III FSK 1479/23

III FSK 1479/23 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2025-02-25
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2023-10-25
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Anna Dalkowska /przewodniczący/
Paweł Borszowski
Sławomir Presnarowicz /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
Hasła tematyczne
Podatek od nieruchomości
Sygn. powiązane
I SA/Łd 416/23 - Wyrok WSA w Łodzi z 2023-07-13
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 1997 nr 78 poz 483
art. 84
Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. uchwalona przez Zgromadzenie  Narodowe w dniu 2 kwietnia 1997 r., przyjęta przez Naród w referendum konstytucyjnym w dniu  25 maja 1997 r., podpisana przez Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej w dniu 16 lipca 1997 r.
Dz.U. 2022 poz 1452
art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. i art. 7 ust. 1 pkt 4 lit. b), art. 2 ust. 1 pkt 2 i 3, art. 2 ust. 2, art. 3 ust. 1 pkt 2, art. 64 ust. 1 w zw. z art. 31 ust. 3
Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych - t.j.
Dz.U. 2021 poz 1805
art. 233 § 1
Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. Kodeks postępowania cywilnego
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący - Sędzia NSA Anna Dalkowska, Sędzia NSA Sławomir Presnarowicz (sprawozdawca), Sędzia NSA Paweł Borszowski, Protokolant Anna Błażejczyk, , po rozpoznaniu w dniu 25 lutego 2025 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej P. sp. z o.o. z siedzibą w Z. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 13 lipca 2023 r., sygn. akt I SA/Łd 416/23 w sprawie ze skargi P. sp. z o.o. z siedzibą w Z. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi z dnia 10 marca 2023 r., nr SKO.4140.403.2022 w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2018 r. oddala skargę kasacyjną.
Uzasadnienie
Zaskarżonym wyrokiem z dnia 13 lipca 2023 r., sygn. akt I SA/Łd 416/23 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi (dalej: "WSA", "Sąd I instancji") oddalił skargę P. spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Z. (dalej: "Skarżący", "Strona", "Spółka") na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi (dalej: "SKO", "Organ")
z dnia 10 marca 2023 r. w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2018 r.
Wymieniony wyrok, jak również inne przytoczone w niniejszym uzasadnieniu orzeczenia sądów administracyjnych, publikowane są na stronach internetowych Naczelnego Sądu Administracyjnego (www.nsa.orzeczenia.gov.pl).
W skardze kasacyjnej wywiedzionej od tego wyroku, Skarżący zaskarżył go
w całości i domagając się przeprowadzenia rozprawy w niniejszej sprawie, wniósł
o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości, decyzji SKO z dnia 10 marca 2023 r. wydanej w sprawie SKO.4140.403.2022 oraz decyzji Wójta Gminy Z. (dalej: "Wójt") z dnia 17 listopada 2022 r. w sprawie określenia wysokości zobowiązania
w podatku od nieruchomości na rok 2018 r., nr FW.3120.13046.32.2018 i umorzenie postępowania, ewentualnie przekazania sprawy Wójtowi do ponownego rozpoznania sprawy w całości. Dodatkowo Skarżący wniósł o zasądzenie na swoją rzecz od Organów zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych.
Zaskarżonemu wyrokowi Skarżący, na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2023 r. poz. 259, ze zm., dalej: "p.p.s.a."), zarzucił naruszenie:
I. prawa materialnego przez błędną ich wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, tj.:
1. art. 2 ust. 1 pkt 2 i 3 ustawy z 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (t.j. Dz. U. z 2022 r., poz. 1452, dalej: "u.p.o.l.") w zw. z art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. i art. 7 ust. 1 pkt 4 lit. b) u.p.o.l. w zw. z art. 64 ust. 1 w zw. z art. 31 ust. 3, art. 84 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (t.j. Dz.U. z 1997 r., poz. 483, dalej: "Konstytucja RP"), poprzez ich błędną interpretację i przyjęcie, że:
i. potencjalne związanie z prowadzeniem działalności gospodarczej (wpisanie budynków do ewidencji środków trwałych, dokonywanie odpisów amortyzacyjnych, braków ujęcia kosztów związanych z budynkami w kosztach działalności gospodarczej) przesądza o niespełnieniu przesłanki "służenia do prowadzenia gospodarstwa rolnego" i konieczności obciążenia Skarżącego podatkiem od nieruchomości naliczonym od tych budynków w sytuacji, gdy sama możliwość wykorzystania tych budynków do działalności gospodarczej pozostaje bez znaczenia z punktu widzenia prawa podatkowego, a w istocie każdy budynek w każdym gospodarstwie rolnym mógłby być potencjalnie używany dla celów działalności gospodarczej;
ii. wpisanie budynków do ewidencji środków trwałych, dokonywanie odpisów amortyzacyjnych, brak ujęcia części kosztów związanych z tymi budynkami w kosztach działalności rolniczej przesądza o potencjalnym związaniu tych budynków
z prowadzeniem działalności gospodarczej w sytuacji, gdy wybrana przez Skarżącego forma rozliczania ww. kosztów nie jest zabroniona i nie świadczy o tym, że budynki te
w jakiejkolwiek sposób służą do prowadzenia działalności gospodarczej;
iii. przechowywanie w części budynku materiałów budowlanych służących przystosowaniu pomieszczeń dla pracowników gospodarstwa rolnego powoduje, że budynek ten nie służy wyłącznie działalności rolniczej;
2. art. 2 ust. 1 pkt 2 i 3 u.p.o.l., poprzez ich błędną wykładnię i przyjęcie, że w przypadku, gdy do działalności gospodarczej służy jedynie wydzielony fragment budynku (budowli), a pozostała jego część służy jedynie wydzielony fragment budynku (budowli), a pozostała jego część wykonywaniu działalności gospodarczej, to cały budynek powinien zostać opodatkowany podatkiem od nieruchomości, w sytuacji gdy
z naruszonego przepisu wynika, że podatkiem tym może być objęta również część tego budynku lub budowli i, co za tym idzie, pozostała część tego budynku czy budowli może być zwolniona od podatku,
3. art. 2 ust. 2 u.p.o.l., poprzez jego błędną wykładnię i przyjęcie, że wyjątek ustanowiony w tym przepisie należy wykładać w ten sposób, że jeżeli tylko przedsiębiorca posiada użytki rolne lub lasy, to co do zasady podlegają one opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości, chyba że na prowadzenie działalności gospodarczej nie są zajęte, a nie są, gdy są wykorzystywane zgodnie z klasyfikacją, tj. na działalność rolną
i leśną w sytuacji, gdy z literalnego brzmienia tego przepisu wnika odwrotny wniosek (taki, że zasadą jest to nieopodatkowanie użytków rolnych i lasów podatkiem od nieruchomości, a ich opodatkowanie – wyjątkiem) a wykładnią językową przepisów prawa podatkowego ma prymat przed wykładnią celowościową i funkcjonalną,
4. art. 3 ust. 1 pkt 2 u.p.o.l., poprzez jego błędną interpretację i przyjęcie, że możliwość potencjalnego wykorzystania ogrodzenia gospodarstwa rolnego, całej drogi, szamba betonowego oraz studni (strona
9 uzasadnienia wyroku) do działalności gospodarczej przesądza
o konieczności naliczenia podatku od nieruchomości od tych budowli
w sytuacji, gdy żadna z tych budowli z wyjątkiem jedynie części drogi prowadzącej zadeklarowanej części magazynu, nie była w jakikolwiek sposób związana z prowadzeniem działalności gospodarczej, nie służyła celom zarobkowym,
5. art. 7 ust. 1 pkt 4 lit. b) u.p.o.l. w zw. z art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. poprzez błędną interpretację pojęcia "służyć wyłącznie działalności rolniczej" i przyjęcie, że:
i. sam fakt prowadzenia działalności rolniczej, położenie budynków na użytkach rolnych, na który powołuje się Spółka oraz niewykorzystywanie nieruchomości do działalności gospodarczej lecz jedynie dla celów gospodarstwa rolnego nie stanowi wystarczającej przesłanki dla zastosowania zwolnienia od podatku od nieruchomości;
ii. niemożliwość przechowywania produktów działalności rolniczej
w magazynach z uwagi na nieurodzaj w danym roku powoduje, że w tym roku nie można uznać, że magazyny te służyły wyłącznie działalności rolniczej w sytuacji, gdy taki tok rozumowania prowadzi do absurdalnych wniosków, uzależnia bowiem uzyskanie zwolnienia od tego, czy w danym roku gospodarstwo przyniosło plony (jeżeli gospodarz miał gorszy okres i plonu nie zebrał, wtedy każe obciążyć go podatkiem), powoduje niemożliwość zaklasyfikowania budynku jako służącego wyłącznie działalności rolniczej w sytuacji, gdy
w określonym roku – z uwagi na wyjałowienie gleby i wymogi prawidłowej gospodarki – odpoczywa ona, jak również zwolnienie od podatku przysługuje tylko za te dni w roku, kiedy
w magazynach leżą płody rolne, za pozostałe dni należy naliczyć podatek.
6. art. 7 ust. 1 pkt 4 lit. b) u.p.o.l., poprzez jego błędną interpretację
i przyjęcie, że:
i. sytuacja, w której pola należące do gospodarstwa zostały obsiane, jednak z uwagi na nieprzyjęcie się zasiewów nie udało się uzyskać plonów, i co za tym idzie, plony te nie były przechowywane w danym roku w magazynie, przesądza o tym, że budynki magazynowe nie są wykorzystywane przy aktywnym, rzeczywistym prowadzeniu działalności rolniczej;
ii. wykorzystywanie budynku na cele biurowo – socjalne (związane z prowadzeniem gospodarstwa rolnego) realizuje odmienne funkcje, niż rolnicze w sytuacji, gdy takie rozumowanie prowadzi do błędnych wniosków, że rolnicy w odróżnieniu od przedsiębiorców, nie mają potrzeby posiadać w gospodarstwie biura czy pomieszczeń socjalnych – tak, jakby ich praca nie wymagała planowania, myślenia, użycia komputera lub jakby nie mieli oni potrzeby korzystania z pomieszczeń socjalnych – toalety, prysznica czy szatni;
iii. remont części budynku w celu przystosowania go do celów mieszkalnych dla osób wykonujących prace w gospodarstwie rolnym oznacza, że budynek ten nie służy wyłącznie działalności rolniczej w sytuacji, gdy za budynki gospodarcze położne na gruntach gospodarstw rolnych można uznać również budynki przeznaczone do niezawodowego wykonywania prac warsztatowych, przechowywania materiałów, narzędzi, sprzętów, nie tylko płodów rolnych; na terenie gospodarstwa mogą być również budynki zamieszkania zbiorowego, nieobjęte podatkiem od nieruchomości;
II. przepisów postępowania, które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: art. 233 § 1 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego (Dz.U. z 2021, poz. 1805 ze zm., dalej: "k.p.c.") w zw. z art. 106 § 5 p.p.s.a., poprzez błędne ustalenie, że:
i. zgodnie z decyzją Starosty Z. numer [...] (dalej: "Starosta") z dnia 8 maja 2019 roku budynki będące własnością Spółki posiadają zapis gruntowej (...) (poprzedni zapis to (...) – tereny przemysłowe), który to zapis powstał po korekcie operatu pomiarowego (...) wprowadzonego do ewidencji gruntów 18 mają 2017 r. (poprzedni zapis (...) – tereny przemysłowe) w sytuacji, gdy zapis o przemysłowym charakterze tych budynków nie wszedł nigdy w życie, a zatem ani Organ, ani WSA nie powinien się na ten zapis powoływać,
ii. poprzez błędne ustalenie, że koszty poniesione w związku
z utrzymaniem części budynku, magazynowego – socjalno – biurowego, tj. zakup paliwa do kotła grzewczego, usług telekomunikacyjnych, zakup materiałów biurowych, środków czystości dozoru mienia nie zostały ujęte w kosztach działalności rolniczej, to należy stwierdzić, że ujęto je w kosztach działalności podstawowej
w sytuacji, gdy z materiału dowodowego nie wynika, że koszty te na terenie gospodarstwa rolnego w ogóle były ponoszone – działalność rolnicza w tym gospodarstwie ma charakter sezonowy, w okresie zimowym prace nie są prowadzone, jak również w sytuacji, gdy Skarżący wnosił o uzupełniające przesłuchanie świadków w celu wyjaśnienia wszelkich wątpliwości co do stanu faktycznego, czego jednak Organ nie uczynił,
iii. poprzez błędne przyjęcie, że przedmiotowe budynki X,Y i Z będące własnością Spółki nie były wykorzystywane przy aktywnym, rzeczywistym prowadzeniu działalności rolniczej w sytuacji, gdy działalność ta i tylko ta była stale w gospodarstwie prowadzona.
SKO nie skorzystało z możliwości złożenia odpowiedzi na powyższą skargę kasacyjną.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.
Stosownie do treści art. 174 p.p.s.a., skargę kasacyjną można oprzeć na: naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (pkt 1) albo naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 2). Dopełnienie wymogu wskazania podstaw skargi kasacyjnej zakreślonych w powołanym przepisie art. 174 p.p.s.a. jest konieczne, ponieważ wyznacza granice skargi kasacyjnej, którymi jest związany Naczelny Sąd Administracyjny (art. 183 § 1 p.p.s.a.). Wyjątkiem są tu jedynie przesłanki nieważności postępowania, które Sąd bierze pod rozwagę z urzędu. Przed przystąpieniem do oceny zarzutów skargi kasacyjnej zbadano, czy nie zaistniała którakolwiek z przesłanek nieważności określonych w art. 183 § 2 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że w przedmiotowej sprawie nie wystąpiła żadna
z przyczyn nieważności, wskazywana w przywoływanym unormowaniu.
W rozpatrywanej sprawie, istota sporu sprowadza się do rozstrzygnięcia zakresu opodatkowania podatkiem od nieruchomości gruntów i budynków, a zatem, czy nieruchomości, których właścicielem jest Spółka, w 2018 r. prawidłowo zostały zadeklarowane do opodatkowania podatkiem od nieruchomości.
Naczelny Sąd Administracyjny za nieusprawiedliwiony uznaje zarzut naruszenia przez WSA przepisów postępowania, które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: art. 233 § 1 k.p.c. w zw. z art. 106 § 5 p.p.s.a. W niniejszej sprawie WSA nie rozstrzygał żadnej kwestii na podstawie przepisów art. 233 § 1 k.p.c. w zw. z art. 106 § 5 p.p.s.a. Nie mogło zatem dojść do naruszenia przepisów zawartych w przywołanych wyżej jednostkach redakcyjnych. Organy podatkowe podejmowały decyzje na podstawie przepisów ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2021 r., poz. 1540 ze zm., dalej: "Ordynacja podatkowa"), których zasadność stosowania kontrolował WSA. W tym zakresie, w skardze kasacyjnej należało zatem przywołać odpowiednie unormowania Ordynacji podatkowej oraz uzasadnić ich naruszenie. W skardze kasacyjnej nie wskazano na naruszenie jakiegokolwiek przepisu Ordynacji podatkowej. Oznacza to, że w rozpatrywanej sprawie, w ramach tak sformułowanego zarzutu, nie został skutecznie prawnie zakwestionowany stan faktyczny, przyjęty do kontroli przez Naczelny Sąd Administracyjny.
Naczelny Sąd Administracyjny za niezasadny uznaje zarzut naruszenia przez WSA przepisów art. 7 ust. 1 pkt 4 lit. b) u.p.o.l. w zw. z art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., poprzez błędną interpretację pojęcia "służyć wyłącznie działalności rolniczej". Stosownie do postanowień zawartych w art. 7 ust. 1 pkt 4 lit. b) u.p.o.l., zwalnia się od podatku od nieruchomości budynki gospodarcze lub ich części położone na gruntach gospodarstw rolnych, służące wyłącznie działalności rolniczej. Zwrot budynki gospodarcze lub ich części "służące wyłącznie działalności rolniczej" odnosi się do stanu faktycznego w aspekcie wykorzystania danego budynku, jedynie w działalności rolniczej, o której mowa w art. 1a ust. 1 pkt 6 u.p.o.l. Stosownie do przepisu zawartego w tym artykule, pod pojęciem "działalność rolnicza" należy rozumieć - produkcję roślinną i zwierzęcą, w tym również produkcję materiału siewnego, szkółkarskiego, hodowlanego oraz reprodukcyjnego, produkcję warzywniczą, roślin ozdobnych, grzybów uprawnych, sadownictwo, hodowlę i produkcję materiału zarodowego zwierząt, ptactwa i owadów użytkowych, produkcję zwierzęcą typu przemysłowego fermowego oraz chów i hodowlę ryb. Z materiału dowodowego znajdującego się w aktach administracyjnych przedmiotowej sprawy należy stwierdzić, że właściwie przyjął WSA, iż z czterech budynków X,Y,Z i W oznaczonych przez rzeczoznawcę majątkowego, jedynie budynek "D" spełnia przesłanki z art. 7 ust. 1 pkt 4 lit. b) u.p.o.l., jako podlegający zwolnieniu z podatku od nieruchomości. Budynek "W" pełni funkcję magazynu surowców zbożowych, gdzie przechowywany jest sprzęt rolniczy. Corocznie jest w nim suszone zboże, zanim zostanie przeznaczone na sprzedaż. Przesłanek do zwolnienia z danego podatku nie spełniają budynki X,Y i Z. Budynek "X", tj. magazyn suszarnia z częścią mieszkalno - gospodarczą, jego część - parter, nie spełnia definicji budynku gospodarczego. Wskazany budynek wykorzystywany jest bowiem na cele biurowo - socjalne, zatem realizuje odmienne funkcje niż rolnicze (nie jest przystosowany do przechowywania środków produkcji rolnej, magazynowania produktów rolniczych, prowadzenia produkcji rolnej), część poboru energii elektrycznej księgowana jest w koszty działalności podstawowej (zapisy dekretacji na dokumentach potwierdzających ich poniesienie), koszty: ochrony obiektu, usług telekomunikacyjnych, zakup paliwa do ogrzania pomieszczeń nie zostały ujęte w kosztach działalności rolniczej. Niezależnie od tego, czy budynek taki znajduje się na gruntach gospodarstwa rolnego, ponieważ nie służy wyłącznie działalności rolniczej, nie będzie podlegał zwolnieniu z podatku od nieruchomości. Budynek "Y" (magazyn wyrobów gotowych) został w części zajęty na działalność gospodarczą wraz z częścią gruntu, jak wynika ze składanych deklaracji w sprawie podatku od nieruchomości (od sierpnia 2000 roku, czyli już 22 lata Spółka deklaruje do opodatkowania podatkiem od nieruchomości). W pozostałej części znajdowały się w nim materiały budowlane (w niewielkiej ilości), wózek załadowany różnymi materiałami, pozostała część magazynu była pusta, co potwierdza dokumentacja fotograficzna sporządzona podczas oględzin przeprowadzonych w dniach: 5 października 2018 roku i 20 listopada 2018 roku. Z zeznań świadków przeprowadzonych w dniu 4 września 2019 roku, wynika, iż od momentu nabycia gospodarstwa rolnego do chwili obecnej nic się nie zmieniło w sposobie użytkowania tego budynku. Budynek "Z" (mieszalnia pasz), znajduje się w złym stanie technicznym, nie nadaje się do użytkowania, co potwierdza protokół sporządzony z przeglądu stanu technicznego tego budynku w dniu 15 kwietnia 2018 roku, a także z zeznania świadka złożone w dniu 4 września 2019 roku, z których wynika, iż budynek "Z" był wykorzystywany do prowadzenia gospodarstwa rolnego i nie udało się, ani w 2018 roku, ani w latach wcześniejszych uruchomić mieszalni pasz. Mając na uwadze powyższe wywody, za nieusprawiedliwione należy uznać zarzuty naruszenia przez WSA przepisów prawa materialnego przez błędną ich wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, tj.: art. 2 ust. 1 pkt 2 i 3 u.p.o.l. w zw. z art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. i art. 7 ust. 1 pkt 4 lit. b) u.p.o.l. w zw. z art. 64 ust. 1 w zw. z art. 31 ust. 3, art. 84 Konstytucji RP.
Naczelny Sąd Administracyjny za chybiony uznaje zarzut naruszenia przez WSA przepisów art. 2 ust. 2 u.p.o.l. oraz art. 3 ust. 1 pkt 2 u.p.o.l., poprzez ich błędną wykładnię, w przedmiocie związania gruntów i budowli z prowadzeniem działalności gospodarczej. Jak słusznie podkreślał WSA w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, w złożonej w dniu 29 stycznia 2018 roku deklaracji Skarżąca wskazała na grunty związane z prowadzeniem działalności gospodarczej, bez względu na sposób zakwalifikowania w ewidencji gruntów i budynków, o powierzchni 250,00 m2. Spółka nie złożyła korekty tej deklaracji w tym zakresie, zatem niekonsekwentne i nielogiczne jest kwestionowanie opodatkowania dokonanego przecież zgodnie z jej żądaniem. Skarżąca wskazała przy tym, że "drogi te prowadzą do budynków wykorzystywanych tylko na potrzeby prowadzenia gospodarstwa rolnego", podczas gdy niewątpliwie w budynku "Y" zostało wydzielone przez Spółkę pomieszczenie ogrodzone konstrukcją metalową o powierzchni użytkowej 130,00 m2 jako związane z prowadzoną działalnością gospodarczą (od 2001 roku i nadal). W pozostałej części budynku znajdowały się materiały budowlane, jak wynika z oględzin przeprowadzonych w dniach: 5 października 2018 roku i 20 listopada 2018 roku. W złożonej deklaracji Skarżąca zadeklarowała budynki związane z prowadzeniem działalności gospodarczej o powierzchni użytkowej 130,00 m2 i nie złożyła korekty tej deklaracji. W związku z tym, prawidłowo przyjął WSA za organami podatkowymi, dla gruntu o powierzchni 250,00 m2 opodatkowanie podatkiem od nieruchomości według stawki dla budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, bowiem ta powierzchnia gruntów, jak wynika z deklaracji na podatek od nieruchomości, jest zajęta na prowadzenie działalności gospodarczej.
W konsekwencji, Naczelny Sąd Administracyjny za nietrafne uznaje również pozostałe zarzuty zawarte w skardze kasacyjnej.
W tym stanie rzeczy, Naczelny Sąd Administracyjny uznał skargę kasacyjną jako nie zasługującą na uwzględnienie i stosując przepisy art. 184 p.p.s.a., oraz będąc związany wnioskami i uzasadnieniem skargi kasacyjnej, poprzez treść art. 183 § 1 p.p.s.a., orzekł o jej oddaleniu.
s. Paweł Borszowski s. Anna Dalkowska s. Sławomir Presnarowicz (spr.)