III FSK 317/24

III FSK 317/24 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2025-06-03
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2024-03-14
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Anna Dalkowska /przewodniczący sprawozdawca/
Dominik Gajewski
Paweł Borszowski
Symbol z opisem
6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
Hasła tematyczne
Podatek od nieruchomości
Sygn. powiązane
I SA/Gl 592/23 - Wyrok WSA w Gliwicach z 2023-10-17
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2022 poz 1452
art. 1a ust. 1 pkt 1
Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych - t.j.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący - Sędzia NSA Anna Dalkowska (sprawozdawca), Sędzia NSA Paweł Borszowski, Sędzia NSA Dominik Gajewski, Protokolant Anna Błażejczyk, , po rozpoznaniu w dniu 3 czerwca 2025 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej D. R. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 17 października 2023 r. sygn. akt I SA/Gl 592/23 w sprawie ze skargi D. R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia 13 lutego 2023 r. nr SKO.F/41.4/1280/2022/21010 w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2021 r. oddala skargę kasacyjną.
Uzasadnienie
1. Wyrok sądu pierwszej instancji.
1.1. Wyrokiem z 17 października 2023 r., sygn. akt I SA/Gl 592/23, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach oddalił skargę D. R. (dalej: "Skarżący", "Strona") na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia 13 lutego 2023 r. 21010 w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2021 r.
1.2. Decyzją z dnia 27 października 2022 r., Prezydent Miasta G., na podstawie m.in. art. 207, art. 210 w związku z art. 21 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2021 r., poz. 1540, dalej: "o.p.") oraz art. 1c, art. 3 . art. 6 ust. 7 i ust. 11a ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. - o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2022 r. poz. 1452 ze zm., dalej: "u.p.o.l." ), ustalił skarżącemu wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości na rok 2021 w kwocie 5.437,00 zł. Do opodatkowania organ przyjął budynki lub ich części o pow. użytkowej 475,63m2 oraz grunty pozostałe o pow. 4032m2.
W odwołaniu od tej decyzji skarżący zarzucił organowi przyjęcie za wiarygodną, a w ocenie skarżącego stronniczą i niezgodną z ustawą Prawo budowlane opinii komisji złożonej z pracowników Urzędu Miejskiego w G. kwalifikującej obiekt budowlany posadowiony na nieruchomości jako budynek, a nie budowlę.
Organ odwoławczy decyzją z 13 lutego 2023 r., wydaną na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 o.p., utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Katowicach podzieliło stanowisko organu pierwszej instancji, że na terenie spornej nieruchomości znajduje się budynek trwale związany z gruntem. W związku z oświadczeniem podatnika, że przedmiotowa nieruchomość nie jest związana z jego aktualnie wykreśloną już działalnością gospodarczą oraz została nabyta na cele prywatne, a także służy celom prywatnym związanym z hobby (podatnika), organ pierwszej instancji prawidłowo uznał, iż obiekt budowlany (wg. opinii - budynek) o łącznej powierzchni użytkowej 475,63m2 a także grunt o pow. 4032m2 podlega opodatkowaniu stawkami właściwymi od budynków lub ich części tzw. pozostałych, w tym zajętych na prowadzenie odpłatnej statutowej działalności pożytku publicznego przez organizacje pożytku publicznego oraz od gruntów tzw. pozostałych, w tym zajętych na prowadzenie odpłatnej statutowej działalności pożytku publicznego przez organizację pożytku publicznego związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, zgodnie z art. zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt. 2 lit. e oraz art. 5 ust. 1 pkt. 1 lit. c u.p.o.l.
Skarżący wywiódł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji.
Sąd pierwszej instancji oddalił skargę, uznając, że z materiału dowodowego zebranego w sprawie jednoznacznie wynika, że spornego obiektu nie można przenieść w inne miejsce bez naruszenia jego konstrukcji. Według skarżącego, rozkręcenie całej konstrukcji oraz przeniesienie płyty betonowej nie spowoduje jej zniszczenia, tak jak w przypadku budynku trwale związanego z gruntem. Zdaniem sądu twierdzenie to jest niezasadne, gdyż możliwość zdemontowania ścian dachu i przeniesienie ich w inne miejsce oraz możliwość ponownego wykorzystania tych elementów, nie świadczy o tym, że cały obiekt jest przystosowany do przeniesienia go w inne miejsce. Konstrukcja spornego obiektu wskazuje, że nie jest on ze swej istoty przeznaczony do czasowego wykorzystania w danym miejscu i przeznaczony do przenoszenia w całości w inne miejsce. Możliwość jego częściowego demontażu, tj. dachu i ścian nie dowodzi, że cały obiekt można w sposób w sposób nieskomplikowany - bez wykonania prac ziemnych - przenieść w inne miejsce. W konsekwencji Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach uznał, że organy podatkowe dokonały prawidłowej wykładni art. 1a ust. 1 pkt 1 i 2 u.p.o.l. w zw. z art. 3 pkt 2 i 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2021 r. poz. 2351, dalej: "u.p.b").
1.3. Wyrok wraz z uzasadnieniem, a także inne powoływane w dalszej części orzeczenia sądów administracyjnych, są dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych (http://orzeczenia.nsa.gov.pl).
2. Skarga kasacyjna.
2.1. Skargę kasacyjną na powyższy wyrok wywiódł skarżący, wnosząc o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gliwicach.
Zaskarżonemu wyrokowi Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach zarzucono:
1. Na podstawie art. 174 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2023 r. poz. 1634, ze zm., dalej: "p.p.s.a.") naruszenie prawa materialnego, a mianowicie: naruszenie art. 1a ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. poprzez ustalenie i przyjęcie, że opodatkowany obiekt jest budynkiem w rozumieniu u.p.o.l., pomimo iż opodatkowany obiekt nie spełnia kryteriów pozwalających na uznanie go za budynek, co w konsekwencji w ocenie skarżącego wyklucza w stanie niniejszej sprawy zastosowanie przy ustalaniu podstawy opodatkowania regulacji art. 4 ust. 1 pkt 2 u.p.o.l.
2. Naruszenie przepisów o postępowaniu w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy w rozumieniu art. 174 pkt 2 p.p.s.a.:
- art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. polegające na oddaleniu skargi w sytuacji nie wzięcia pod uwagę całokształtu materiału dowodowego zgromadzonego w aktach administracyjnych rozpoznawanej sprawy w celu stwierdzenia, czy naruszono prawo materialne i czy miało to wpływ na wynik sprawy,
- art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. przez oddalenie skargi mimo naruszenia przez organy administracyjne art.7, 77 § 1 i art. 80 k.p.a. w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
2.2. Nie wniesiono odpowiedzi na skargę kasacyjną.
3. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
3.1. Skarga kasacyjna wobec braku usprawiedliwionych podstaw nie zasługiwała na uwzględnienie.
3.2. Naczelny Sąd Administracyjny, zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W sprawie niniejszej Naczelny Sąd Administracyjny nie dopatrzył się okoliczności uzasadniających nieważność postępowania (art. 183 § 2 p.p.s.a.) i rozpoznał skargę kasacyjną w podstawach w niej wskazanych.
Rozpoznanie sprawy w granicach skargi kasacyjnej oznacza, że Naczelny Sąd Administracyjny związany jest wskazanymi w niej podstawami. W myśl art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
3.3. Zgodnie z art. 2 ust. 1 u.p.o.l., opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają następujące nieruchomości lub obiekty budowlane: 1) grunty; 2) budynki lub ich części; 3) budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Przy czym przepis art. 1a u.p.o.l. zawiera definicję użytych w ustawie istotnych z punktu widzenia rozważanej sprawy pojęć, wskazując w pkt 1, że: budynek, to obiekt budowlany w rozumieniu przepisów prawa budowlanego, który jest trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiada fundamenty i dach; zaś w pkt 2 definiuje budowlę jako obiekt budowlany w rozumieniu przepisów prawa budowlanego niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury, a także urządzenie budowlane w rozumieniu przepisów prawa budowlanego związane z obiektem budowlanym, które zapewnia możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem. Obie powołane wyżej regulacje odsyłają do przepisów Prawa budowlanego, które w art. 3 pkt 1 u.p.b. definiuje obiekt budowlany, przy czym definicja ta uległa z dniem 28 czerwca 2015 r. zmianie. Przed tą datą przez obiekt budowlany należało rozumieć: a) budynek wraz z instalacjami i urządzeniami technicznymi, b) budowlę stanowiącą całość techniczno-użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami, c) obiekt małej architektury. Od tej daty obiekt budowlany to: budynek, budowla bądź obiekt małej architektury, wraz z instalacjami zapewniającymi możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem, wzniesiony z użyciem wyrobów budowlanych.
3.4. Stosownie zaś do treści art. 3 pkt 2 u.p.b. za budynek uznaje się obiekt budowlany, który jest trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiada fundamenty i dach. Wymienione w cytowanym przepisie cechy muszą zostać spełnione łącznie, brak choćby jednej z nich powoduje, że niemożliwe jest zakwalifikowanie danego obiektu jako budynku. Nie ma przy tym znaczenia jego stan techniczny i rodzaj materiału, z którego jest wykonany (konstrukcja drewniana, betonowa, stalowa czy inna) oraz czym jest pokryty (dachówka, blachodachówka, blacha trapezowa, eternit, powłoka pneumatyczna itp.). Budynek musi być także wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych. Nie muszą to być jednak ściany w tradycyjnym rozumieniu. Przegrodą budowlaną mogą być filary, słupy i kolumny, które w sensie konstrukcyjnym mogą pełnić tę samą funkcję co ściana i które strukturalnie wydzielają budynek lub jego część z przestrzeni. Uznaniu hali magazynowej za budynek nie stoi na przeszkodzie to, że powłoka ścian jest wykonana np. z blachy, drewna, plandeki czy też innych materiałów o podobnym charakterze. Najważniejsze jest to, aby obiekt spełniał kryteria określone w art. 2 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 1 a ust. 1 pkt 1 u.p.o.l.
Zgodnie zaś z art. 3 pkt 3 u.p.b. przez budowlę należy rozumieć każdy obiekt budowlany niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury, jak: obiekty liniowe, lotniska, mosty, wiadukty, estakady, tunele, przepusty, sieci techniczne, wolno stojące maszty antenowe, wolno stojące trwale związane z gruntem tablice reklamowe i urządzenia reklamowe, budowle ziemne, obronne (fortyfikacje), ochronne, hydrotechniczne, zbiorniki, wolno stojące instalacje przemysłowe lub urządzenia techniczne, oczyszczalnie ścieków, składowiska odpadów, stacje uzdatniania wody, konstrukcje oporowe, nadziemne i podziemne przejścia dla pieszych, sieci uzbrojenia terenu, budowle sportowe, cmentarze, pomniki, a także części budowlane urządzeń technicznych (kotłów, pieców przemysłowych, elektrowni jądrowych, elektrowni wiatrowych i innych urządzeń) oraz fundamenty pod maszyny i urządzenia, jako odrębne pod względem technicznym części przedmiotów składających się na całość użytkową. Natomiast art. 3 pkt 5 P.b. definiuje tymczasowy obiekt budowlany jako: obiekt budowlany przeznaczony do czasowego użytkowania w okresie krótszym od jego trwałości technicznej, przewidziany do przeniesienia w inne miejsce lub rozbiórki, a także obiekt budowlany niepołączony trwale z gruntem, jak: strzelnice, kioski uliczne, pawilony sprzedaży ulicznej i wystawowe, przykrycia namiotowe i powłoki pneumatyczne, urządzenia rozrywkowe, barakowozy, obiekty kontenerowe.
3.5. W przedmiotowej sprawie sporny obiekt składa się z części magazynowo-gospodarczej i części socjalnej wraz z toaletą. Dach części magazynowo-gospodarczej wykonany jest z blachy trapezowej i wsparty na słupach stalowych wykonanych z ceowników połączonych łącznikami oraz opartych na stalowych stopach przyspawanych do słupów. Stopy mocowane są śrubami do betonowego podłoża. Słupy podpierają belkę stalową w kalenicy. Podłogę stanowi płyta betonowa o grubości około 12 cm. Na płycie betonowej wokół trzech ścian wykonano podmurówkę o grubości ok. 16 cm i wysokości ok. 37 cm. Różnice w kolorystyce i grubości betonu oraz szczeliny wskazują, że prawdopodobnie pod słupami występuje odrębny fundament. Obiekt w tej części wyposażony jest w instalację elektryczną. Wewnątrz wymurowano cztery ściany z cegły wydzielające pomieszczenia i zawierające okno, drzwi oraz wyposażone w stół, krzesła, wersalkę, lustro i szafę. Pomieszczenie posiada sufit podwieszany z płyty drewnopodobnej przymocowanej do konstrukcji drewnianej. W części magazynowo-gospodarczej znajduje się 9 samochodów oraz 4 samochody częściowo rozebrane, regały i części samochodowe w dużej ilości. Część socjalna składa się z kilku pomieszczeń: Przedsionka (pomieszczenie nr 1), korytarza (pomieszczenie nr 2), pomieszczenia sanitarnego (pomieszczenie nr 5) – otynkowanego, z betonową posadzką, wyposażonego w muszlę klozetową i prysznic, podłączonego do kanalizacji sanitarnej; instalacja woda zasilana jest z przyłącza wody, które wykonał skarżący, pomieszczenia określonego w trakcie oględzin jako nr 3, które posiada pogrubione ściany wykonane z pustaków betonowych, podwyższoną posadzkę wyłożoną wykładziną elastyczną, otynkowane ściany, a na wyposażeniu: fotel, biurko, wersalkę, meblościankę i prywatny sprzęt skarżącego oraz pomieszczenia oznaczonego numerem 4, które posiada otynkowane ściany, betonową posadzkę, regały magazynowe i instalację elektryczną. Pracownicy organu pierwszej instancji stwierdzili, że obiekt usytuowany na działce nr [...], obręb K. w G. o numerze ewidencyjnym [...] (mimo złego stanu technicznego) jest budynkiem trwale związanym z gruntem, a demontaż blach jednej ze ścian osłonowych obiektu nie wypływa na jego kwalifikację. Z dowodów zebranych w sprawie wynika, że sporny obiekt posiada dach z blachy trapezowej oraz wydzielony jest z przestrzeni za pomocą przegród wykonanych z blachy trapezowej, bądź przegród murowanych. Obiekt posiada również fundamenty betonowe.
3.6. Przez trwałe związanie z gruntem należy rozumieć takie połączenie danej budowli (budynku) z gruntem, które ma charakter techniczno-użytkowy, uwzględniający z jednej strony związek budynku z podłożem, a z drugiej to, że jako konstrukcja przestrzenna musi oprzeć się czynnikom mogącym zniszczyć jego konstrukcję ustawioną na fundamencie. O tym, czy obiekt budowlany jest trwale związany z gruntem nie przesądza sposób w jaki posadowiono go w gruncie czy na gruncie, jak również technika w jakiej tego dokonano. O trwałym bądź nietrwałym związaniu obiektu budowlanego z gruntem nie decyduje też technologia wykonania fundamentu oraz możliwości techniczne przeniesienia tego obiektu w inne miejsce. Podstawowe znaczenie ma natomiast ustalenie, czy posadowienie jest na tyle trwałe, że opiera się czynnikom mogącym zniszczyć ustawioną na nim konstrukcję i zapewnia bezpieczeństwo. Ponadto, o trwałości związania z gruntem nie decyduje fakt posadowienia konstrukcji fundamentowej przynajmniej częściowo poniżej poziomu gruntu. Może być ona posadowiona także wyżej, zwłaszcza wówczas, gdy jest ona wsparta na wylewce z betonu podkładowego zagłębionego w ziemi. To, że dany obiekt jest przestawny i zawiera prefabrykowany fundament powierzchniowy nie oznacza jeszcze, iż nie jest on trwale związany z gruntem, bowiem przy aktualnym stanie techniki fundament może być wykonany w różny sposób. Przykręcenie śrubami elementów konstrukcyjnych, tworzących szkielet garażu do betonowej płyty fundamentowej powoduje trwałe połączenie podwaliny obiektu z betonowym fundamentem, (por. wyroki WSA: w Gliwicach z 16 lipca 2019 r., sygn. akt I SA/GI 115/19; we Wrocławiu z 6 grudnia 2019 r, sygn. akt I SA/Wr 670/19).
W orzecznictwie administracyjnym podkreśla się, że o tym czy obiekt jest trwale związany z gruntem nie decyduje metoda i sposób związania z gruntem, ale to czy wielkość konkretnego obiektu, jego konstrukcja, przeznaczenie i względy bezpieczeństwa wymagają takiego trwałego związania z gruntem. Połączenie z gruntem musi być w sensie fizycznym na tyle trwałe, by zapewnić mu stabilność i możliwość przeciwdziałania czynnikom zewnętrznym mogącym go zniszczyć lub spowodować przesunięcie czy przemieszczenie na inne miejsce. Dodatkowo konstrukcja obiektu musi pozwalać na bezpieczne korzystanie z niego (zob. wyroki NSA z: 1 października 2009 r., sygn. akt II OSK 1461/08; 5 stycznia 2011 r., sygn. akt II OSK 25/2010; 29 kwietnia 2011 r., sygn. akt II OSK 773/2010; 11 maja 2012 r., sygn. akt II OSK 323/11; 7 czerwca 2013 r., II OSK 315/2012). Dalej orzecznictwo wskazuje, że za brakiem trwałego związania z gruntem nie może przemawiać sam fakt możliwości demontażu i przeniesienia w inne miejsce. Dla przyjęcia trwałego związania z gruntem nie ma znaczenia okoliczność posiadania przez obiekt fundamentów. Trwale związane z gruntem są również budowle posadowione na powierzchni gruntu, jednakże w sposób uniemożliwiający ich przemieszczanie. A zatem cecha "trwałego związania z gruntem" sprowadza się do posadowienia obiektu na tyle trwale, by zapewnić mu stabilność. O tym, czy obiekt jest trwale związany z gruntem nie decyduje metoda i sposób związania z gruntem, ale to czy obiekt z uwagi na swe rozmiary, konstrukcję, przeznaczenie i względy bezpieczeństwa, wymaga trwałego związania z gruntem (por. m.in. wyroki NSA z: 23 czerwca 2006 r., II OSK 923/05; 25 maja 2007 r., II OSK 1509/06; 11 września 2008 r., II OSK 982/07; 20 czerwca 2008 r., II OSK 680/07; 10 marca 2008 r., II OSK 186/07; 3 września 2009 r., II OSK 1331/08; 1 października 2009 r., II OSK 1461/08; 28 października 2010 r, II OSK 1686/09; 5 stycznia 2011 r., II OSK 25/10; 23 marca 2011 r., II OSK 514/10; 29 kwietnia 2011 r., II OSK 770/10; 7 czerwca 2011 r, 11 OSK 920/10; 3 lutego 2017 r, II OSK 1261/15). W orzecznictwie również podkreśla się, że nie ma znaczenia rodzaj materiału, z którego budynek został wykonany, ani też czym został pokryty, istotne jest bowiem aby pokrycie obiektu było stabilne, zabezpieczało wnętrze przez oddziaływaniem środowiska zewnętrznego, zanieczyszczeniami.
3.7. W związku z powyższym, Naczelny Sąd Administracyjny podziela stanowisko Sądu pierwszej instancji, że z materiału dowodowego zebranego w sprawie jednoznacznie wynika, że spornego obiektu nie można przenieść w inne miejsce bez naruszenia jego konstrukcji. Według skarżącego, rozkręcenie całej konstrukcji oraz przeniesienie płyty betonowej nie spowoduje jej zniszczenia, tak jak w przypadku budynku trwale związanego z gruntem. Twierdzenie to jest niezasadne, gdyż możliwość zdemontowania ścian, dachu i przeniesienie ich w inne miejsce oraz możliwość ponownego wykorzystania tych elementów, nie świadczy o tym, że cały obiekt jest przystosowany do przeniesienia go w inne miejsce. Należy wskazać, że sporny obiekt posadowiony jest na płycie betonowej o grubości ok. 12 cm, na której po obrysie obiektu wykonana jest podmurówka z cegły o grubości 16 cm i wysokości 37 cm. Słupy oparte są na stopach wykonanych ze stalowych elementów, spawanych do konstrukcji słupów. Stopy mocowane są za pomocą śrub stalowych do niezależnych fundamentów betonowych, które zgodne z oświadczeniem skarżącego, najprawdopodobniej stanowią prefabrykowane bloki betonowe. Powyższe potwierdza dokumentacja zdjęciowa obiektu. Obiekt wyposażony jest w instalację elektryczną, posiada przyłącze wodociągowe i kanalizacyjne. Okoliczność mocowania konstrukcji stalowej obiektu za pomocą śrub stalowych do fundamentów betonowych, którego według skarżącego stanowią prefabrykowane bloki betonowe, powoduje, że obiekt jest fizycznie połączony – związany z gruntem, co stabilizuje go w miejscu posadowienia. Taka budowa umożliwia korzystanie z obiektu przez skarżącego w sposób ujawniony w trakcie oględzin i to od wielu już lat – w części gospodarczej znajdowało się 9 samochodów używanych na bieżąco, 4 samochody częściowo rozebrane, części samochodowe w dużej ilości, opony, betoniarka, agregaty prądotwórcze, drewno opałowe, a część socjalna posiada pomieszczenia i wyposażenie typowe dla budynków mieszkalnych/gospodarczych. Nie powinno budzić wątpliwości, że ewentualne przeniesienie obiektu w inne miejsce wymagałoby wykonanie nowych fundamentów w postaci bloków betonowych, nowej płyty betonowej, podmurówki oraz instalacji wodnej i kanalizacyjnej, z czym wiąże się konieczność wykonania prac ziemnych. Konstrukcja spornego obiektu wskazuje, że nie jest on ze swej istoty przeznaczony do czasowego wykorzystania w danym miejscu i przeznaczony do przenoszenia w całości w inne miejsce. Możliwość jego częściowego demontażu, tj. dachu i ścian nie jest dowodzi, że cały obiekt można w sposób w sposób nieskomplikowany - bez wykonania prac ziemnych - przenieść w inne miejsce. Zatem należało uznać, że sporny obiekt jest budynkiem w rozumieniu ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, a zatem zarzut naruszenia art. 1a ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. okazał się bezzasadny.
3.8. Jak słusznie zauważył Sąd pierwszej instancji, organy podatkowe nie stosowały wskazanych w skardze przepisów kodeksu postępowania administracyjnego; prawidłowo orzekały w oparciu o przepisy ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa. Postępowanie dowodowe zostało przeprowadzone w sposób wyczerpujący, doprowadziło do ustalenia wszystkich istotnych dla sprawy okoliczności faktycznych, po tym jak organ podjął wszystkie niezbędne ku temu kroki, realizując wytyczne wynikające z zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych, a uzasadnienie decyzji spełnia ustawowe standardy, realizując zasadę przekonywania o trafności ustaleń organu podatkowego.
3.9. Z tych wszystkich względów i na podstawie art. 184 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.
Paweł Borszowski Anna Dalkowska Dominik Gajewski