III FSK 3195/21

III FSK 3195/21 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2022-04-28
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2021-01-15
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Dominik Gajewski /sprawozdawca/
Jolanta Sokołowska
Krzysztof Winiarski /przewodniczący/
Symbol z opisem
6116 Podatek od czynności cywilnoprawnych, opłata skarbowa oraz inne podatki i opłaty
Hasła tematyczne
Opłata targowa
Sygn. powiązane
I SA/Sz 408/20 - Wyrok WSA w Szczecinie z 2020-09-09
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2019 poz 1170
. 15 ust. 1
Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych - t.j.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodnicząca: Sędzia NSA Krzysztof Winiarski, Sędzia NSA Jolanta Sokołowska, Sędzia NSA Dominik Gajewski (sprawozdawca), po rozpoznaniu w dniu 28 kwietnia 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej R.W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 9 września 2020 r. sygn. akt I SA/Sz 408/20 w sprawie ze skargi R.W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Szczecinie z dnia 31 marca 2020 r. nr [...] w przedmiocie opłaty targowej 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od R.W. na rzecz Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Szczecinie kwotę 2700 (słownie: dwa tysiące siedemset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
Uzasadnienie
Zaskarżonym wyrokiem z dnia 9 września 2020 r. sygn. akt I SA/Sz 408/20 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie oddalił skargę R.W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Szczecinie z dnia 31 marca 2020 r. w przedmiocie opłaty targowej za okres od 31 maja do 26 sierpnia 2018 r.
Od powyższego wyroku skargę kasacyjną wniósł pełnomocnik skarżącego zarzucając na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302, dalej: "p.p.s.a.") :
- błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie art. 15 ust. 2 u.p.o.l. poprzez przyjęcie, że skarżący w okresie od 27 czerwca do 26 sierpnia 2018 roku prowadził smażonych ziemniaków i napoi, podczas, gdy dokonywane przez skarżącego czynności miały charakter usług gastronomicznych;
- naruszenie przepisów postępowania - art. 6 k.p.a. poprzez dowolną ocenę materiału dowodowego zebranego w sprawie, działalność wykonywana skarżącego stanowiła sprzedaż w rozumieniu art. 535 kc., a nie wykonywanie usług gastronomicznych.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną pełnomocnik SKO w Szczecinie wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej oraz zasądzenie na rzecz Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Szczecinie kosztów postępowania z wyodrębnieniem w sentencji lub uzasadnieniu kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga kasacyjna nie jest zasadna i nie zasługuje na uwzględnienie.
Na wstępie przypomnienia wymaga, że zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, a mianowicie sytuacje enumeratywnie wymienione w § 2 tego przepisu. Skargę kasacyjną, w granicach której operuje Naczelny Sąd Administracyjny, zgodnie z art. 174 p.p.s.a., można oprzeć na podstawie naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie oraz na podstawie naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zmiana lub rozszerzenie podstaw kasacyjnych ograniczone jest natomiast, określonym w art. 177 § 1 p.p.s.a. terminem do wniesienia skargi kasacyjnej. Rozwiązaniu temu towarzyszy równolegle uprawnienie strony postępowania do przytoczenia nowego uzasadnienia podstaw kasacyjnych sformułowanych w skardze. Wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym podlega więc zasadzie dyspozycyjności i nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, lecz ogranicza się do rozpatrzenia poszczególnych zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych. Istotą tego postępowania jest bowiem weryfikacja zgodności z prawem orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego oraz postępowania, które doprowadziło do jego wydania.
Wobec powyższego, pominięcie określonych zagadnień w skardze kasacyjnej czy odniesienie się do nich w sposób wybiórczy i ogólnikowy skutkuje niemożnością zakwestionowania przez Naczelny Sąd Administracyjny stanowiska wyrażonego w ich zakresie przez wojewódzki sąd administracyjny czy działające w sprawie organy podatkowe. Wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym nie polega bowiem na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie. Zgodnie z art. 176 p.p.s.a. strona skarżąca kasacyjnie ma obowiązek przytoczyć podstawy skargi kasacyjnej wnoszonej od wyroku sądu pierwszej instancji i (co istotne w realiach niniejszej sprawy) szczegółowo je uzasadnić wskazując, które przepisy ustawy zostały naruszone, na czym to naruszenie polegało i jaki miało wpływ na wynik sprawy (por. wyrok NSA z 18 października 2017r., sygn. akt II OSK 2702/16). Merytoryczne odniesienie się przez Naczelny Sąd Administracyjny do powołanych powyżej w skardze kasacyjnej przepisów, prowadziłoby zatem do zbudowania argumentacji prawnej zamiast Skarżącego. Jak jednak wskazano, jest to jednak niedopuszczalne.
W rozpoznawanej sprawie istota sporu sprowadzała się do ustalenia, czy w okolicznościach występujących w rozpoznawanej sprawie Organ zgodnie z prawem określił wysokość zobowiązania podatkowego w opłacie targowej, przyjmując że Skarżący dokonywał sprzedaży. W ocenie sądu pierwszej instancji świadczenie usług w postaci sprzedaży "zakręconych frytek" nie stanowi świadczenia usługi gastronomicznej, tylko sprzedaż, ponieważ "sprzedaży zakręconych ziemniaków (frytek) poprzedziło kilka standardowych, powtarzalnych czynności dokonywanych przez sprzedawcę, podczas gdy ich nabywca oczekiwał przy ladzie na zakupiony towar." Natomiast w ocenie skarżącego podejmowane przez niego czynności polegające na przygotowaniu dań z surowych warzyw stanowiło usługę gastronomiczną.
Podstawą rozstrzygnięcia w sprawie był art. 15 ust. 1 u.p.o.l., zgodnie z treścią którego rada gminy może wprowadzić opłatę targową. Opłatę targową pobiera się od osób fizycznych, osób prawnych oraz jednostek organizacyjnych nieposiadających osobowości prawnej, dokonujących sprzedaży na targowiskach. Targowiskami, o których mowa w są wszelkie miejsca, w których jest prowadzona sprzedaż.
Skarga kasacyjna, której zarzuty wyznaczają, zgodnie z zasadą dyspozycyjności, granice kontroli zgodności z prawem zaskarżonego wyroku nie uzasadnia twierdzenia, że rezultat tej kontroli powinien wyrazić się w krytycznej ocenie wyroku Sądu I instancji, której konsekwencją powinno być jego uchylenie.
Zarzuty skargi kasacyjnej, na których gruncie strona skarżąca podważa prawidłowość stanu faktycznego rozpatrywanej sprawy sprowadzały się natomiast do zarzutu błędnej wykładni i niewłaściwego zastosowania art. 15 ust. 2 u.p.o.l., zgodnie z treścią, którego targowiskami, o których mowa w ust. 1, są wszelkie miejsca, w których jest prowadzona sprzedaż. Przepis ten definiuje pojęcie targowiska, ale nie odnosi się do regulacji samej opłaty targowej, która jest przedmiotem rozpoznawanej sprawy. Trudno zatem na jego podstawie podważyć prawidłowość przyjętej przez sąd pierwszej instancji interpretacji stanu faktycznego w kontekście art. 15 ust. 1 u.p.o.l.
Należy także zwrócić uwagę, że autor skargi kasacyjnej oparł zarzuty dotyczące prowadzenia postępowania przed organami na przepisach Kodeksu postępowania administracyjnego. Zatem za chybiony należy także uznać zarzut sformułowany w pkt 2 skargi kasacyjnej, to jest naruszenia przepisu art. 6 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego, ponieważ postępowanie w przedmiocie określenia wysokości opłaty targowej jest postępowaniem podatkowym, zatem zastosowanie znajdują przepisy proceduralne uregulowane w ustawie z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2019 r. poz. 900 ze zm.), co Samorządowe Kolegium Odwoławcze uwzględniło w prowadzonym postępowaniu, a podstawa prawna została prawidłowo wskazana w treści decyzji.
Ponadto dołączone do skargi kasacyjnej lakoniczne uzasadnienie jest w istocie powtórzeniem zarzutów skargi kasacyjnej i trudno na ich podstawie wyinterpretować, jakie uzasadnienie mają stawiane zarzuty. Pełnomocnik skarżącego ograniczył się w zasadzie do wyrażenia ogólnego niezadowolenia z rozstrzygnięcia sądu pierwszej instancji wskazując, że "koncepcja prezentowana przez WSA narusza istotę usługi gastronomicznej".
Niezależnie od błędów w konstrukcji skargi kasacyjnej, należy uznać, że sąd pierwszej instancji zasadnie stwierdził, że prawidłowo organy wykazały, że Skarżący jest zobowiązany do uiszczenia opłaty targowej. Przedstawiony przez organy sposób wyliczenia tej opłaty, oparty został na podstawie zebranego materiału dowodowego i nie budzi wątpliwości. Nadto, organy w toku powadzonego postępowania nie naruszyły zasad prowadzenia postępowania podatkowego.
Reasumując końcowo Naczelny Sąd Administracyjny zauważa, że w przypadku skargi kasacyjnej – będącej kwalifikowanym środkiem zaskarżenia – czytelność sformułowanego w niej komunikatu jest istotna z tego powodu, że ustawa wiąże powstanie określonych skutków procesowych nie tylko z samym wniesieniem tego pisma (jak w przypadku skargi czy też zażalenia), ale także z jego treścią (zob. wyrok NSA z dnia 13 października 2017 r., sygn. akt II FSK 1445/17), to z punktu widzenia znaczenia konsekwencji wynikających z zasady dyspozycyjności obowiązującej w postępowaniu przed Naczelnym Sądem Administracyjnym – o której mowa była na wstępie – a które wyrażają się w tym, że Sąd ten nie może domniemywać granic zaskarżenia wyroku wojewódzkiego sądu administracyjnego, albowiem te wyznaczają zarzuty skargi kasacyjnej, a nie jest dopuszczalna rozszerzająca wykładnia zakresu zaskarżenia i jego kierunków, uzupełnianie, konkretyzowanie, uściślanie lub interpretowanie niejasno sformułowanych zarzutów kasacyjnych, czy też nadawanie im innego znaczenia niż wynika to z ich treści i towarzyszącej im argumentacji, czy też stawianie jakichkolwiek hipotez i snucie domysłów w zakresie uzasadnienia podstaw kasacyjnych i domniemywanie tym samym intencji wnoszącego skargę kasacyjną (zob. np. wyroki NSA z dnia: 6 maja 2021 r., sygn. akt I GSK 1542/20; 29 października 2020 r. sygn. akt I GSK 285/18; 16 lipca 2020 r. sygn. akt I GSK 611/20; 4 grudnia 2019 r. sygn. II FSK 2031/18; akt 17 lutego 2015 r. sygn. akt II OSK 1695/13), to zarzut naruszenia wymienionych przepisów prawa tym bardziej należy uznać za nieskuteczny i tym samym za nieusprawiedliwiony.
Dlatego też Naczelny Sąd Administracyjny skargę kasacyjną oddalił, za podstawę rozstrzygnięcia przyjmując art. 184 p.p.s.a. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono w oparciu o art. 204 pkt 1 p.p.s.a.
SNSA Dominik Gajewski SNSA Krzysztof Winiarski SNSA Jolanta Sokołowska