III FSK 132/24

III FSK 132/24 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2025-05-06
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2024-01-31
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Agnieszka Olesińska
Paweł Borszowski /przewodniczący/
Sławomir Presnarowicz /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
Hasła tematyczne
Podatek od nieruchomości
Sygn. powiązane
I SA/Bd 309/23 - Wyrok WSA w Bydgoszczy z 2023-09-12
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2022 poz 1452
art. 6 ust. 6 i 7
Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych - t.j.
Dz.U. 2022 poz 2651
art. 2a, art. 240 § 1 pkt 5, art. 122, art. 128, art. 180 § 1, art. 187 § 1, art. 165 § 1 oraz art. 165 § 5 pkt 1
Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r.  Ordynacja podatkowa (t. j.)
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Paweł Borszowski, Sędzia NSA Sławomir Presnarowicz (sprawozdawca), Sędzia WSA (del.) Agnieszka Olesińska, Protokolant Cezary Bajorek, po rozpoznaniu w dniu 6 maja 2025 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej M. M. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 12 września 2023 r. sygn. akt I SA/Bd 309/23 w sprawie ze skargi M. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we Włocławku z dnia 24 kwietnia 2023 r. nr KO.411.806.2023 w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2018 r. oddala skargę kasacyjną.
Uzasadnienie
Zaskarżonym wyrokiem z dnia 12 września 2023 r., sygn. akt I SA/Bd 309/23 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy (dalej: "WSA", "Sąd I instancji") oddalił skargę M. M. (dalej: "Skarżący", "Strona") na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we Włocławku (dalej: "SKO", "Organ")
z dnia 24 kwietnia 2023 r. w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji po wznowieniu postępowania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2018 r.
Wymieniony wyrok, jak również inne przytoczone w niniejszym uzasadnieniu orzeczenia sądów administracyjnych, publikowane są na stronach internetowych Naczelnego Sądu Administracyjnego (www.nsa.orzeczenia.gov.pl).
W skardze kasacyjnej wywiedzionej od tego wyroku, Skarżący zaskarżył go
w całości i żądając przeprowadzenia rozprawy w niniejszej sprawie, wniósł
o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i orzeczenie co do istoty sprawy poprzez uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji wydanej w I instancji, ewentualnie o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku oraz przekazanie przedmiotowej sprawy do ponownego rozpoznania przez WSA. Dodatkowo Strona wniosła o zasądzenie od Organu na swoją rzecz zwrotu kosztów postępowania,
w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
Zaskarżonemu wyrokowi Skarżący, na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 ustawy
z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2023 r., poz. 1634 ze zm., dalej: "p.p.s.a."), zarzucił naruszenie:
I. naruszenie przepisów prawa materialnego, przez błędną jego wykładnię
i niewłaściwe zastosowanie art. 6 ust. 6 i 7 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r.
o podatkach i opłatach lokalnych (t.j. Dz.U. z 2022 r. poz. 1452 z późn. zm., dalej: "u.p.o.l.") w zw. z art. 165 § 1 oraz art. 165 § 5 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2022 r., poz. 2651 ze zm., dalej: "o.p.") polegające na przyjęciu, iż podstawą do wydania decyzji ustalającej podatek od nieruchomości jest postępowanie podatkowe, a nie informacja o nieruchomościach i obiektach budowlanych składana przez podatnika;
II. naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.
1. art. 240 § 1 pkt 5 o.p., poprzez błędne uznanie, że w sprawie nie doszło do spełnienia przesłanki wznowieniowej, podczas gdy z całokształtu okoliczności sprawy, a także uzasadnienia wyroku Sądu I instancji wynika, że okoliczność faktyczna jaką jest brak związku części nieruchomości Skarżącego z prowadzoną działalnością gospodarczą nie była przedmiotem oceny organu podatkowego w postępowaniu wymiarowym dotyczącym roku 2018, a była już okolicznością istniejącą w chwili wydawania decyzji, a tym samym okoliczność ta, w kontekście wznowienia tego postępowania wymiarowego, nosi cechę nowości,
a tym samym przesłanka określona ww. przepisem powinna zostać uznana za spełnioną co powinno skutkować wydaniem wyroku uchylającego decyzje organów obu instancji, a w konsekwencji wydanie decyzji o wznowieniu postępowania zmierzającej do modyfikacji treści decyzji wymiarowej za rok 2018;
2. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a., przez nieuwzględnienie skargi, mimo naruszenia przepisów art. 240 § 1 pkt 5, art. 122, art. 128, art. 187 § 1 o.p., w szczególności polegającym na błędnym ustaleniu przez organ podatkowy stanu faktycznego w sprawie, a także art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez błędne ustalenie stanu faktycznego;
3. art. 2a o.p., przez rozstrzygnięcie niedających się usunąć wątpliwości co do treści przepisów prawa podatkowego na korzyść organu podatkowego a na nie korzyść podatnika;
4. art. 180 § 1 o.p., poprzez przyjęcie wybiórcze dowodów a pominięcie ścisłej i pełnej delegacji ustawodawcy wskazującej przyjęcie "wszystkich" dowodów.
SKO nie skorzystało z możliwości złożenia odpowiedzi na powyższą skargę kasacyjną.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.
Stosownie do treści art. 174 p.p.s.a., skargę kasacyjną można oprzeć na: naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (pkt 1) albo naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 2). Dopełnienie wymogu wskazania podstaw skargi kasacyjnej zakreślonych w powołanym przepisie art. 174 p.p.s.a. jest konieczne, ponieważ wyznacza granice skargi kasacyjnej, którymi jest związany Naczelny Sąd Administracyjny (art. 183 § 1 p.p.s.a.). Wyjątkiem są tu jedynie przesłanki nieważności postępowania, które Sąd bierze pod rozwagę z urzędu. Przed przystąpieniem do oceny zarzutów skargi kasacyjnej zbadano, czy nie zaistniała którakolwiek z przesłanek nieważności określonych w art. 183 § 2 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że w przedmiotowej sprawie nie wystąpiła żadna
z przyczyn nieważności, wskazywana w przywoływanym unormowaniu.
Istota sporu w rozpatrywanej sprawie, sprowadza się do oceny zasadności odmowy Skarżącemu uchylenia decyzji ostatecznej po wznowieniu postępowania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2018 r., z uwagi na brak istnienia przesłanki wymienionej w art. 240 § 1 pkt 5 o.p.
Naczelny Sąd Administracyjny za nieusprawiedliwiony uznaje zarzut naruszenia przez WSA przepisu postępowania mającego istotny wpływ na wynik sprawy, tj. zawartego w art. 240 § 1 pkt 5 o.p., poprzez błędne uznanie, że w sprawie nie doszło do spełnienia przesłanki wznowieniowej.
Stosownie do postanowień art. 240 § 1 pkt 5 o.p., w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji nieznane organowi, który wydał decyzję. Powyższy zapis wskazuje, że aby można było mówić o zaistnieniu tej przesłanki, muszą łącznie wystąpić następujące okoliczności:
1) muszą wyjść na jaw nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody;
2) musimy mieć do czynienia z nowymi okolicznościami lub nowymi dowodami;
3) nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody powinny istnieć w dniu wydania decyzji;
4) nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji nie mogą być znane organowi, który wydał decyzję.
W rozpatrywanej sprawie, ostatnia okoliczność – wymieniona w pkt 4, statuująca przesłankę wznowienia postępowania, na podstawie art. 240 § 1 pkt 5 o.p., nie została spełniona. Okoliczności faktyczne, na które powoływał się Skarżący w swoim wniosku z dnia 17 grudnia 2022 r. (zob. k. nr 2 akt adm.), istniejące w dniu wydania decyzji, były znane organowi podatkowemu I instancji, który wydał decyzję w sprawie wymiaru podatku od nieruchomości na 2018 r. Naczelny Sąd Administracyjny zwraca uwagę, że z informacji dotyczących postępowania podatkowego zawartych zarówno w wyroku NSA z dnia 3 marca 2022 r., III FSK 349/21, jak również w wyroku WSA w Bydgoszczy z dnia 14 czerwca 2022 r., I SA/Bd 288/22 jednoznacznie wynika, że tereny znajdujące się we W., przy ul. [...], zostały sklasyfikowane w ewidencji gruntów i budynków jako (...) (inne tereny zabudowane). Ponadto nieruchomość to, nie była w 2017 r. wykorzystywana przez podatnika do prowadzenia działalności gospodarczej. W 2015 r. Skarżący zaprzestał wykorzystywania dwóch budynków (wagi i hydroforni) do działalności gospodarczej. Natomiast na dzień 1 stycznia 2017 r. w ewidencji środków trwałych Skarżącego, nie znajdowały się budynki hydroforni i wagi samochodowej oraz wskazane tam grunty. Skarżący podkreślał fakt niedokonywania odpisów amortyzacyjnych i nieuwzględniania kosztów uzyskania przychodów z prowadzonej działalności gospodarczej, wydatkami związanymi z utrzymaniem oraz modernizacją danej nieruchomości. Dlatego też, zasadnie przyjął WSA w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, że okoliczności związane z faktycznym wykorzystaniem nieruchomości położonej we W., przy ul. [...], na cele działalności gospodarczej były znane organowi podatkowemu I instancji, od co najmniej 2017 r. Rację ma również WSA, że nie zgadzając się z wydaną decyzją wymiarową za 2018 r., Skarżący powinien wnieść od niej odwołanie, podobnie jak to uczynił od decyzji wymiarowej za 2017 r. Brak skorzystania z podstawowego środka ochrony prawnej, jakim jest odwołanie od decyzji w toku postępowania zwyczajnego, nie oznacza w każdej sprawie istnienie możliwości prawnych, podważania dokonanych w takim postępowaniu ustaleń w ramach postępowania nadzwyczajnego (np. uchylenia decyzji w postępowaniu wznowieniowym).
Naczelny Sąd Administracyjny za niezasadny uznaje zarzut naruszenia przez WSA, przepisów prawa materialnego, przez błędną jego wykładnię
i niewłaściwe zastosowanie art. 6 ust. 6 i 7 u.p.o.l. w zw. z art. 165 § 1 oraz art. 165 § 5 pkt 1 o.p. Tak sformułowany w skardze kasacyjnej zarzut, mógłby zostać uznany za skutecznie prawnie postawiony, po uwzględnieniu zarzutu naruszenia przez WSA przepisu postępowania mającego istotny wpływ na wynik sprawy, tj. zawartego w art. 240 § 1 pkt 5 o.p.
Mając na uwadze powyższe wywody, Naczelny Sąd Administracyjny za nietrafne uznaje zarzuty naruszenia przepisów art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a., przez nieuwzględnienie skargi, mimo naruszenia przepisów art. 240 § 1 pkt 5, art. 122, art. 128, art. 187 § 1 o.p., w szczególności polegającym na błędnym ustaleniu przez organ podatkowy stanu faktycznego w sprawie, a także art. 141 § 4 p.p.s.a., poprzez błędne ustalenie stanu faktycznego. Również pozostałe zarzuty zawarte w skardze kasacyjnej, należy uznać za chybione.
W tym stanie rzeczy, Naczelny Sąd Administracyjny uznał skargę kasacyjną jako nie zasługującą na uwzględnienie i stosując przepisy art. 184 p.p.s.a., oraz będąc związany wnioskami i uzasadnieniem skargi kasacyjnej, poprzez treść art. 183 § 1 p.p.s.a., orzekł o jej oddaleniu.
s. Agnieszka Olesińska s. Paweł Borszowski s. Sławomir Presnarowicz (spr.)