III FSK 1808/21

Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznał skargę kasacyjną spółki A. sp. z o.o. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, który oddalił skargę spółki na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w przedmiocie skargi na czynności egzekucyjne. Spółka zarzucała Sądowi pierwszej instancji naruszenie przepisów postępowania, w tym art. 141 § 4 p.p.s.a. (nieprawidłowe uzasadnienie), art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. (brak uchylenia postanowienia mimo naruszenia k.p.a. i u.p.e.a.) oraz naruszenie prawa materialnego, w tym art. 24 ust. 5 u.o.k.s. w zw. z art. 53 § 1 o.p. (nierozpoznanie zarzutu dotyczącego okresu postępowania kontrolnego). NSA oddalił skargę kasacyjną. Sąd podkreślił, że zgodnie z art. 166b u.p.e.a. w postępowaniu zabezpieczającym stosuje się odpowiednio przepisy działu I u.p.e.a., w tym dotyczące zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji (art. 33 u.p.e.a.) oraz skargi na czynność egzekucyjną (art. 54 u.p.e.a.). Sąd wskazał, że zarzuty w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego są podstawowym środkiem obrony zobowiązanego, a skarga na czynność egzekucyjną ma charakter subsydiarny i służy do kwestionowania wyłącznie poprawności określonej czynności, a nie podstaw i przebiegu postępowania. W związku z tym, zarzuty dotyczące braku podstaw do wystawienia zarządzenia zabezpieczającego czy wadliwego naliczania odsetek nie mogły być skutecznie podnoszone w ramach skargi na czynność egzekucyjną. Odnosząc się do zarzutu wadliwego doręczenia zarządzeń zabezpieczających z pominięciem pełnomocnika, NSA stwierdził, że postępowanie egzekucyjne nie jest kontynuacją postępowania rozpoznawczego, a umocowanie pełnomocnika w postępowaniu kontrolnym lub podatkowym nie rozciąga się na postępowanie egzekucyjne. Doręczenie zarządzenia zabezpieczenia pełnomocnikowi ustanowionemu w postępowaniu, w którym podatnik nie uzyskał jeszcze statusu zobowiązanego, byłoby wadliwe. Sąd uznał również za niezasadny zarzut przedwczesnego wystawienia zawiadomienia o zajęciu, wskazując, że wydanie postanowienia przez prokuratora nie wpływało na możliwość wniesienia zarzutów, a spółka miała prawo zaskarżyć to postanowienie do sądu powszechnego, czego nie uczyniła. NSA uznał także, że uzasadnienie wyroku WSA odpowiada wymogom art. 141 § 4 p.p.s.a., a pozostałe zarzuty naruszenia przepisów postępowania również okazały się chybione. W konsekwencji skarga kasacyjna została oddalona.

Zagadnienia prawne (3)

Skład orzekający