III FSK 2631/21

III FSK 2631/21 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2021-09-29
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2021-01-01
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Anna Dalkowska /sprawozdawca/
Jacek Brolik /przewodniczący/
Wojciech Stachurski
Symbol z opisem
6116 Podatek od czynności cywilnoprawnych, opłata skarbowa oraz inne podatki i opłaty
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne
Odpady
Sygn. powiązane
I SA/Bd 762/19 - Wyrok WSA w Bydgoszczy z 2020-07-07
Skarżony organ
Rada Miasta
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2021 poz 888
art. 6j ust. 3
Ustawa z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach - t.j.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Jacek Brolik, Sędzia NSA Anna Dalkowska (sprawozdawca), Sędzia NSA Wojciech Stachurski, po rozpoznaniu w dniu 29 września 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej Rady Miejskiej w C. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 7 lipca 2020 r. sygn. akt I SA/Bd 762/19 w sprawie ze skargi M.A. i A.A. na uchwałę Rady Miejskiej w C. z dnia 16 listopada 2018 r. nr [...] w przedmiocie skargi na uchwałę rady miejskiej w sprawie opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi oddala skargę kasacyjną.
Uzasadnienie
1. Wyrokiem z dnia 7 lipca 2020 r., I SA/Bd 762/19, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy po rozpoznaniu sprawy ze skargi M. A. i A. B. A. na uchwałę Rady Miejskiej w C. z dnia 16 listopada 2018 r. nr [...] w przedmiocie określenia metody ustalenia opłaty oraz stawek opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi ponoszonych przez właścicieli nieruchomości za usługi w zakresie odbierania i unieszkodliwiania odpadów komunalnych oraz opróżniania zbiorników bezodpływowych i transportu nieczystości ciekłych (pkt 1) oraz zasądził od Rady Miejskiej w C. na rzecz M. A. i A. B. A. kwotę 780 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego (pkt 2). Wymieniony wyrok, jak również inne przytoczone w niniejszym uzasadnieniu orzeczenia sądów administracyjnych, publikowane są na stronach internetowych Naczelnego Sądu Administracyjnego (www.nsa.orzeczenia.gov.pl).
2. Z uzasadnienia tego wyroku wynika, że uchwałą z dnia 16 listopada 2018 r. nr [...] Rada Miejska w C. określiła metody ustalenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi oraz określiła górne stawki opłat ponoszonych przez właścicieli nieruchomości za usługi w zakresie odbierania i unieszkodliwiania odpadów komunalnych oraz opróżniania zbiorników bezodpływowych i transportu nieczystości ciekłych. W § 2 tej uchwały Rada dla nieruchomości, na których znajdują się domki letniskowe oraz dla innych nieruchomości wykorzystywanych na cele rekreacyjno-wypoczynkowe (działki niezabudowane), wykorzystywanych jedynie przez część roku, wprowadziła ryczałtową stawkę opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi w wysokości 320,00 zł za rok od domku letniskowego gdy odpady zbierane są w sposób selektywny (ust. 1) oraz ryczałtową stawkę opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi w wysokości 400 zł za rok od domku letniskowego, gdy odpady nie są zbierane w sposób selektywny (ust. 2).
3. Skargę od ww. uchwały w części dotyczącej § 2 wnieśli E. S., I. D. G., S. M., P. S., M. W., D. W., T. D., J. D., M. A., A. B. A., K. K., W. K., K. K., R. W., Z. M., A. M., P. M., J. S., A. M., W. S., W. D., J. M., M. M., U. K. i N. B., domagając się stwierdzenia nieważności zaskarżonej uchwały w zakresie jej § 2, przeprowadzenia dowodu z dokumentów tj: Rocznej analizy stanu gospodarki odpadami komunalnymi na terenie Miasta i Gminy C. za rok 2017 − na okoliczność nieuwzględnienia w tej analizie danych umożliwiających ich wykorzystanie przy ustalaniu opłaty ryczałtowej na wyżej wymienione usługi przewidzianej dla nieruchomości, na których znajdują się domki letniskowe oraz dla innych wykorzystywanych na cele rekreacyjno-wypoczynkowe oraz Uchwały nr [...] Rady Gminy C. z dnia 6 marca 2019 r. w sprawie ustalenia ryczałtowej stawki opłaty za gospodarowanie odpadami dla nieruchomości, na których znajdują się domki letniskowe lub innych nieruchomości wykorzystywanych na cele rekreacyjno-wypoczynkowe wykorzystywanych jedynie przez część roku − na okoliczność metody ustalenia stawki ryczałtowej i jej wysokości, jak również zasądzenia kosztów postępowania. Uchwale zarzucono:
1) rażące naruszenie art. 6j ust. 3c ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (t.j. Dz.U. z 2021 r. poz. 888 ze zm., dalej u.c.p.g.), polegające na określeniu wysokości stawki opłat za usługi w zakresie odbierania i unieszkodliwiania odpadów komunalnych oraz opróżniania zbiorników bezodpływowych i transportu nieczystości ciekłych dla nieruchomości, na których znajdują się domki letniskowe oraz dla innych nieruchomości wykorzystywanych na cele rekreacyjno-wypoczynkowe wykorzystywanych jedynie przez część roku − w sposób całkowicie dowolny, a nie według metody ustalania tej opłaty przyjętej w ww. przepisie, obowiązującym w dniu uchwalenia zaskarżonej uchwały;
2) rażące naruszenie art. 32 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (t.j. Dz.U. z 1997 r. Nr 78, poz. 483, dalej Konstytucja RP) polegające na naruszeniu konstytucyjnej zasady równości, przejawiające się w niekorzystnym potraktowaniu przez władze publiczne właścicieli nieruchomości w C., na których znajdują się domki letniskowe lub inne nieruchomości wykorzystywane na cele rekreacyjno-wypoczynkowe, w porównaniu z właścicielami takich samych nieruchomości znajdujących się na terenie sąsiedniej Gminy C., dla których określono w stosownej uchwale znacznie niższe opłaty za ww. usługi niż w zaskarżonej uchwale.
3.1. W uzasadnieniu skargi podniesiono, że Rada Miejska w C., ustalając opłaty za usługi w zakresie odbierania i unieszkodliwiania odpadów komunalnych oraz opróżniania zbiorników bezodpływowych i transportu nieczystości ciekłych, przyjęła jako podstawę prawną metody ustalenia opłaty jedynie art. 6j ust. 1 pkt 1 u.c.p.g. określający metodę ustalenia opłaty dla właścicieli nieruchomości będących mieszkańcami gminy. Nie wskazano natomiast w uchwale, że podstawą prawną dla przyjęcia metody ustalenia wysokości takiej opłaty dla nieruchomości na których znajdują się domy letniskowe był art. 6j ust. 3c u.c.p.g. Z treści samej uchwały nie wynika również, aby przy ustaleniu wysokości opłaty dla nieruchomości, na których znajdują się domki letniskowe przyjęto metodę określoną w art. 6j ust. 3c u.c.p.g. Zdaniem skarżących, należy zatem przyjąć, że stawki tej opłaty określone w § 2 zaskarżonej uchwały ustalone zostały w sposób dowolny, bez oparcia w przepisach prawa, a w szczególności bez uwzględnienia danych określonych w obowiązującym wówczas przepisie art. 6j ust. 3c u.c.p.g., koniecznych dla ustalenia prawidłowej wysokości tychże opłat.
3.2. Postanowieniem z dnia 30 marca 2020 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy odrzucił skargę E. S., I. D. G., S. M., P. S., M. W., D. W., T. D., J. D., K. K., W. K., K. K., R. W., Z. M., A. M., P. M., J. S., A. M., W. S., W. D., J. M., M. M., U. K. i N. B..
3.3. W odpowiedzi na skargę Rada wniosła o oddalenie skargi w całości. Z powołaniem na art. 6j ust. 3b i 3c u.c.p.g. wskazała, że wysokość przedmiotowej opłaty ustalono jako iloczyn 11 pojemników o pojemności 110 l (średnia ilość wytwarzanych odpadów) i kwoty 30 zł za wywóz pojemnika, w przypadku odpadów odbieranych selektywnie i 40 zł za odpady zmieszane. Do wyliczenia opłaty przyjęto, że na działce letniskowej powstaje rocznie średnio 280,62 kg odpadów, co odpowiada 11 pojemnikom o pojemności 110 l i odpowiednio kwoty 30 zł (w przypadku odbioru pojemnika odpadów segregowanych) lub 40 zł (za odbiór pojemnika odpadów niesortowanych). Zdaniem Rady, stanowisko skarżących, że odpady komunalne powstają na działkach letniskowych jedynie przez część roku pozostaje bez znaczenia, albowiem dla ustalenia wysokości opłaty ryczałtowej nie ma znaczenia czas przebywania właścicieli na nieruchomości letniskowej, opłata ta ma bowiem charakter rocznej opłaty ryczałtowej. Opłata ta płatna jest raz w roku ryczałtem. Nie zależy od rzeczywistej ilości odpadów gromadzonych na danej nieruchomości, jest bowiem obliczana w stosunku do średniej ilości odpadów powstających na takich nieruchomościach. Wysokość opłat za gospodarowanie opłatami komunalnymi w gminie C. pozostaje przy tym bez znaczenia dla okoliczności niniejszej sprawy. To, że obie gminy są jednostkami samorządu terytorialnego, mają podobną powierzchnię i potencjał nie powoduje, że poszczególne opłaty lokalne czy podatki będą na jednakowym poziomie. W gminie C. znajduje się około 400 działek letniskowych, a w Gminie C. około 1960, co powoduje proporcjonalnie wyższe koszty wywozu odpadów. Znaczenie dla ustalenia ceny ma także położenie działek letniskowych i ukształtowanie terenu. Bez znaczenia pozostaje także to, że usługi odbioru odpadów świadczy firma mająca siedzibę w C.. Ustawodawca dopiero w 2019 r. ustalił w całej Polsce równe stawki za odbiór odpadów z działek rekreacyjnych, do tego czasu Rada Miejska mogła ustalać opłaty zgodnie z ustawą.
4. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał za uzasadniony zarzut naruszenia art. 6j ust. 3c u.c.p.g., wskazując, że ustawodawca wprowadził roczną, ryczałtową stawkę opłaty za gospodarowanie odpadami dla nieruchomości letniskowych wykorzystywanych sezonowo, która nie zależy ona od rzeczywistej ilości odpadów gromadzonych na danej nieruchomości, jest bowiem obliczana w stosunku do średniej ilości odpadów powstających na takich nieruchomościach. Rada gminy podejmując uchwałę w przedmiocie stawek opłaty za gospodarowanie odpadami jest zobowiązana do dokonania oraz przedstawienia rzetelnej i wnikliwej kalkulacji wysokości stawki, tak aby pobierane opłaty pokrywały rzeczywiste koszty związane z funkcjonowaniem systemu zagospodarowania odpadami na terenie gminy. W ocenie sądu I instancji organ powinien dysponować rzetelnymi danymi, odnośnie ilości odpadów powstających na nieruchomościach, na których znajdują się domki letniskowe, lub innych nieruchomościach wykorzystywanych na cele rekreacyjno-wypoczynkowe, jedynie przez część roku. Te dane są bowiem, obok stawki opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, podstawą do obliczenia ryczałtowej stawki opłaty, w sposób o jakim mowa w art. 6j ust. 3c u.c.p.g.
4.1. Zaskarżona uchwała, jej uzasadnienie, a także akta sprawy nie zawierają żadnych danych, na podstawie których ustalono opłatę. Z akt sprawy nie wynika, czy ustalając ryczałtowe stawki opłaty organ dysponował rzetelnymi danymi o średniej ilości odpadów powstających na nieruchomościach położonych na obszarze gminy C.. Nie wiadomo, w oparciu o jakie konkretne czynności, ustalenia i materiały organ w odpowiedzi na skargę podał, że wysokość opłaty Rada Miejska w C. ustaliła, jako iloczyn 11 pojemników o pojemności 110 l (średnia ilość wytwarzanych odpadów) i kwoty 30 zł za wywóz pojemnika, w przypadku odpadów odbieranych selektywnie i 40 zł za odpady zmieszane. Nie wiadomo również, w oparciu o co, do wyliczenia opłaty jak podał organ przyjęto, że na działce letniskowej powstaje rocznie średnio 280,62 kg odpadów, co odpowiada 11 pojemnikom o pojemności 110 l i odpowiednio kwoty 30 zł (w przypadku odbioru pojemnika odpadów segregowanych) lub 40 zł (za odbiór pojemnika odpadów niesortowanych). Brak miarodajnych danych pozwalających na prawidłowe ustalenie ilości odpadów powstających na terenie Gminy C. na nieruchomościach, na których znajdują się domki letniskowe, lub innych nieruchomościach wykorzystywanych na cele rekreacyjno-wypoczynkowe, wykorzystywanych jedynie przez część roku, miało wpływ na ustalenie ryczałtowej opłaty w sposób dowolny, z przekroczeniem istotnego kryterium ustawowego, co w rezultacie przesądza o istotnym naruszeniu art. 6j ust. 3b i ust. 3c u.c.p.g. Jako przedwczesną ocenił Sąd ocenę, czy w sprawie naruszona została wynikająca z art. 32 ust. 1 Konstytucji RP zasada równości.
Sąd odmówił przeprowadzenia dowodu z załączonej do skargi Rocznej analizy stanu gospodarki odpadami komunalnymi na terenie Miasta i Gminy C. za rok 2017, ponieważ organ załączył ten dokument do akt sprawy i był on przedmiotem analizy przez Sąd. Natomiast z uwagi na stwierdzone, istotne naruszenie w toku procedowania zaskarżonej uchwały przepisu 6j ust. 3b i ust. 3c u.c.p.g., załączona do skargi uchwała nr [...] Rady Gminy C. z dnia 6 marca 2019 r., nie posiadała waloru dokumentu niezbędnego do wyjaśnienia istotnych wątpliwości w sprawie, w rozumieniu art. 106 § 3 p.p.s.a.
5. Skargę kasacyjną od ww. wyroku wniósł Burmistrz C., zaskarżając go w całości oraz domagając się uchylenia zaskarżonego wyroku w całości i przekazania sprawy sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania oraz zasądzenia kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie:
I. prawa materialnego art. 6j ust. 3 u.c.p.g. ‒ poprzez uznanie, że Rada Miejska w C. ustaliła ryczałtową stawkę opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi od nieruchomości, na których znajdują się domki letniskowe oraz innych nieruchomości wykorzystywanych na cele rekreacyjne na w oparciu o brak rzetelnych danych;
II. postępowania, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy, a mianowicie nieustalenie prawidłowego stanu faktycznego poprzez błędne przyjęcie, że Rada Miejska w C. ustaliła stawkę opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi od nieruchomości, na których znajdują się domki letniskowe oraz innych nieruchomości wykorzystywanych na cele rekreacyjne w sposób dowolny.
5.1. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, że stawka opłaty nie została zawyżona, skoro ustalono ją za okres roku. Skarżący wskazał, że jej wysokość nie zależy od ilości osób i czasu ich przebywania na nieruchomości. Jest ona uśredniona dla wszystkich nieruchomości rekreacyjno-wypoczynkowych na terenie gminy. Nie można jej zatem porównywać z opłatami ustalanymi dla nieruchomości zamieszkiwanych stale, a także z opłatami ustalonymi w sąsiednich gminach, bowiem wielkość tych opłat uzależniona jest z reguły od określonych czynników. Postawą ustalenia stawki opłaty była szczegółowa kalkulacja opłat za odbiór odpadów, w jedynie przez przeoczenie kalkulacja ta nie została dołączona do uzasadnienia przedmiotowej uchwały. Podstawą wyliczenia stawki ujętą w kalkulacji była ilość odpadów odebrana przez Z. [...] Sp. z o.o. w C. z 15 punktów zbiorczych odbioru odpadów znajdujących się na terenie całej gminy C. (pismo Prezesa Z. [...] sp. z o.o. w C., w którym określa on ilości odpadów odebranych przez firmę z działek letniskowych w poszczególnych miesiącach roku 2018). Ustalono, że do dnia 31 października 2018r. z 15 punktów zbiorczych utworzonych do odbioru odpadów z działek rekreacyjnych odebrano 361 999,80 kg odpadów komunalnych. na terenie gminy znajduje się 1290 działek rekreacyjnych. Ilość odebranych odpadów podzielono przez liczbę działek - dało to 280,62 kg, co stanowi średnią ilość odpadów wytworzonych na jednej działce rekreacyjnej. Skoro pojemnik o pojemności 110 l wraz z odpadami waży 22 kg to na jednej działce średnia roczna wynosi 12,76 pojemników o pojemności 110l. Wskazana średnia stanowiła podstawę do wyliczenia opłaty za odpady zbierane w sposób selektywny i za odpady zbierane w sposób nieselektywny. W ocenie skarżącego metodologia obliczenia rocznej opłaty ryczałtowej za nieruchomości, o których mowa w art. 6j ust. 3b i 3c u.c.p.g. uwzględnia wymóg ustawy, aby stawka ta ustalana była jako iloczyn średniej ilości odpadów powstających na wyżej wymienionych nieruchomościach wyrażonej w liczbie pojemników oraz stawki opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, o której mowa w art. 6k ust. 1 pkt 2 u.c.p.g. Skarżący wskazał, że ustawodawca nie przekazując żadnych wskazówek, nie dokonując precyzyjniejszych uregulowań, pozostawił tym samym swobodę wyboru organowi stanowiącemu. Ponadto zaznaczono, że tylko istotne naruszenie prawa stanowi podstawę do stwierdzenia nieważności uchwały (aktu) organu gminy (art. 91 ust. 1 w zw. z ust. 4 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym, t.j. Dz.U. z 2021 r., poz. 1372 ze zm., dalej u.s.g.). Zdaniem organu za istotne naruszenia prawa możnaby uznać podjęcie uchwały bez przeprowadzenia kalkulacji, a co za tym idzie przyjęcie dowolnej stawki za gospodarowanie odpadami komunalnymi. Taka sytuacja nie ma miejsca w niniejszej sprawie. Do skargi kasacyjnej załączono następujące dokumenty: wyciąg z Protokołu obrad 1 sesji Rady Miejskiej w C. odbytej w dniu 22 listopada 2018 roku (k.137), Protokół nr [...] z posiedzenia stałej/doraźnej Komisji Budżetu i Finansów Rady Miejskiej w C. odbytego w dniu 16 listopada 2018 r. (k. 138‒139); pismo ZGK sp. z o.o. z dnia 31 października 2018 r. w sprawie ilości odpadów komunalnych odebranych z działek rekreacyjnych w roku 2018; Kalkulację stawek opłat za odpady komunalne na rok 2019.
6. Odpowiedzi na skargę kasacyjną nie złożono.
7. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
7.1. Skarga kasacyjna nie jest uzasadniona.
7.2. Zgodnie z art. 15 zzs4 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (t.j. Dz.U.2020, poz. 1842, dalej uCOVID-19) uchwalonym w związku z ogłoszeniem stanu epidemii w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19 oraz w ciągu roku od odwołania ostatniego z nich Naczelny Sąd Administracyjny nie jest związany żądaniem strony o przeprowadzenie rozprawy. W przypadku skierowania sprawy podlegającej rozpoznaniu na rozprawie na posiedzenie niejawne Naczelny Sąd Administracyjny orzeka w składzie trzech sędziów. Przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku.
Powyższe rozwiązanie o charakterze wyjątkowym stanowi przepis szczególny w rozumieniu art. 10 i 90 § 1 p.p.s.a. wobec zasady wyrażającej się w rozpoznaniu spraw na posiedzeniu jawnym. Celem rozwiązań procesowych przyjętych w uCOVID-19 jest m.in. ochrona życia i zdrowia ludzkiego przy jednoczesnym zapewnieniu funkcjonowania wymiaru sprawiedliwości w stanie pandemii. Prawo do publicznej rozprawy nie ma charakteru absolutnego i może podlegać ograniczeniom na podstawie art. 31 ust. 3 Konstytucji RP ustanawiającym zasadę proporcjonalności. Zgodnie z nią, ograniczenia w korzystaniu z konstytucyjnych praw i wolności mogą być ustanawiane w ustawie i tylko wtedy, gdy są konieczne w demokratycznym państwie do ochrony wymienionych w przepisie wartości, wśród których znajduje się zdrowie publiczne (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 listopada 2020 r., II OSK 1305/18). W obecnym stanie faktycznym niniejszej sprawy, przesłanki do jej rozpoznania na posiedzeniu niejawnym zostały spełnione. Konstytucyjna zasada prawa do sądu wynikająca z art. 45 Konstytucji RP oznacza nie tylko prawo dostępu do sądu, ale także prawo do rozpoznania sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki. W obecnej sytuacji, w której czas trwania epidemii, jej skala i skutki nie są możliwe do określania, realizacja prawa do sądu powinna gwarantować rozpoznanie sprawy w terminie, który gdy nie będzie determinował potencjalnego zarzutu przewlekłości postępowania.
Mając powyższe okoliczności na względzie, niniejsza sprawa podlegała rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 15 zzs4 ust. 3 uCOVID-19.
7.3. Skarżący w pierwszej kolejności zarzucił w skardze kasacyjnej, że sąd pierwszej instancji naruszył prawo materialne, tj. art. 6j ust. 3 u.p.c.g. poprzez uznanie, że Rada Miejska w C. ustaliła ryczałtową stawkę opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi od nieruchomości, na których znajdują się domki letniskowe oraz innych nieruchomości wykorzystywanych na cele rekreacyjne na podstawie nierzetelnych danych.
7.3.1.Powołany przez skarżącego przepis (w brzmieniu obowiązującym w niniejszej sprawie) przewiduje, że w przypadku nieruchomości, o której mowa w art. 6c ust. 2 u.p.c.g. (nieruchomości, na których nie zamieszkują mieszkańcy, a powstają odpady komunalne), opłata za gospodarowanie odpadami komunalnymi stanowi iloczyn zadeklarowanej liczby pojemników z odpadami komunalnymi powstającymi na danej nieruchomości oraz stawki opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, o której mowa w art. 6k ust. 1 pkt 2 (tj. stawka opłaty za pojemnik o określonej pojemności ustalona przez radę gminy w formie uchwały).
7.3.2. Art. 6c u.p.c.g. statuuje dwie kategorie nieruchomości na gruncie ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach tj. nieruchomości, na których zamieszkują mieszkańcy (tzw. nieruchomości zamieszkałe) ‒ ust. 1, oraz nieruchomości, na których nie zamieszkują mieszkańcy, a powstają odpady komunalne (tzw. nieruchomości niezamieszkałe), np. urzędy, zakłady pracy, szpitale, zakłady produkcyjne, centra handlowe, cmentarze, instytucje kultury, oświaty czy sportu ‒ ust. 2. Powyższym dwóm kategoriom nieruchomości, tj. zamieszkałym i niezamieszkałym, ustawodawca przyznaje odmienny status prawny na gruncie ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach. W przypadku nieruchomości, na których zamieszkują mieszkańcy, gmina jest obowiązana z mocy prawa do zorganizowania systemu odbierania odpadów komunalnych od właścicieli tych nieruchomości (art. 6c ust. 1 u.c.p.g.). W przypadku nieruchomości, na których nie zamieszkują mieszkańcy, ale powstają odpady komunalne, rada gminy może postanowić, w uchwale stanowiącej akt prawa miejscowego, o odbieraniu takich odpadów od właścicieli tych nieruchomości (art. 6c ust. 2 u.c.p.g.). Tym samym, ustawodawca upoważnił organ stanowiący gminy do podjęcia fakultatywnej decyzji o objęciu gminnym systemem odbierania odpadów komunalnych nieruchomości niezamieszkałych. W przypadku niepodjęcia przez radę gminy uchwały na podstawie art. 6c ust. 2 u.p.c.g. właściciele nieruchomości, na których nie zamieszkują mieszkańcy, ale powstają odpady komunalne, obowiązani są we własnym zakresie zapewnić odbiór odpadów z tych nieruchomości. Uchwała taka może zostać podjęta albo w stosunku do wszystkich, albo w stosunku do niektórych kategorii nieruchomości niezamieszkałych znajdujących się na terenie danej gminy. Podjęcie uchwały, na mocy której gmina postanowiła o odbieraniu odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości niezamieszkałych, na których powstają odpady komunalne, nie skutkuje automatycznie objęciem tych nieruchomości gminnym systemem gospodarowania odpadami. Skutek ten następuje dopiero z chwilą wyrażenia zgody przez właściciela nieruchomości niezamieszkałej na przystąpienie do zorganizowanego przez gminę systemu gospodarowania odpadami komunalnymi. Zgoda, o której mowa w art. 6c ust. 2c u.c.p.g., aktualizuje obowiązek gminy objęcia takiego właściciela systemem gospodarowania odpadami komunalnymi. Do czasu więc wyrażenia tej zgody właściciele nieruchomości niezamieszkałych, na których powstają odpady komunalne, nie są zatem objęci gminnym systemem. Zasada powyższa nie dotyczy właścicieli nieruchomości, na której znajduje się domek letniskowy, lub innej nieruchomości wykorzystywanej na cele rekreacyjno-wypoczynkowe, którzy nie wyrażają zgody na przystąpienie do zorganizowanego przez gminę systemu gospodarowania odpadami komunalnymi, gdyż są nim objęci na mocy uchwały, w której gmina postanowiła o odbieraniu odpadów komunalnych od właścicieli tychże nieruchomości (zob. kom. do art. 6 u.p.c.g., w: M. Budziarek, A. Szymczak, Utrzymanie czystości i porządku w gminach. Komentarz, LEX/el. 2021). Nieruchomość, na której znajduje się domek letniskowy, jest traktowana przez ustawodawcę jako podkategoria nieruchomości niezamieszkanych. W konsekwencji obowiązek odbioru odpadów komunalnych z tego typu zabudowy aktualizuje się (w stanie prawnym obowiązującym w rozpoznawanej sprawie) dopiero z chwilą wejścia w życie uchwały rady gminy, podejmowanej na podstawie art. 6c ust. 2 u.c.p.g.
7.3.4. W niniejszej sprawie Rada Miejska w C. podjęła uchwałę, o której mowa w powołanych wyżej przepisach dnia 16 listopada 2018 r. (uchwała nr [...] w przedmiocie określenia metody ustalenia opłaty oraz stawek opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi oraz określenia górnych stawek opłat ponoszonych przez właścicieli nieruchomości za usługi w zakresie odbierania i unieszkodliwiania odpadów komunalnych oraz opróżniania zbiorników bezodpływowych i transportu nieczystości ciekłych. W § 2 Rada dla nieruchomości, na których znajdują się domki letniskowe oraz dla innych nieruchomości wykorzystywanych na cele rekreacyjno-wypoczynkowe (działki niezabudowane), wykorzystywanych jedynie przez część roku, wprowadziła ryczałtową stawkę opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi w wysokości 320,00 zł za rok od domku letniskowego gdy odpady zbierane są w sposób selektywny (ust. 1) oraz ryczałtową stawkę opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi w wysokości 400 zł za rok od domku letniskowego, gdy odpady nie są zbierane w sposób selektywny (ust. 2). Istota sporu w niniejszej sprawie sprowadza się do oceny zgodności z prawem powołanej uchwały.
7.4. Naczelny Sąd Administracyjny podkreśla, że zaskarżona uchwała jest uchwałą podjętą w sprawie z zakresu administracji publicznej w rozumieniu art. 101 u.s.g. Stosownie do art. 1, 3 ust. 1 i 2 pkt 3, art. 6c ust. 1 i art. 6h u.c.p.g., do obowiązkowych zadań własnych gminy należy utrzymanie czystości i porządku w gminie, a wykonując to zadanie gmina obejmuje wszystkich właścicieli nieruchomości na terenie gminy systemem gospodarowania odpadami komunalnymi. W związku z tym, gmina zobowiązana jest m.in. do organizowania odbierania odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości, na których zamieszkują mieszkańcy, natomiast właściciele nieruchomości zobowiązani są ponosić na rzecz gminy opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi.
7.4.1.Zgodnie z art. 6j ust. 3b u.c.p.g. (w brzmieniu obowiązującym w dacie podjęcia zaskarżonej uchwały), w przypadku nieruchomości, na których znajdują się domki letniskowe, lub inne nieruchomości wykorzystywane na cele rekreacyjno-wypoczynkowe, wykorzystywane jedynie przez część roku, rada gminy uchwala ryczałtową stawkę opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi za rok od domku letniskowego lub od innej nieruchomości wykorzystywanej na cele rekreacyjno-wypoczynkowe. Na podstawie art. 6j ust. 3c u.c.p.g., ryczałtowa stawka opłaty jest ustalana jako iloczyn średniej ilości odpadów powstających na nieruchomościach, o których mowa w ust. 3b, na obszarze gminy wyrażonej w liczbie pojemników oraz stawki opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, o której mowa w art. 6k ust. 1 pkt 2. Na mocy art. 6k ust. 1 pkt 2 u.c.p.g. rada gminy w drodze uchwały ustala stawkę opłaty za pojemnik o określonej pojemności.
7.4.2. Zagadnienie dotyczące charakteru i sposobu ustalania przez gminę wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi z nieruchomości letniskowych było już przedmiotem badania przez Naczelny Sąd Administracyjny. W wyroku z dnia 18 kwietnia 2019 r., II FSK 3807/18, Sąd ten zaznaczył, że ustawodawca wprowadził roczną, ryczałtową stawkę opłaty za gospodarowanie odpadami dla nieruchomości letniskowych wykorzystywanych sezonowo. Opłata ta płatna jest raz w roku ryczałtem. Nie zależy od rzeczywistej ilości odpadów gromadzonych na danej nieruchomości, jest bowiem obliczana w stosunku do średniej ilości odpadów powstających na takich nieruchomościach. Konieczne jest przy tym, aby w procesie uchwałodawczym zgromadzono rzetelne dane, na które organ będzie mógł się powołać i które będą stanowić podstawę kalkulacji kosztów związanych z zagospodarowaniem odpadów komunalnych domków letniskowych lub innych nieruchomości wykorzystywanych na cele rekreacyjno-wypoczynkowe. Rada gminy podejmując uchwałę w przedmiocie stawek opłaty za gospodarowanie odpadami jest zobowiązana do dokonania rzetelnej i wnikliwej kalkulacji wysokości stawki, tak aby pobierane opłaty pokrywały rzeczywiste koszty związane z funkcjonowaniem systemu zagospodarowania odpadami na terenie gminy. Prawidłowo skalkulowana opłata za gospodarowanie odpadami komunalnymi powinna z jednej strony zapewniać sprawne funkcjonowanie systemu odbioru odpadów na terenie gminy, z drugiej zaś, nie powinna stanowić źródła dodatkowych zysków gminy. Rzetelna kalkulacja wysokości opłat powinna w szczególności uwzględniać liczbę mieszkańców gminy, ilość wytwarzanych na terenie gminy odpadów komunalnych oraz koszty funkcjonowania systemu gospodarowania odpadami, na który składają się koszty odbierania, transportu, zbierania, odzysku i unieszkodliwiania odpadów komunalnych, tworzenia i utrzymania punktów selektywnego zbierania odpadów komunalnych oraz obsługi administracyjnej tego systemu (zob. m.in. wyroki NSA z dnia: 28 czerwca 2016 r., II FSK 1072/17, 12 września 2017 r., II FSK 623/17).
7.4.3.W doktrynie podkreśla się, że w art. 6r ust. 1 u.c.p.g. ustawodawca określił przeznaczenie opłat, przesądzając, że opłata za gospodarowanie odpadami komunalnymi stanowi dochód gminy. Intencja ustawodawcy jest taka, że gmina nie może zarabiać na systemie gospodarowania odpadami komunalnymi. Opłaty są bowiem przeznaczane wyłącznie na pokrywanie kosztów funkcjonowania systemu gospodarowania odpadami komunalnymi, przy czym art. 6r u.p.c.g. wskazuje, jakie elementy składają się na te koszty ‒ są nimi koszty: odbierania, transportu, zbierania, odzysku i unieszkodliwiania odpadów komunalnych, tworzenia i utrzymania punktów selektywnego zbierania odpadów komunalnych, obsługi administracyjnej tego systemu, edukacji ekologicznej w zakresie prawidłowego postępowania z odpadami komunalnymi. Założeniem jest, że koszty usług wymienionych w art. 6r ust. 3 u.p.c.g. pokrywa w całości opłata wnoszona przez właściciela nieruchomości, a zatem gmina nie może żądać ani pobierać za to żadnych dodatkowych opłat (zob. W. Radecki, Utrzymanie czystości i porządku w gminach. Komentarz, Warszawa 2016, s. 285).
7.4.4.W orzecznictwie sądowoadministracyjnym podkreśla się, że istnieje korelacja pomiędzy ilością powstających odpadów a wysokością ryczałtowej stawki opłaty. Inaczej mówiąc, organ nie jest uprawniony do określenia ryczałtowej stawki opłaty, jeśli nie posiada rzetelnych danych odnośnie do ilości odpadów powstających na nieruchomościach, na których znajdują się domki letniskowe, lub innych nieruchomościach wykorzystywanych na cele rekreacyjno-wypoczynkowe jedynie przez część roku. Podstawą do obliczenia opłaty są właśnie te dane. Przy tym, w przepisie art. 6j ust. 3c u.c.p.g. ustawodawca nie obliguje organu do "udowadniania" sposobu wyliczenia opłaty ryczałtowej, jednak użycie przez ustawodawcę sformułowania "średniej ilości odpadów powstających na nieruchomościach" nakazuje przynajmniej uprawdopodobnienie poczynionych ustaleń. Rada gminy podejmując uchwałę w przedmiocie stawek opłaty za gospodarowanie odpadami jest zobowiązana do dokonania rzetelnej i wnikliwej kalkulacji wysokości stawki, tak aby pobierane opłaty pokrywały rzeczywiste koszty związane z funkcjonowaniem systemu zagospodarowania odpadami na terenie gminy. Prawidłowo skalkulowana opłata za gospodarowanie odpadami komunalnymi powinna z jednej strony zapewnić sprawne funkcjonowanie systemu odbioru odpadów na terenie gminy, z drugiej zaś nie powinna stanowić źródła dodatkowych zysków gminy (zob. m.in. wyrok NSA z dnia 12 września 2017 r., II FSK 623/17; wyrok WSA w Łodzi z dnia 8 stycznia 2019 r., I SA/Łd 527/18; wyrok WSA w Warszawie z dnia 19 lutego 2020 r., III SA/Wa 1673/19).
7.5. W rozpoznawanej sprawie Sąd odnosząc się do sposobu ustalenia ww. stawki przez Radę zwrócił uwagę na to, że zaskarżona uchwała, jej uzasadnienie, a także przekazane Sądowi akta sprawy nie zawierają żadnych danych, na podstawie których ustalono opłatę. W § 2 ust. 1 i 2 uchwały podano jedynie, że dla nieruchomości, na których znajdują się domki letniskowe oraz dla innych nieruchomości wykorzystywanych na cele rekreacyjno-wypoczynkowe (działki niezabudowane), wykorzystywanych jedynie przez część roku, wprowadza się ryczałtową stawkę opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi w wysokości 320,00 zł za rok od domku letniskowego, gdy odpady zbierane są w sposób selektywny oraz 400,00 zł za rok od domku letniskowego gdy odpady nie są zbierane w sposób selektywny. Uzasadnienie uchwały zawiera jedynie ogólne wskazania dotyczące konieczności uwzględnienia ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach oraz aktów wykonawczych związanych z systemem gospodarowania odpadami komunalnymi. Wskazano w nim na konieczność zwielokrotnienia liczby pojemników do segregacji odpadów jak i zwiększenia ilości przejazdów niezbędnych do ich odbioru, a także wzrost kosztów zakupu paliwa oraz wzrost płacy minimalnej. Organ Gminy odkreślił w uzasadnieniu uchwały ponadto, że w 2018 r. nastąpił wzrost kosztów przyjęcia odpadów do Regionalnej Instalacji Przetwarzania Odpadów Komunalnych z 224 zł netto do 270.36 zł netto (291,99 zł brutto) za odpady zmieszane o kodzie 20.03.01.
7.6. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego trafnie Sąd I Instancji wskazał, że uzasadnienie podjętej uchwały powinno zawierać dane, które wskazują jakie nieruchomości organ brał pod uwagę do wyliczenia opłaty oraz w jaki sposób ustalił średnią ilość odpadów powstających na tych nieruchomościach, która to ilość przekłada się na określoną liczbę pojemników. Sąd I Instancji trafnie doszedł do wniosku, że podanie samych, nieweryfikowalnych danych w odpowiedzi na skargę, bez możliwości ich skontrolowania w oparciu o przekazane Sądowi akta sprawy, czyni podane parametry dowolnymi, a w konsekwencji nierzetelnymi. Organ także w postępowaniu przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Bydgoszczy nie przedstawił jakichkolwiek dokumentów, z których wynikałaby podane w uchwale i w odpowiedzi na skargę liczby. Prawidłowo zatem Sąd uznał, że ostatecznie przyjęte przez Radę stawki opłat nie były w istocie wynikiem rzetelnej kalkulacji uwzględniającej.
7.7. Naczelny Sąd Administracyjny zwraca uwagę, że powyższej oceny nie zmienia treść uzasadnienia skargi kasacyjnej, zwłaszcza w kontekście deklaracji, że szczegółowa kalkulację opłat za odbiór odpadów przez przeoczenie nie została dołączona do uzasadnienia przedmiotowej uchwały, jednak z całą pewnością była ona jednak podstawą wyliczenia stawki za gospodarowanie odpadami komunalnymi zarówno od mieszkańców, jak i od działek wykorzystywanych na cele rekreacyjne.
7.7.1.Naczelny Sąd Administracyjny wskazuje, że na podstawie dołączonej do skargi kasacyjnej kalkulacji opłat za odbiór odpadów, skarżący w uzasadnieniu skargi kasacyjnej podjął próbę wyjaśnienia sposobu wyliczenia przedmiotowej opłaty, wskazując m.in., że podstawą wyliczenia stawki ujętą w kalkulacji była ilość odpadów odebrana przez Z. [...] Sp. z o.o. w C. z 15 punktów zbiorczych odbioru odpadów znajdujących się na terenie całej gminy C. (k. 132).
7.7.2. Do skargi kasacyjnej organ załączył dokumenty: wyciąg z Protokołu obrad 1 sesji Rady Miejskiej w C. odbytej w dniu 22 listopada 2018 roku (k.137), Protokół nr [...] z posiedzenia stałej/doraźnej Komisji Budżetu i Finansów Rady Miejskiej w C. odbytego w dniu 16 listopada 2018 r. (k. 138‒139); pismo Z. [...] sp. z o.o. z dnia 31 października 2018 r. w sprawie ilości odpadów komunalnych odebranych z działek rekreacyjnych w roku 2018; Kalkulację stawek opłat za odpady komunalne na rok 2019. Skarżący nie wnosił na podstawie art. 10 6 § 3 w zw. z art. 193 p.p.s.a. o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z tych dokumentów.
7.7.3. Naczelny Sąd Administracyjny pominął przedstawione przez skarżącego dokumenty, czyniąc podstawą badania zarzutu naruszenia prawa materialnego materiał dowodowy, na którym opierało się rozstrzygnięcie sądu pierwszej instancji. W doktrynie podkreśla się, że sąd administracyjny (w tym Naczelny Sąd Administracyjny w związku z zastosowaniem art. 193 p.p.s.a.) może w ramach uzupełniającego postępowania dowodowego dopuścić dowód zarówno z urzędu, jak i na wniosek strony. Wniosek o przeprowadzenie dowodu można zatem złożyć w skardze adresowanej do sądu pierwszej instancji, jak i w osobnym piśmie procesowym lub w skardze kasacyjnej oraz ustnie na rozprawie. Wniosek taki, aby został uwzględniony, powinien być jednak należycie uzasadniony w oparciu o przesłanki art. 106 § 3 p.p.s.a. (zob. kom. do art. 106 p.p.s.a., w: B. Dauter, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, LEX/el. 2019 oraz w: Knysiak-Sudyka, Skarga i skarga kasacyjna w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Komentarz i orzecznictwo, LEX/el. 2018).
7.8. Mając na uwadze powyższe rozważania, za prawidłowe należy uznać stwierdzenie sądu pierwszej instancji, że brak było rzetelnych danych, na podstawie których ustalono opłatę, co z kolei stanowiło istotne naruszenie prawa, które nakazywało stwierdzić nieważność zaskarżonej uchwały w zaskarżonej części.
7.9. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, zarzut dotyczący naruszenia przez sąd pierwszej instancji przepisu art. 6j ust. 3 u.c.p.g. nie jest uzasadniony. W zaskarżonej uchwale, ani w jej uzasadnieniu nie powołano się na kalkulację stawek opłat za odpady komunalne na rok 2019, która miała stanowić podstawę dla ustalenia wysokości kwestionowanej opłaty, co w skardze kasacyjnej przyznał sam skarżący. Z treści uchwały, jej uzasadnienia i akt sprawy ‒ jak prawidłowo wywnioskował Sąd ‒ nie wynika zaś, że organ prawidłowo zastosował powołane na wstępie przepisy ustawowe.
7.10. Naczelny Sąd Administracyjny nie podzielił również drugiego z postawionych zarzutów kasacyjnych, tj. naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy, a mianowicie nieustalenie prawidłowego stanu faktycznego poprzez błędne przyjęcie, że Rada Miejska w C. ustaliła stawkę opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi od nieruchomości, na których znajdują się domki letniskowe oraz innych nieruchomości wykorzystywanych na cele rekreacyjne w sposób dowolny. W tym przypadku Naczelny Sąd Administracyjny uwzględnił przede wszystkim wadę konstrukcyjną tak postawionego zarzutu.
7.11. Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod uwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie występują przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 p.p.s.a. Z tego względu Naczelny Sąd Administracyjny przy rozpoznaniu sprawy związany był granicami skargi kasacyjnej. Granice te są wyznaczone wskazanymi w niej podstawami, którymi − zgodnie z art. 174 p.p.s.a.− może być naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.) albo naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.).
W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego podkreśla się, że w przypadku skargi kasacyjnej, będącej kwalifikowanym środkiem zaskarżenia, czytelność sformułowanego w niej komunikatu jest o tyle istotna, że ustawa wiąże powstanie określonych skutków procesowych nie tylko z samym faktem wniesienia tego pisma (jak w przypadku skargi czy zażalenia), ale także z jego treścią (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia: 13 kwietnia 2021 r., II FSK 3096/18, 1 marca 2017 r., II FSK 3133/16). Przytoczenie podstawy kasacyjnej musi być precyzyjne i jednoznaczne, gdyż − z uwagi na związanie sądu kasacyjnego granicami skargi kasacyjnej − Naczelny Sąd Administracyjny może uwzględnić tylko te przepisy, które zostały wyraźnie wskazane w skardze kasacyjnej jako naruszone. Nie jest natomiast władny badać, czy sąd administracyjny pierwszej instancji nie naruszył innych norm prawa. Naczelny Sąd Administracyjny nie może we własnym zakresie konkretyzować zarzutów skargi kasacyjnej, uściślać ich ani w inny sposób korygować (tak np. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 1 grudnia 2020 r., II GSK 900/20). Koniecznym elementem prawidłowo sporządzonej skargi kasacyjnej jest uzasadnienie podstaw kasacyjnych, które polega na wykazaniu, że stawiane zarzuty mają usprawiedliwioną podstawę. Naruszenie przepisów postępowania może odnosić się zarówno do przepisów regulujących postępowanie przed wojewódzkim sądem administracyjnym, jak i do przepisów regulujących postępowanie przed organami administracji publicznej. Stawiając zarzut oparty na przepisie art. 174 pkt 2 p.p.s.a., autor skargi kasacyjnej powinien nie tylko wskazać, jaki przepis postępowania został naruszony, lecz również uzasadnić, jaki wpływ na wynik sprawy miało to naruszenie. Przez "wpływ", o którym mowa na gruncie przywołanego przepisu, rozumieć należy istnienie związku przyczynowego pomiędzy uchybieniem procesowym stanowiącym przedmiot zarzutu skargi kasacyjnej a zaskarżonym orzeczeniem sądu pierwszej instancji, który to związek przyczynowy nie musi być realny, jednak musi uzasadniać istnienie hipotetycznej możliwości odmiennego wyniku sprawy (zob. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia: 8 lipca 2021 r., II GSK 1414/18, III FSK 3748/21). Co ważne, Naczelny Sąd Administracyjny, związany zarzutami skargi kasacyjnej, nie może zastępować strony i precyzować, czy konkretyzować ani samych zarzutów, ani ich uzasadnienia. Związanie granicami skargi kasacyjnej prowadzi do wniosku, że stawiane zarzuty muszą być formułowane i argumentowane precyzyjnie, bowiem NSA nie może domyślać się intencji autora skargi kasacyjnej, wskazywać na podstawie niewyartykułowanego opisu naruszonych przepisów, doprecyzowywać sformułowanych w niej zarzutów czy ich uzasadnienia (por. np. wyroki NSA z dnia 17 stycznia 2008 r., II GSK 322/07, 7 kwietnia 2009 r., II FSK 338/08).
W niniejszej sprawie skarżący nie podołał wyżej wskazanym wymaganiom. W pierwszej kolejności nie powołał w omawianym tu zarzucie jakichkolwiek przepisów, które miały zostać naruszone przez sąd pierwszej instancji, ograniczając się do ogólnego sformułowania, że zarzuca nieustalenie prawidłowego stanu faktycznego. Co więcej, dalsza treść postawionego zarzutu jest niezrozumiała. Sprowadza się ona do sformułowania, że nieustalenie prawidłowego stanu faktycznego miałoby nastąpić "poprzez błędne przyjęcie, że Rada Miejska w C. ustaliła stawkę opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi od nieruchomości, na których znajdują się domki letniskowe oraz innych nieruchomości wykorzystywanych na cele rekreacyjne w sposób dowolny". Jak wyżej podkreślono, nie jest rzeczą Naczelnego Sądu Administracyjnego poszukiwanie sensu w postawionych w skardze kasacyjnej zarzutach. Nie bez znaczenia jest również to, że w postępowaniu przed sądem drugiej instancji strona jest zastępowana przez zawodowego pełnomocnika. Osoby wykonujące wymienione w art. 175 p.p.s.a. zawody lub pełniące wymienione funkcje powinny zagwarantować przygotowanie tego wysoko sformalizowanego środka odwoławczego na odpowiednim poziomie merytorycznym. W orzecznictwie podkreśla się, że można od nich oczekiwać dokładności, rzetelności i profesjonalizmu, a w szczególności jasnego i zgodnego z wymaganiami wynikającymi z Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sporządzenia skargi kasacyjnej (zob. np. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia: 12 października 2004 r., GSK 750/04; 29 lipca 2011 r., I OSK 372/11; 13 kwietnia 2012 r., II FSK 2077/10; 22 lipca 2014 r., I OSK 730/14).
W niniejszej sprawie sposób sformułowania zarzutu naruszenia przepisów postępowania czyni niemożliwym odniesienie się do niego przez Naczelny Sąd Administracyjny.
8. W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną jako pozbawioną usprawiedliwionych podstaw.