III FSK 1565/23

III FSK 1565/23 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2025-03-19
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2023-11-17
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Jacek Pruszyński
Krzysztof Przasnyski /sprawozdawca/
Wojciech Stachurski /przewodniczący/
Symbol z opisem
6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych, zabezpieczenie zobowiązań podatkowych
Hasła tematyczne
Egzekucyjne postępowanie
Sygn. powiązane
III SA/Wa 2451/22 - Wyrok WSA w Warszawie z 2023-05-29
Skarżony organ
Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2023 poz 259
art. 174 pkt 1 i pkt 2, art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c, art. 151,
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Dz.U. 2022 poz 479
art. 111u § 2, art. 111n § 1
Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - t.j.
Dz.U. 2023 poz 775
art. 7, art. 77 § 1, art. 107 § 3, art. 8
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t. j.)
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący - Sędzia NSA Wojciech Stachurski, Sędzia NSA Jacek Pruszyński, Sędzia WSA (del.) Krzysztof Przasnyski (sprawozdawca), Protokolant asystent sędziego Anna Rybak, , po rozpoznaniu w dniu 19 marca 2025 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej W. D. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 maja 2023 r. sygn. akt III SA/Wa 2451/22 w sprawie ze skargi W. D. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie z dnia 1 września 2022 r. nr 1401-IEE3.711.1.140.2022.2.JO w przedmiocie egzekucji świadczeń pieniężnych oddala skargę kasacyjną.
Uzasadnienie
Zaskarżonym wyrokiem z dnia 29 maja 2023 r. sygn. akt III SA/Wa 2451/22 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę W.D. (dalej jako: "Skarżący") na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie z dnia 1 września 2022 r. w przedmiocie przybicia na rzecz licytanta. Jako podstawę prawną powołano art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia
2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U.
z 2023 r. poz. 259 ze zm., dalej jako "p.p.s.a."). Wyrok (podobnie, jak pozostałe powołane w uzasadnieniu orzeczenia) jest dostępny na stronie internetowej http://orzeczenia.nsa.gov.pl/.
Skargę kasacyjną od ww. wyroku WSA w Warszawie do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniósł Skarżący reprezentowany przez radcę prawnego zaskarżając ten wyrok w całości.
Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono:
1. na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. poprzez oddalenie skargi mimo naruszenia przez organ:
a) art. 111u § 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2022 r. poz. 479, dalej jako: "u.p.e.a.") poprzez nieprzeprowadzenie dodatkowego opisu i oszacowania wartości nieruchomości, pomimo iż w okresie pomiędzy sporządzeniem opisu i oszacowania a wyznaczonym terminem licytacji zaszły istotne zmiany w jej wartości;
b) art. 111n § 1 u.p.e.a. poprzez brak odmowy przybicia w sytuacji, gdy dłużnik został błędnie pouczony o braku możliwości wniesienia zażalenia od postanowienia Naczelnika Urzędu Skarbowego w O. z dnia 26 kwietnia 2022 r. o odmowie dokonania dodatkowego opisu i oszacowania wartości nieruchomości, w sytuacji gdy od takiego postanowienia przysługuje dłużnikowi zażalenie i dłużnik nie może ponosić konsekwencji błędnego pouczenia. Brak jest podstaw do uznania, że spełniona została przesłanka "zakończenia licytacji" warunkująca udzielenie przybicia, jeżeli licytacja nie została przeprowadzona zgodnie z przepisami prawa gwarantującymi stronie na każdym etapie postępowania ochrony zgodnej z przepisami prawa;
c) art. 7 w zw. z art. 77 § 1 w zw. z art. 107 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2023 r. poz. 775, dalej jako: "k.p.a.") poprzez błędne zebranie i nieprawidłowe ocenienie zebranego materiału dowodowego w sprawie i nieprzeprowadzenie dodatkowego opisu i oszacowania nieruchomości, podczas gdy był on niezbędny dla prawidłowego wycenienia przedmiotowej nieruchomości;
d) art. 8 k.p.a. poprzez działanie w sposób niebudzący zaufania do organu administracji publicznej, przede wszystkim poprzez błędne pouczenie dłużnika o braku możliwości zażalenia postanowienia o odmowie przeprowadzenia dodatkowego opisu i oszacowania nieruchomości.
Mając na uwadze powyższe, wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie oraz o zasądzenie na rzecz Skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów postępowania kasacyjnego według norm przepisanych.
Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Warszawie nie skorzystał z możliwości wniesienia odpowiedzi na skargę kasacyjną.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw, zatem podlega oddaleniu.
Naczelny Sąd Administracyjny, zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W sprawie niniejszej Naczelny Sąd Administracyjny nie dopatrzył się okoliczności uzasadniających nieważność postępowania (art. 183 § 2 p.p.s.a.) i rozpoznał skargę kasacyjną w podstawach w niej wskazanych.
W przypadku postawienia wyłącznie zarzutów procesowych, jak ma to miejsce w niniejszej sprawie, koniecznym warunkiem dla ich skuteczności jest wykazanie przez składającego skargę kasacyjną, że naruszenie przepisów postępowania mogło mieć wpływ na wynik sprawy, czyli że gdyby nie doszło do naruszenia przepisów, wynik sprawy byłby inny. Zgodnie z art. 174 pkt 2 p.p.s.a. podstawę kasacyjną może stanowić naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z 3 października 2019 r., sygn. akt II GSK 592/17, z 13 maja 2020 r., sygn. akt II FSK 2714/19).
Przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej było postanowienie Dyrektora IAS z dnia 1 września 2022 r. utrzymujące w mocy postanowienie organu pierwszej instancji z dnia 29 czerwca 2022 r. w przedmiocie przybicia na rzecz licytanta nieruchomości, której współwłaścicielem był Skarżący.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego zarzut naruszenia art. 111u § 2 u.p.e.a. poprzez nieprzeprowadzenie dodatkowego opisu i oszacowania wartości nieruchomości, pomimo iż w okresie pomiędzy sporządzeniem opisu i oszacowania a wyznaczonym terminem licytacji zaszły istotne zmiany w jej wartości, należy uznać za bezzasadny.
Należy podzielić bowiem pogląd wyrażony m.in. w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 maja 2018 r., sygn. akt II FSK 3150/17, że zarzuty adresowane wobec postanowienia o przybiciu nie mogą odnosić się do wcześniejszych faz postępowania dotyczących zajęcia nieruchomości, czy też opisu i oszacowania.
Analogiczny pogląd prezentowany jest również w literaturze przedmiotu. Podstawa zażalenia organu egzekucyjnego co do przybicia ogranicza się tylko do naruszenia przepisów ustawy na etapie licytacji i samego przybicia, natomiast nie odnosi się do wcześniejszych faz postępowania egzekucyjnego z nieruchomości. Sąd Najwyższy w postanowieniu z dnia 11 lutego 2000 r., III CKN 1072/99, OSNC 2000, Nr 9, poz. 160, stwierdził, że "przedmiotem zaskarżenia mogą być tylko uchybienia popełnione przez organ egzekucyjny na danym etapie postępowania". Nie można zatem na każdym etapie kwestionować czynności dokonanych w poprzednich fazach.
W związku z tym, jak słusznie zauważył Sąd I instancji, zarzuty w tej kwestii wykraczają poza zakres sprawy i nie mogą rzutować na ocenę zaskarżonego postanowienia w przedmiocie przybicia na rzecz licytanta. Przyjęcie odmiennego poglądu stanowiłoby przekroczenie granic sprawy administracyjnej. Trafnie przy tym w zaskarżonym wyroku zwrócono uwagę, że zarzuty skargi dotyczyły w istocie kwestii odmowy dodatkowego opisu i oszacowania wartości nieruchomości oraz wad samego operatu z dnia 10 czerwca 2021 r., dlatego należało się do nich odnieść.
Sąd I instancji prawidłowo wyjaśnił, że przesłanką sporządzenia dodatkowego opisu i oszacowania wartości nieruchomości, jest sytuacja, w której w okresie pomiędzy zakończonym opisem i oszacowaniem a wyznaczonym terminem licytacji zaszły istotne zmiany w stanie nieruchomości, które spowodowały zdezaktualizowanie się poprzedniego opisu.
Zmiany w stanie nieruchomości muszą bowiem być istotne, tzn. takie, które powodują, że określona wartość szacunkowa nieruchomości różnić się będzie w sposób zasadniczy od wartości rzeczywistej.
Skarżący argumentował, że pomiędzy sporządzonym operatem szacunkowym z dnia 10 czerwca 2021 r. nastąpił wzrost wartości nieruchomości o 6%. Wskazano również na szereg wad samego operatu, skutkujących - jego zdaniem –nieuzasadnionym obniżeniem wartości nieruchomości.
Tymczasem w postanowieniu Naczelnika Urzędu Skarbowego w O. z dnia 26 kwietnia 2022 r. dotyczącym odmowy dokonania dodatkowego opisu i oszacowania wartości nieruchomości szczegółowo odniesiono się do zarzutów Skarżącego. Organ wskazał, że od momentu sporządzenia operatu z dnia 10 czerwca 2021 r. nastąpiła pewna zmiana cen rynkowych, jednak nie była ona istotna, zatem nie ma zatem podstaw do dokonania dodatkowych czynności. Ponadto, od sporządzenia operatu szacunkowego z dnia 10 czerwca 2021 r. nie upłynęło jeszcze 12 miesięcy. Ponadto, w aktach sprawy znajduje się pismo rzeczoznawcy majątkowego z dnia 6 czerwca 2022 r. potwierdzające aktualność operatu szacunkowego z dnia 10 czerwca 2021 r., który został sporządzony na wniosek organu.
Co więcej, z protokołu z oględzin nieruchomości z dnia 23 maja 2022 r. wynika, że stan nieruchomości z zewnątrz nie odbiega od stanu opisanego w operacie szacunkowym z 10 czerwca 2021 r. Powyższe zostało potwierdzone również podczas oględzin 8 czerwca 2022 r. z potencjalnym nabywcą nieruchomości. Treść protokołu i notatki z oględzin potwierdzają, iż stan nieruchomości z zewnątrz, jak i wewnątrz, nie uległ zmianie od dnia 25 maja 2021 r. tj. od poprzednich oględzin nieruchomości. Nie stwierdzono również by zostały przeprowadzone znaczące prace remontowe wpływające na zmianę stanu przedmiotowej nieruchomości. Nie sposób zatem uznać, że została spełniona przesłanka istotnej zmiany stanu licytowanej nieruchomości.
Rzeczoznawca majątkowy posiadający wiadomości specjalne w wymaganym w sprawie zakresie, w piśmie z dnia 6 czerwca 2022 r. wskazał, że "aktualna sytuacja na otwockim rynku nieruchomości o funkcji mieszkaniowej jednorodzinnej i lokalowej jest raczej ustabilizowana na nieco zwiększonym poziomie w stosunku do poprzedniego badanego okresu o ok. 6% co wykazują transakcje podobnych nieruchomości". Jednocześnie stwierdzono, że "przy analizie lokalnego rynku
i ewentualnego wpływu na aktualną wartość rynkową przedmiotowej nieruchomości należy jednak przyjąć ok. 5-6% poziom ryzyka związanego z brakiem ujawnienia budynku w kartotece i KW. Jednocześnie powyższy procent ryzyka w zasadzie niweluje skalkulowany wcześniej wzrost poziomu cen rynkowych nieruchomości zabudowanych budynkami jednorodzinnymi w okresie ostatniego roku 6%."
Powyższe świadczy, wbrew argumentacji Skarżącego, że w sprawie nie można uznać, iż zaszły istotne zmiany w cenie licytowanej nieruchomości. Z tego też względu zarzut Skarżącego nie mógł odnieść pożądanego przez niego skutku.
Również jako bezzasadny należy uznać zarzut naruszenia art. 111n § 1 u.p.e.a. poprzez brak odmowy przybicia.
Zgodnie z art. 111n § 1 u.p.e.a., organ egzekucyjny odmawia przybicia, jeżeli ostateczne rozstrzygnięcia skarg lub zażaleń wniesionych w toku postępowania egzekucyjnego potwierdzą naruszenie przepisów postępowania w toku licytacji i jeżeli uchybienia te mogły mieć istotny wpływ na wynik licytacji albo, jeżeli uczestnik nie otrzymał zawiadomienia o licytacji, chyba że będąc na licytacji nie wystąpił ze skargą na to uchybienie. Organ egzekucyjny odmawia przybicia również wtedy, gdy postępowanie egzekucyjne podlegało umorzeniu lub zawieszeniu (§ 2). Organ egzekucyjny wyznacza ponowną licytację: 1) jeżeli odmówi przybicia z przyczyn, o których mowa w § 1; 2) po ustaniu przyczyny zawieszenia (§ 3).
Postanowienie o przybiciu stanowi oświadczenie woli organu egzekucyjnego o sprzedaży nieruchomości licytantowi wskazanemu w tym postanowieniu. Równocześnie potwierdza prawidłowość czynności dokonanych w toku postępowania egzekucyjnego. Odmowa przybicia może nastąpić jedynie w przypadku, gdy: - ostateczne rozstrzygnięcie wydane w sprawie skargi bądź zażalenia, wniesionych w toku postępowania egzekucyjnego potwierdza naruszenie przepisów postępowania w toku licytacji nieruchomości i jeżeli stwierdzone uchybienia mogły mieć istotny wpływ na wynik licytacji; - uczestnik postępowania nie otrzymał zawiadomienia o licytacji, chyba że był on obecny na licytacji i nie wniósł skargi na to uchybienie; - postępowanie egzekucyjne podlega umorzeniu lub zawieszeniu.
Ocena prawidłowości postanowienia organu co do przybicia ogranicza się do naruszenia przepisów ustawy na etapie licytacji i samego przybicia. Przyczyny odmowy przybicia zostały określone w art. 111n u.p.e.a. i tylko te okoliczności mogą być podstawą zażalenia na postanowienie o przybiciu. Etap przybicia nie jest etapem, w którym podlegają merytorycznemu rozpoznaniu inne zarzuty wykraczające poza samo przybicie. Na etapie przybicia organ egzekucyjny obowiązany jest jedynie do wstrzymania się z udzieleniem przybicia do momentu rozpoznania innych środków, w których to środkach zobowiązany może kwestionować poprzednie etapy egzekucji z nieruchomości. Postanowienie o udzieleniu przybicia nie otwiera zobowiązanemu ponownej możliwości prawnej dla zgłaszania wszelkich możliwych zarzutów. Zobowiązany nie może kwestionować czynności dokonanych na wcześniejszych, już zakończonych, etapach postępowania egzekucyjnego, w tym tych dotyczących opisu i oszacowania wartości nieruchomości.
WSA w Warszawie trafnie wyjaśnił Skarżącemu zasady stosowania instytucji określonej w art. 110u § 2 u.p.e.a. Zgodnie z tym przepisem, jeżeli w stanie nieruchomości, w okresie pomiędzy sporządzeniem opisu i oszacowaniem jej wartości a wyznaczonym terminem licytacji, zajdą istotne zmiany, organ egzekucyjny może przeprowadzić dodatkowy opis i oszacowanie wartości nieruchomości. Rozstrzygnięcie w zakresie dopuszczenia do dodatkowego opisu i oszacowania wartości nieruchomości, organ egzekucyjny podejmuje zatem z urzędu lub na wniosek uczestnika postępowania egzekucyjnego. Przeprowadzenie dodatkowego opisu i oszacowania nie jest więc obligatoryjne.
Wyjaśniono, dlaczego w sprawie nie zachodziły podstawy do odmowy przybicia. Sąd I instancji odniósł się również do kwestii aktualności operatu szacunkowego wyjaśniając zasady dokonywania dodatkowego opisu i oszacowania wartości nieruchomości na podstawie art. 110u § 2 u.p.e.a. Sam fakt, że Sąd I instancji zajął odmienne stanowisko niż oczekiwał tego Skarżący nie oznacza, że w sprawie doszło do naruszenia przepisów powołanych w skardze kasacyjnej. Z tych względów zarzut Skarżącego nie mógł odnieść pożądanych przez niego skutków.
Zatem podnoszone przez Skarżącego inne okoliczności niż dotyczące przybicia nieruchomości nie miały wpływu na wynik sprawy, której przedmiotem była ocena, czy zaskarżone postanowienie co do przybicia nieruchomości na rzecz licytanta jest zgodne z prawem.
Ostateczne rozstrzygnięcia zarzutów Skarżącego odnośnie opisu i oszacowania, jak też skargi na czynność obwieszczenia o licytacji nie wskazują na naruszenie przepisów postępowania w toku licytacji. Zatem w rozpoznawanej sprawie nie było podstawy do odmowy przybicia. Zasadnie zatem Sąd I instancji ocenił, że organ odwoławczy prawidłowo utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w przedmiocie udzielenia przybicia licytantowi, który zaoferował najwyższą cenę w I licytacji nieruchomości.
Naczelny Sąd Administracyjny podkreśla, że podstawa zażalenia postanowienia organu egzekucyjnego co do przybicia ogranicza się tylko do naruszenia przepisów ustawy na etapie licytacji i samego przybicia, natomiast nie odnosi się do wcześniejszych faz postępowania egzekucyjnego z nieruchomości. Nie można zatem na każdym etapie kwestionować czynności dokonanych w poprzednich fazach. Przyczyny odmowy przybicia zostały określone w art. 111n u.p.e.a. i tylko te okoliczności mogą być podstawą zażalenia na postanowienie o przybiciu.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, sam brak pouczenia o środku zaskarżenia nie mógł stanowić o wadliwości podjętych czynności egzekucyjnych, w sytuacji gdy w sprawie organ wyjaśnił, dlaczego w sprawie nie zachodziły podstawy do odmowy przybycia. Przy czym Sąd w zaskarżonym wyroku odniósł się również do kwestii aktualności operatu szacunkowego wyjaśniając zasady dokonywania dodatkowego opisu i oszacowania wartości nieruchomości na podstawie art. 110u § 2 u.p.e.a. Natomiast sam fakt, że Sąd zajął odmienne stanowisko niż oczekiwał tego Skarżący nie oznacza, że w sprawie doszło do naruszenia przepisów wskazanych w skardze kasacyjnej.
Nie mogły również odnieść pożądanego przez Skarżącego skutku zarzuty naruszenia art. 7 w zw. z art. 77 § 1 w zw. z art. 107 § 3 k.p.a.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego prawidłowo dokonano analizy zebranego materiału dowodowego. Wydając zaskarżone postanowienie organ merytorycznie rozstrzygnął sprawę, ustalając niesporny stan faktyczny i dokonał oceny mających zastosowanie w sprawie przepisów prawa. Wydanie kwestionowanego postanowienia poprzedzone zostało wyjaśnieniem wszystkich istotnych okoliczności sprawy.
Prawidłowo Sąd I instancji ocenił, że organ dokonując oceny przesłanki istotności zmiany stanu nieruchomości zbadał, na ile zmiana miała wpływ na prawa uczestników postępowania, a także na wartość nieruchomości. Możliwość ponownego dokonania opisu i oszacowania nieruchomości została również ograniczona wymogiem temporalnym. Właściwie wskazano, że istotna zmiana w stanie nieruchomości ma bowiem wystąpić w okresie pomiędzy sporządzeniem opisu i oszacowaniem jej wartości a wyznaczonym terminem licytacji. Sąd I instancji prawidłowo zaaprobował stanowisko że nie zaszły istotne zmiany w stanie nieruchomości będącej przedmiotem licytacji, co skutkowało odmową dokonania dodatkowego opisu i oszacowania.
Nie sposób więc podzielić zarzutu naruszenia art. 7 w zw. z art. 77 § 1 w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. Skuteczne zarzucenie naruszenia tych przepisów wymaga wykazania, że uchybiono zasadom logicznego rozumowania lub doświadczenia życiowego. Nie jest natomiast wystarczające przekonanie o innej niż przyjęta przez organ i sąd I instancji doniosłości poszczególnych dowodów i ich odmiennej ocenie (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 14 marca 2024 r., sygn. akt: III OSK 3287/21).
Sam fakt, iż organ nie podzielił twierdzeń Skarżącego nie oznacza, iż nie rozpatrzył dostatecznie wszystkich dowodów. Organy mają obowiązek w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy, co nie oznacza, że w przypadku niepodzielenia stanowiska Skarżącego lub rozpatrzenia dowodu inaczej niż zrobiłby to Skarżący, zaniechały one dopełnienia swoich obowiązków nałożonych przez ustawę.
Prawidłowo Sąd I instancji ocenił, że zaskarżone postanowienie zostało podjęte na podstawie i w granicach prawa. O naruszeniu art. 8 § 1 k.p.a. i zawartej w nim normy nakazującej organom administracji publicznej prowadzenie postępowania w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej, kierując się zasadami proporcjonalności, bezstronności i równego traktowania, nie może stanowić podjęcie przez organ rozstrzygnięcia odmiennego od oczekiwanego przez stronę. Strona ma bowiem prawo do własnego subiektywnego przekonania o zasadności jej zarzutów, jednakże przekonanie to nie musi mieć odzwierciedlenia w obowiązujących przepisach prawnych i ich wykładni.
Ponadto, z zasady pogłębiana zaufania obywateli do organów państwa, wynika przede wszystkim wymóg praworządnego i sprawiedliwego prowadzenia postępowania i rozstrzygnięcia sprawy przez organ administracji publicznej. Tylko postępowanie odpowiadające takim wymogom i orzeczenia wydane w wyniku tak przeprowadzonego postępowania, mogą wzbudzać zaufanie obywateli do organów administracji publicznej.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego Skarżący nie podważył skutecznie oceny dokonanej w zaskarżonym wyroku, zaś niezadowolenie Skarżącego z wydanego przez organ rozstrzygnięcia nie może być utożsamiane z naruszeniem wynikającego z art. 8 § 1 k.p.a. obowiązku prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej. Nie sposób przyjąć, że wymóg prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej będzie zachowany tylko wówczas, gdy organy administracji będą wydawać rozstrzygnięcia, których oczekuje strona postępowania.
Reasumując, Skarżący nie wykazał, aby naruszenie wskazywanych przepisów postępowania mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Przypomnieć w związku z tym należy, że w orzecznictwie, jak i w piśmiennictwie wskazuje się, że zwrot normatywny "mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy", należy wiązać z hipotetycznymi następstwami uchybień przepisom postępowania. Oznacza to po stronie Skarżącego obowiązek uzasadnienia, że następstwa stwierdzonych uchybień były na tyle istotne, iż kształtowały lub współkształtowały treść kwestionowanego orzeczenia (por. wyroki NSA z 27 maja 2021 r., II GSK 1040/18, 23 marca 2021 r., III OSK 205/21; T. Wiśniewski, Apelacja i kasacja. Nowe środki odwoławcze w postępowaniu cywilnym, Warszawa 1996, str. 167).
W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.
sędzia J. Pruszyński sędzia W. Stachurski sędzia K. Przasnyski (spr.)