III FSK 3150/21

III FSK 3150/21 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2023-11-24
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2021-01-11
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Jacek Pruszyński
Jolanta Sokołowska /sprawozdawca/
Stanisław Bogucki /przewodniczący/
Symbol z opisem
6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
Hasła tematyczne
Podatek od nieruchomości
Sygn. powiązane
I SA/Gl 316/20 - Wyrok WSA w Gliwicach z 2020-08-10
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2019 poz 2325
art. 176 § 1 pkt 2, art. 174, art. 183 § 1, art. 124 § 1 pkt 6, art. 56, art. 133 § 1.
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Stanisław Bogucki, Sędzia NSA Jolanta Sokołowska (sprawozdawca), Sędzia NSA Jacek Pruszyński, po rozpoznaniu w dniu 24 listopada 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej P. S.A. z siedzibą w K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 10 sierpnia 2020 r., sygn. akt I SA/Gl 316/20 w sprawie ze skargi P. S.A. z siedzibą w K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia 30 grudnia 2019 r., nr SKO.FP/41.4/529/2019/16189 w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2019 r. oddala skargę kasacyjną.
Uzasadnienie
Wyrokiem z 10 sierpnia 2020 r., sygn. akt I SA/Gl 316/20 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach oddalił skargę P. S.A. w K. (dalej: Spółka lub Skarżąca) na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach (dalej: SKO) z dnia 30 grudnia 2019 r. w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2019 r.
Skargę kasacyjną wniosła Spółka. Na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej: P.p.s.a.) zaskarżonemu wyrokowi zarzuciła naruszenie:
1) art. 124 § 1 pkt 6 w zw. z art. 56 P.p.s.a. na skutek niezastosowania, a to z uwagi na brak zawieszenia postępowania w sprawie, pomimo że w dniu 17 grudnia 2019 r. Spółka złożyła skargę na uchwałę Nr [...] Rady Miejskiej w B. z dnia 28 kwietnia 2010 r. w sprawie zwolnień od podatku od nieruchomości w ramach pomocy regionalnej na wspieranie nowych inwestycji i tworzenie nowych miejsc pracy związanych z nową inwestycją na terenie miasta B. (Dz. Urz. Woj. Śląsk, z 2010 roku, Nr 96, poz. 1536; dalej: uchwała Nr [...] Rady Miejskiej w B. z dnia 28 kwietnia 2010 r.), o czym Spółka poinformowała Sąd rozpatrujący sprawę na posiedzeniu w dniu 4 sierpnia 2020 r., a przedmiotowa skarga wpłynęła do tut. Sądu;
2) art. 133 § 1 P.p.s.a. na skutek wydania wyroku na podstawie niezgodnego ze stanem faktycznym stanu sprawy, tj. poprzez brak uwzględnienia wniesienia przez Spółkę skutecznej skargi na uchwałę Nr [...] Rady Miejskiej w B. z dnia 28 kwietnia 2010 r. w dniu 17 grudnia 2019 r.
Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gliwicach oraz o zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania według norm przepisanych.
Sprawa została skierowana na posiedzenie niejawne zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału III Izby Finansowej, wydanym na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 w zw. z ust. 1 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2023 r. poz. 1429 ze zm.), w brzmieniu obowiązującym od 15 kwietnia 2023 r., z uwagi na brak możliwości technicznych przeprowadzenia w krótkim terminie rozprawy stacjonarnej, a także na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Strony zostały o tym powiadomione i pouczone o możliwości uzupełnienia argumentacji podniesionej w skardze kasacyjnej i odpowiedzi na nią w odrębnym piśmie procesowym.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje:
Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw i wobec tego podlega oddaleniu.
Mając na uwadze przedmiot sprawy, jej istotę oraz podstawę kasacyjną wniesionej w niniejszej sprawie skargi kasacyjnej, Naczelny Sąd Administracyjny za konieczne uznał przypomnienie zasad, według których przeprowadzana jest kontrola wyroków sądu pierwszej instancji oraz wymogów skargi kasacyjnej.
Przede wszystkim należy zwrócić uwagę, że skarga kasacyjna jest sformalizowanym środkiem zaskarżenia wyroków sądu pierwszej instancji. Najistotniejszym wymaganiem skargi kasacyjnej, wyznaczającym granice zaskarżenia, jest wskazanie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie, o czym stanowi art. 176 § 1 pkt 2 P.p.s.a. Podstawy kasacyjne są określone w art. 174 tej ustawy. Według postanowień tego przepisu skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Przytoczenie właściwych podstaw kasacyjnych, wskazanie zarzutów oraz ich uzasadnienie jest doniosłym elementem skargi kasacyjnej, gdyż Naczelny Sąd Administracyjny pozbawiony jest prawa do samodzielnego konkretyzowania zarzutów oraz czynienia założeń odnośnie do intencji strony w zakresie uzasadnienia zarzutów. Wynika to ze związania sądu, mocą art. 183 § 1 P.p.s.a., granicami skargi kasacyjnej. Zgodnie z tym ostatnio przywołanym przepisem Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania. Z przepisu tego wynika, że granice rozpoznania sprawy przez Naczelny Sąd Administracyjny zakreśla strona wnosząca skargę kasacyjną przez przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie. Zatem Naczelny Sąd Administracyjny nie jest uprawniony do badania ewentualnej wadliwości zaskarżonego orzeczenia, wykraczającej poza ramy wyznaczone zarzutami skargi kasacyjnej, z wyjątkiem nieważności postępowania, której w niniejszej sprawie nie stwierdzono.
W niniejszej sprawie sporne jest, zaakceptowane przez Sąd pierwszej instancji stanowisko organów podatkowych, iż Skarżąca nie dochowała warunków zwolnienia od podatku od nieruchomości określonych w § 7 uchwały Nr [...] Rady Miejskiej w B. z dnia 28 kwietnia 2010 r. i w związku z tym mocą § 9 ust. 1 pkt 3 tej uchwały utraciła prawo do tego zwolnienia za cały okres zwolnienia, tj. za okres 4 lat. Na etapie postępowania przed WSA Skarżąca utrzymywała, że regulacja § 7 uchwały wykracza poza zakres upoważnienia wynikającego z rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 5 sierpnia 2008 r. w sprawie warunków udzielania zwolnień od podatku od nieruchomości oraz podatku od środków transportowych, stanowiących regionalną pomoc inwestycyjną (Dz. U. Nr 146, poz. 927) oraz że regulacje z § 7 i § 9 ust. 1 pkt 3 uchwały "stanowią istotne pogwałcenie ogólnych zasad zmierzających do zapewnienia pewności opodatkowania poprzez założenie utraty prawa do zwolnienia ze skutkiem odnoszącym się nie tylko do roku bieżącego i kolejnych, lecz również względem lat wcześniejszych". W zaskarżonym wyroku, powołując się na stosowne przepisy prawa, Sąd wyjaśnił, iż kontrolując legalność decyzji w przedmiocie podatku od nieruchomości, nie jest władny rozstrzygać kwestii zgodności z prawem uchwały. Przepisy prawa przewidują bowiem odrębny tryb zaskarżania uchwał organu gminy. Sąd zauważył, że w aktach sprawy znajduje się wezwanie Skarżącej do usunięcia naruszenia prawa dotyczące uchwały, ale na dzień wydania wyroku, do WSA w Gliwicach nie wpłynęła skarga na uchwałę.
W skardze kasacyjnej Skarżąca zarzuciła naruszenie art. 124 § 1 pkt 6 w zw. z art. 56 P.p.s.a. "na skutek niezastosowania, a to z uwagi na brak zawieszenia postępowania w sprawie, pomimo że w dniu 17 grudnia 2019 r. Spółka złożyła skargę na uchwałę Nr [...] Rady Miejskiej w B. z dnia 28 kwietnia 2010 r.", o czym Spółka poinformowała Sąd rozpatrujący sprawę na posiedzeniu w dniu 4 sierpnia 2020 r. Zarzuciła też naruszenie art. 133 § 1 P.p.s.a. poprzez wydanie wyroku na podstawie niezgodnego ze stanem faktycznym stanu sprawy, tj. poprzez brak uwzględnienia wniesienia przez Spółkę skutecznej skargi na uchwałę Nr [...] Rady Miejskiej w B. z dnia 28 kwietnia 2010 r.
Żaden z tych zarzutów nie otwiera drogi do poddania przez Naczelny Sąd Administracyjny zaskarżonego wyroku w zakresie dotyczącym istoty sprawy.
Zgodnie z art. 124 § 1 pkt 6 P.p.s.a. sąd zawiesza postępowanie z urzędu w przypadku, o którym mowa w art. 56. Według postanowień art. 56 w razie wniesienia skargi do sądu po wszczęciu postępowania administracyjnego w celu zmiany, uchylenia, stwierdzenia nieważności aktu lub wznowienia postępowania, postępowanie sądowe podlega zawieszeniu. Pierwszy z cytowanych przepisów stanowi o zawieszeniu postępowania, jeśli występuje sytuacja określona w art. 56. Regulacja z art. 56 P.p.s.a. odnosi się wyłącznie do sytuacji, gdy przed wniesieniem skargi do sądu administracyjnego zostało uruchomione postępowanie nadzwyczajne dotyczące wzruszenia tego samego aktu, który stanowi przedmiot skargi. Skarga taka jest dopuszczalna, ale ze względu na prowadzone przez organ administracji postępowanie w jednym z trybów nadzwyczajnych w stosunku do tego samego aktu, występuje przeszkoda w rozpoznaniu sprawy przez sąd. Ustawodawca w takim przypadku daje pierwszeństwo rozpoznaniu sprawy na drodze administracyjnej.
W niniejszej sprawie zaskarżona została decyzja SKO z dnia z dnia 30 grudnia 2019 r. w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2019 r. Skarżąca nie twierdzi, że wobec tej decyzji organ prowadzi postępowanie w trybie nadzwyczajnym, lecz uważa, że przesłanka zawieszenia postępowania na podstawie art. 124 § 1 pkt 6 P.p.s.a. została spełniona, ponieważ zaskarżyła ona na uchwałę Nr [...] Rady Miejskiej w B. z dnia 28 kwietnia 2010 r. Jednak uchwała ta jest zupełnie innym aktem prawnym niż decyzja. Na każdy z tych aktów służy odrębny środek zaskarżenia, o czym wie Skarżąca, gdyż złożyła skargą na decyzję i skargę na uchwałę. Bezsprzecznie złożenie skargi na uchwałę Nr [...] Rady Miejskiej w B. z dnia 28 kwietnia 2010 r. nie wypełnia przesłanki określonej w art. 124 § 1 pkt 6 P.p.s.a. Dlatego zarzut naruszenia tego ostatnio wymienionego przepisu jest niezasadny.
Na uwzględnienie nie zasługuje też zarzut naruszenia art. 133 § 1 P.p.s.a. w sposób wskazany przez Skarżącą, tj. poprzez wydanie wyroku "na podstawie niezgodnego ze stanem faktycznym stanu sprawy".
Przepis art. 133 § 1 P.p.s.a. określa czas orzekania i podstawy wyrokowania (sąd wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy...). Z przepisu tego wynika, że sąd administracyjny rozpatruje sprawę na podstawie stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dniu wydania zaskarżonego aktu administracyjnego. Skutkiem zasady określonej w omawianym przepisie jest to, że sąd administracyjny nie dokonuje ustaleń faktycznych w zakresie objętym sprawą administracyjną. Art. 133 § 1 P.p.s.a. nie zawiera żadnych unormowań wskazujących na sposób analizy akt sprawy. Oznacza to, że nie można za pośrednictwem zarzutu naruszenia tego przepisu kwestionować prawidłowości stanu faktycznego przyjętego przez sąd pierwszej instancji jako podstawa rozstrzygnięcia. Wobec tego art. 133 § 1 P.p.s.a. nie mógł zostać naruszony w sposób wskazany w petitum skargi kasacyjnej.
W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną na podstawie art. 184 P.p.s.a.
sędzia J. Pruszyński sędzia S. Bogucki sędzia J. Sokołowska