III FSK 1632/21

III FSK 1632/21 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2022-11-09
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2021-01-01
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Bogusław Woźniak
Paweł Borszowski /sprawozdawca/
Sławomir Presnarowicz /przewodniczący/
Symbol z opisem
6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych, zabezpieczenie zobowiązań podatkowych
Hasła tematyczne
Egzekucyjne postępowanie
Sygn. powiązane
I SA/Sz 892/18 - Wyrok WSA w Szczecinie z 2019-07-24
Skarżony organ
Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2018 poz 1314
art. 27
Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - tekst jednolity
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Sławomir Presnarowicz, Sędzia NSA Paweł Borszowski (sprawozdawca), Sędzia WSA (del.) Bogusław Woźniak, po rozpoznaniu w dniu 9 listopada 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej B.K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 24 lipca 2019 r., sygn. akt I SA/Sz 892/18 w sprawie ze skargi B. K. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Szczecinie z dnia 18 września 2018 r., nr [...] w przedmiocie skargi na czynności egzekucyjne 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od B. K. na rzecz Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Szczecinie kwotę 240 (słownie: dwieście czterdzieści) złotych tytułem częściowego zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
Uzasadnienie
Zaskarżonym wyrokiem z 24 lipca 2019 r., sygn. akt I SA/Sz 892/18 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie, oddalił skargę B. K., zwanej dalej "Skarżącą", na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Szczecinie z dnia 18 września 2018 r. w przedmiocie skargi na czynności egzekucyjne. Wymieniony wyrok, jak również inne przytoczone w niniejszym uzasadnieniu orzeczenia sądów administracyjnych, publikowane są na stronach internetowych Naczelnego Sądu Administracyjnego (www.nsa.orzeczenia.gov.pl).
Skarżąca działając przez pełnomocnika – radcę prawnego - zaskarżyła powyższy wyrok w całości, zarzucając Sądowi pierwszej instancji naruszenie:
1. na podstawie art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r., poz. 2325 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a." naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy tj.:
1.1. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 1a) pkt 20, art. 26 § 1 i 2 oraz art. 27 § 1 pkt 2 i 3 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2018 r. poz. 1314 ze zm.), zwanej dalej "u.p.e.a.", polegającego na błędnym uznaniu przez Sąd, że małżonka zobowiązanego ma również status zobowiązanego i powinna materialnie odpowiadać za zobowiązania zobowiązanego i powinna być wpisana w tytule wykonawczym jako zobowiązana, co miało wpływ na wynik sprawy, bo gdyby Sąd dokonał prawidłowej oceny prawa przysługujących małżonce zobowiązanego nie nakazałby wystawienia na nią tytułu wykonawczego i nie zostałyby dokonane czynności zajęcia nieruchomości jako majątku wspólnego zobowiązanego i jego małżonki;
1.2. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 27c) u.p.e.a. polegającego na błędnym uznaniu przez Sąd, że podstawą wpisu do tytułu wykonawczego małżonki zobowiązanego jest art. 27c) u.p.e.a., co miało wpływ na wynik sprawy, bo gdyby Sąd prawidłowo zastosował art. 27c) musiałby uznać, że dotyczy on sytuacji, gdy małżonka zobowiązanego odpowiada z majątku wspólnego i osobistego, a więc gdy jest dłużnikiem solidarnym;
1.3. art. 134 § 2 p.p.s.a. poprzez wydanie orzeczenia na niekorzyść Skarżącej, ponieważ zamieszczenie małżonki zobowiązanego w tytule wykonawczym może spowodować skierowanie egzekucji nie tylko do majątku odrębnego zobowiązanego, ale także do majątku osobistego jego małżonki, a więc doprowadzi do bezpodstawnego rozszerzenia zakresu odpowiedzialności małżonka;
1.4. art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez niewyjaśnienie w uzasadnieniu wyroku na jakiej podstawie prawnej Sąd dokonał podziału małżonki zobowiązanego i zobowiązanego za odpowiedzialnych materialnie i formalnie w sprawie.
2. na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a., naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.:
2.1. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. w zw. z art. 27c u.p.e.a. przez niewłaściwe zastosowanie, które miało wpływ na wynik sprawy, a polegające na rozszerzeniu zakresu odpowiedzialności małżonki zobowiązanego na jego majątek osobisty wbrew dyspozycji normy art. 27.u.p.e.a.
2.2. 2.2. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. w zw. z art. 59 § 1 pkt. 4 u.p.e.a. poprzez wydanie niezgodnego z prawem i niewłaściwego orzeczenia w zakresie zobowiązań podatkowych przedawnionych.
W oparciu o tak postawione zarzuty, pełnomocnik Skarżącej wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i merytoryczne rozpatrzenie sprawy ewentualnie uchylenie w całości zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Szczecinie oraz o zasądzenie na rzecz Skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, wg. norm prawem przepisanych. Skarżąca zażądała ponadto przeprowadzenia rozprawy.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ wniósł o jej oddalenie oraz zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
Sprawa została skierowana do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału III Izby Finansowej, wydanym na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 w zw. z ust. 1 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2021 r. poz. 2095 ze zm.).
Strony zostały o tym powiadomione i pouczone o możliwości uzupełnienia argumentacji podniesionej w skardze kasacyjnej, bądź motywów usprawiedliwiających żądanie jej oddalenia w odrębnym piśmie procesowym
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga kasacyjna nie miała usprawiedliwionych podstaw, a zatem nie zasługiwała na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, która w tej sprawie nie zachodzi. Z tego względu, przy rozpoznaniu niniejszej sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej, która oparta została na obu podstawach kasacyjnych określonych w art. 174 p.p.s.a., gdzie wskazuje się, że chodzi o naruszenie prawa materialnego przez jego błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (pkt 1), jak również naruszenie przepisów postępowania jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 2).
Dokonując oceny zasadności zarzutów naruszenia przepisów postępowania Naczelny Sąd Administracyjny zauważa w pierwszej kolejności, że stosownie do art. 1a pkt 20 u.p.e.a. ustawodawca wprowadził definicję legalną zobowiązanego. Wprowadzenie definicji legalnej tego pojęcia oznacza, że w sposób, w jaki przedstawił to normodawca, należy rozumieć jego zakres znaczeniowy. Na podstawie tego unormowania zakresem definicji legalnej zobowiązanego objęto m.in. osobę fizyczną, która nie wykonała w terminie obowiązku o charakterze pieniężnym. Ujęcie w zakresie definicji legalnej zobowiązanego jest zatem konsekwencją niewykonania w terminie obowiązku o charakterze pieniężnym. Uznanie danego podmiotu jako zobowiązanego prowadzi do określonych konsekwencji normatywnych, w tym także jego wskazanie w tytule wykonawczym. Zgodnie bowiem z art. 27 § 1 pkt 2 u.p.e.a. w tytule wykonawczym jednym z jego elementów jest wskazanie danych dotyczących zobowiązanego, tj. imienia, nazwiska lub firmy i jego adresu, a także numeru NIP lub PESEL, jeżeli zobowiązany posiada taki numer. Trzeba zauważyć, że wskazanie w tytule wykonawczym zobowiązanego jest potwierdzeniem jego statusu, który wynika z zastosowania definicji legalnej sformułowanej w art. 1a pkt 20 u.p.e.a.
Przenosząc te uwagi o charakterze ogólnym do przedmiotu niniejszej sprawy Naczelny Sąd Administracyjny potwierdza stanowisko Sądu pierwszej instancji, który wskazał, że tytuł wykonawczy wystawiony przez wierzyciela w punkcie A – dane zobowiązanego zawierał dane męża Skarżącej. Natomiast w punkcie B, a zatem gdzie należy wskazać dane małżonka zobowiązanego, który jest odpowiedzialny majątkiem wspólnym zgodnie z art. 27c u.p.e.a., wskazano dane Skarżącej. Takie ujęcie danych w tytule wykonawczym stanowi jednoznaczne potwierdzenie, że jako zobowiązanego uznano męża Skarżącej, natomiast podanie danych Skarżącej wypełniało tę część tytułu wykonawczego, która odnosiła się do danych żony zobowiązanego. Trzeba jednocześnie podkreślić, że Sąd pierwszej instancji nie posługuje się zakresem pojęciowym zobowiązanego w stosunku do Skarżącej, którą kwalifikuje jako małżonka zobowiązanego. Posłużenie się takim pojęciem nie oznacza objęcia zakresem definicyjnym zobowiązanego również Skarżącej.
Wobec powyższego, zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, chybiony jest zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 1a) pkt 20, art. 26 § 1 i 2 oraz art. 27 § 1 pkt 2 i 3 u.p.e.a. Sąd pierwszej instancji prawidłowo bowiem zastosował pojęcie zobowiązanego odnosząc je do męża Skarżącej. Tym samym nie można podzielić zarzutu naruszenia art. 26 § 1 i 2 u.p.e.a., a zatem regulacji dotyczącej wszczęcia egzekucji administracyjnej, jak również wzoru tytułu wykonawczego. W konsekwencji prawidłowego określenia zobowiązanego nietrafny jest również zarzut odnoszący się do naruszenia art. 27 § 1 pkt 2 i 3 u.p.e.a.
Biorąc pod uwagę drugi z zarzutów naruszenia przepisów postępowania Naczelny Sąd Administracyjny zauważa, że trafnie stwierdził Sąd pierwszej instancji, iż ze względu na pozostawanie Skarżącej w związku małżeńskim ze zobowiązanym wierzyciel miał obowiązek wskazać w tytule wykonawczym jej dane jako małżonki zobowiązanego. Zgodnie bowiem z art. 27c u.p.e.a. jeżeli egzekucja administracyjna ma być prowadzona z majątku wspólnego zobowiązanego i jego małżonka tytuł wykonawczy wystawia się na obojga małżonków. Należy zatem zauważyć, że przywołany art. 27c u.p.e.a. wprowadza obowiązek wystawienia tytułu wykonawczego na oboje małżonków w sytuacji, gdy egzekucja ma być prowadzona z majątku wspólnego zobowiązanego, jak i jego małżonka, co znajduje potwierdzenie w orzecznictwie (np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 stycznia 2013 r., sygn. akt II FSK 1020/11). Sąd pierwszej instancji trafnie zatem wskazał na art. 27c u.p.e.a., stwierdzając jednocześnie, że w przypadku wpisu hipoteki przymusowej, której przedmiotem jest taka nieruchomość, konieczne jest istnienie tytułu wykonawczego wystawionego na oboje małżonków, przywołując postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 5 stycznia 2005 r. o sygn. akt II CK 416/04, LEX nr 277087, a także postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 27 maja 2010 r. o sygn. akt III CZP 27/10, LEX nr 590606. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego brak jest zatem podstaw do uwzględnienia zarzutu naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 27c) u.p.e.a.
Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego nie można również uznać zasadności zarzutu naruszenia art. 134 § 2 p.p.s.a. Nie sposób bowiem uznać stwierdzenia, że kwestionowane orzeczenie zostało wydane na niekorzyść Skarżącej, skoro w tytule wykonawczym jednoznacznie wskazano, że mąż Skarżącej ma status zobowiązanego, zaś Skarżąca jest kwalifikowana jako małżonka zobowiązanego. Jednocześnie w zaskarżonym wyroku Sąd pierwszej instancji zaznaczył, że egzekucja administracyjna w stosunku do zobowiązanego jest prowadzona z jego majątku odrębnego, a także z majątku wspólnego zobowiązanego i jego małżonka.
Nie zasługuje również na uwzględnienie zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny poddając ocenie powyższy zarzut stwierdza, że uzasadnienie zaskarżonego wyroku w pełni odpowiada wymogom przewidzianym w tym przepisie umożliwiając jego kontrolę instancyjną. Zawiera bowiem: zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej uzasadnienie. To zaś, że w skardze kasacyjnej nie zgodzono się z tak wyrażoną oceną, nie stanowi skutecznej podstawy do uznania zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. (por. uzasadnienie uchwały składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 lutego 2010 r., sygn. akt II FPS 8/09).
Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego chybione są również zarzuty naruszenia przepisów prawa materialnego. Jak wskazano, przy ocenie zarzutów dotyczących naruszenia przepisów prawa procesowego, Sąd pierwszej instancji zasadnie wskazał treść art. 27c u.p.e.a. i prawidłowo zastosował tę regulację, a zatem nie można uznać zasadności zarzutów naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. w zw. z art. 27c u.p.e.a. Nie zasługuje na uwzględnienie także drugi z zarzutów naruszenia przepisów prawa materialnego. Trzeba bowiem zauważyć, że Sąd pierwszej instancji trafnie podkreślił, że skoro Skarżąca nie ma statusu zobowiązanego to nie przysługuje jej uprawnienie do wniesienia skargi na czynności egzekucyjne, stosownie do art. 54 § 1 u.p.e.a. Dodatkowo należy zaznaczyć, że w ramach skargi na czynności egzekucyjne nie można podnosić naruszenia przepisów, które są właściwe innym środkom prawnym, gdyż skarga ta ma bowiem charakter subsydiarny i komplementarny względem innych środków prawnych (wyrok NSA z 28 lipca 2022 r., sygn. akt III FSK 1166/21).
Z tego też względu Naczelny Sąd Administracyjny nie uwzględnił zarzutu naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. w zw. z art. 59 § 1 pkt. 4 u.p.e.a.
Wobec powyższego Naczelny Sąd Administracyjny, oddalił skargę kasacyjną jako pozbawioną usprawiedliwionych podstaw, działając na podstawie art. 184 p.p.s.a.
O zwrocie kosztów postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a, art. 205 § 2 i art. 209 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny odstąpił przy tym od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego w części, kierując się art. 207 § 2 p.p.s.a., który przewiduje taką możliwość w przypadkach szczególnie uzasadnionych. W orzecznictwie sądowym podnosi się, że ustalając, czy w danej sprawie zachodzi uzasadniony przypadek w rozumieniu tego przepisu, zbadać należy między innymi nakład pracy pełnomocnika oraz stopień zawiłości sprawy (por. wyrok NSA z dnia 1 grudnia 2017 r., sygn. akt II GSK 160/16). Naczelny Sąd Administracyjny, z uwagi na rozpatrywanie spraw powiązanych, w których pełnomocnik organu złożył odpowiedzi na skargi kasacyjne stwierdził, że wymagało to od pełnomocnika organu znacznie mniejszego niż normalnie nakładu pracy co uzasadniało zastosowanie przewidzianej w art. 207 § 2 p.p.s.a. instytucji.
Bogusław Woźniak Sławomir Presnarowicz Paweł Borszowski (spr.)