III FSK 195/22

Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznał skargę kasacyjną T. sp. z o.o. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, który oddalił skargę spółki na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Poznaniu w przedmiocie egzekucji świadczeń pieniężnych. Skarżąca zarzucała naruszenie przepisów postępowania, w tym zasady prawdy obiektywnej (art. 7 i 8 KPA) poprzez nieuwzględnienie umowy cesji i aneksu, naruszenie art. 28 KPA poprzez przyznanie przymiotu strony spółce T. P. sp. z o.o., a także naruszenie art. 71b i 71a § 9 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (u.p.e.a.) poprzez błędne zastosowanie i uznanie, że spółka uchylała się od przekazania zajętej wierzytelności, podczas gdy jej nie posiadała. NSA oddalił skargę kasacyjną, stwierdzając, że nie zawiera ona usprawiedliwionych podstaw. Sąd podkreślił, że rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej i z urzędu bierze pod uwagę jedynie nieważność postępowania. NSA wskazał, że zarzuty skargi kasacyjnej były w zasadzie powieleniem zarzutów skargi do WSA, które zostały już wyczerpująco odniesione. Sąd uznał, że skarżąca ograniczyła się do polemiki z argumentacją WSA i nie wykazała, w jaki sposób naruszenie przepisów mogło wpłynąć na wynik sprawy. Odnosząc się do przepisów u.p.e.a., NSA wyjaśnił, że art. 71a § 9 określa dwie przesłanki do wydania postanowienia o wysokości nieprzekazanej kwoty: przeprowadzenie kontroli i stwierdzenie bezpodstawnego uchylania się od przekazania wierzytelności. Sąd podkreślił, że użyty zwrot "bezpodstawnie uchyla się" należy interpretować jako przesłankę prawną, a nie faktyczną, a skuteczne uchylenie się ma miejsce w sytuacji wystąpienia okoliczności natury prawnej (np. przedawnienie, potrącenie). NSA uznał, że uchylanie się dłużnika od przekazania wierzytelności z przyczyn faktycznych nie stoi na przeszkodzie wydaniu postanowienia. Sąd stwierdził, że organ egzekucyjny prawidłowo przeprowadził kontrolę i ustalił, że należne środki nie zostały przekazane, a działanie skarżącej nosiło znamiona bezpodstawnego uchylania się. NSA uznał powoływane przez skarżącą umowy cesji i aneksy za nieważne z uwagi na niedochowanie formy aktu notarialnego, co wykluczało ich uznanie za okoliczności uzasadniające uchylanie się od przekazania zajętych wierzytelności. Sąd przypomniał również o obowiązku złożenia oświadczenia przez dłużnika zajętej wierzytelności zgodnie z art. 89 § 3 u.p.e.a. i stwierdził, że skarżąca takiego oświadczenia nie złożyła. Zarzut naruszenia art. 28 KPA również uznano za niezasadny, wskazując, że organy prawidłowo uznały skarżącą za stronę postępowania, a P. S. nie. NSA oddalił skargę kasacyjną jako bezzasadną i orzekł o kosztach postępowania.

Zagadnienia prawne (3)

Skład orzekający