III FSK 1300/21

III FSK 1300/21 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2022-12-02
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2021-01-01
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Bogusław Dauter
Mirella Łent /sprawozdawca/
Stanisław Bogucki /przewodniczący/
Symbol z opisem
6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
6561
Hasła tematyczne
Podatek od nieruchomości
Sygn. powiązane
I SA/Gl 87/19 - Wyrok WSA w Gliwicach z 2019-05-21
Skarżony organ
Prezydent Miasta
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2018 poz 1445
art. 5 ust. 1 pkt. 2e
Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych - tekst jedn.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Stanisław Bogucki, Sędzia NSA Bogusław Dauter, Sędzia WSA (del.) Mirella Łent (sprawozdawca), po rozpoznaniu w dniu 2 grudnia 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej S. w B. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 21 maja 2019 r., sygn. akt I SA/Gl 87/19 w sprawie ze skargi S. w B. na interpretację indywidualną Prezydenta Miasta Bielska-Białej z dnia 3 grudnia 2018 r., nr DB-III.3120.329.2018.BK w przedmiocie podatku od nieruchomości oddala skargę kasacyjną.
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wyrokiem z dnia 21 maja 2019 r. I SA/Gl 87/19 oddalił skargę S. w B. na interpretację Prezydenta Miasta Bielska-Białej z dnia 3 grudnia 2018 r. nr DB-III.3120.329.2018.BK w przedmiocie podatku od nieruchomości. Sąd stanął na stanowisku, że organ interpretacyjny prawidłowo zakwalifikował skarżącą jako przedsiębiorcę. Stwierdził, że budynki lub ich części, w których mieszczą się pomieszczenia zajęte na działalność statutową, a w tym lokale użytkowane przeznaczone do wynajmu, znajdują się w posiadaniu przedsiębiorcy, co oznacza, że są związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Sąd podzielił zdanie organu, że, że spółdzielnia mieszkaniowa, będąca przedsiębiorcą, na podstawie art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (t.j. Dz.U. z 2018 r. poz. 1445 ze. zm. - dalej "u.p.o.l".), zobligowana jest do płacenia podatku od nieruchomości według najwyższej stawki od wszystkich lokali, które nie stanowią lokali mieszkalnych. Przy tym nie ma znaczenia fakt wykorzystywania tych lokali lub ich związek z prowadzeniem działalności gospodarczej. Zdaniem Sądu nie można było uwzględnić stanowiska skarżącej, że do lokali zajmowanych na cele statutowe, jak również do lokali użytkowych okresowo niewynajętych na działalność gospodarczą należy stosować stawki podatkowe dotyczące budynków mieszkalnych lub budynków pozostałych.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła strona skarżąca. Zaskarżonemu wyrokowi zarzuciła:
1) na podstawie art. 174 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm. - dalej "p.p.s.a.") błędną wykładnię przepisów prawa materialnego, a dokładniej u.p.o.l. przez organ, to jest zastosowanie w wydanej interpretacji kwalifikacja prawna części budynków mieszkalnych i niemieszkalnych zajętych na biura, magazyny i garaże na cele administracyjne skarżącej oraz części budynków mieszkalnych i niemieszkalnych stanowiących lokale użytkowe, ale czasowo niewynajęte do budynków lub ich części zajętych na cele działalności gospodarczej na podstawie art. 5 ust. 1 pkt. 2e u.p.o.l. w zw. z art. 2a ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2018 r. poz. 800 z późn. zm. - dalej "O.p.");
2) na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, a to art. 151 p.p.s.a polegające na oddaleniu skargi mimo niezgodności rozstrzygnięcia organu administracji podatkowej;
3) na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. rażące naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 106 p.p.s.a. mogące mieć wpływ na treść orzeczenia, w zakresie w jakim Sąd zaniechał zwrócenia się do Ministerstwa z wnioskiem o wydanie interpretacji sprzecznych przepisów;
4) na postawie art. 174 p.p.s.a. pkt 2 p.p.s.a. rażące naruszenie przepisów postępowania, t.j. art. 106 p.p.s.a. mogące mieć wpływ na treść orzeczenia, w zakresie w jakim Sąd nie nadał właściwej rangi dokumentom złożonych do akt sprawy oraz w żadnym zakresie nie odniósł się do rozbieżności interpretacyjnych występujących w orzecznictwie oraz stanowisku organów podatkowych, w tym Ministerstwa Finansów;
5) naruszenie przepisów procedury tj. art. 14c i art. 4a i art. 120 O.p. - przez zaakceptowanie przez Sąd I instancji naruszenia polegającego na niewyjaśnieniu w postępowaniu administracyjnym ani sądowym niepełnej oceny stanowiska skarżącej i wadliwe uzasadnienie prawnej tej oceny;
6) naruszenie art. 122 O.p. przez zaakceptowanie przez Sąd I instancji naruszenia polegającego na niewyjaśnieniu w postępowaniu administracyjnym ani sądowym wszystkich istotnych elementów stanu faktycznego.
Mając na uwadze powyższe zarzuty strona skarżąca wniosła o zmianę zaskarżonego wyroku w całości poprzez zmianę zaskarżonej interpretacji w sposób prezentowany przez skarżącą, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji, a ponadto o obciążenie organu kosztami postępowania, w tym kosztami zastępstwa.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. W myśl art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2022 r., poz. 329, t.j.), dalej: "p.p.s.a." Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej (podstaw kasacyjnych), chyba że zachodzą przesłanki nieważności postępowania sądowego wymienione w § 2 powołanego artykułu. Takich jednak przesłanek w niniejszej sprawie z urzędu nie odnotowano. Podobnie w trybie tym nie ujawniono podstaw do odrzucenia skargi ani umorzenia postępowania przed sądem pierwszej instancji, które obligowałyby Naczelny Sąd Administracyjny do wydania postanowienia przewidzianego w art. 189 p.p.s.a. (zob. uchwała NSA z 8 grudnia 2009r., II GPS 5/09, ONSAiWSA 2010, nr 3, poz. 40). Skarga kasacyjna została zatem zbadana według reguły związania zarzutami w niej zawartymi (art. 183 § 1 ab initio p.p.s.a.). W tym zakresie okazała się niezasadna i dlatego została oddalona.
Skargę kasacyjną rozpoznano stosownie do zarządzenia Przewodniczącego III Wydziału Izby Finansowej naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 września 2022 r., gdzie na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 w zw. z ust. 1 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2021 r. poz. 2095 ze zm.) poinformowano strony o skierowaniu sprawy na posiedzenie niejawne, składzie orzekającym i terminie posiedzenia niejawnego. Pouczono o możliwości uzupełnienia argumentacji uzasadnienia skargi kasacyjnej albo żądania jej oddalenia.
Odnośnie do zarzutów skargi kasacyjnej podnieść należy, że nie zostały one skutecznie sformułowane. Przypomnieć trzeba, że zarówno z art. 183 § 1, jak i z art. 174 oraz art. 176 p.p.s.a. wynika, że do strony wnoszącej skargę kasacyjną należy takie zredagowanie tego środka odwoławczego, które umożliwi Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu odniesienie się do stanowiska Sądu pierwszej instancji we wszystkich kwestiach, które zdaniem strony zostały nieprawidłowo przez ten Sąd rozważone czy ocenione. Uzasadnienie skargi kasacyjnej powinno zawierać rozwinięcie zarzutów kasacyjnych przez wyjaśnienie, na czym naruszenie polegało i przedstawienie argumentacji na poparcie odmiennej wykładni przepisu, niż zastosowana w zaskarżonym orzeczeniu, umotywowanie "niewłaściwego zastosowania" przepisu, zaś w odniesieniu do uchybień przepisom procesowym wykazanie, że zarzucane uchybienie mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Zarzuty kasacyjne oraz ich uzasadnienie nieodpowiadające wskazanym warunkom uniemożliwiają Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu ocenę ich zasadności. Zaznaczyć należy, że Sąd nie może domniemywać intencji strony i samodzielnie uzupełniać, czy też konkretyzować zarzutów kasacyjnych lub ich uzasadnienia. W petitum wniesionej w niniejszej sprawie skargi kasacyjnej zarzucono naruszenie przepisów postępowania oraz przepisów prawa materialnego. Jednak w uzasadnieniu skargi kasacyjnej nie wykazano ani wpływu zarzucanego naruszenia przepisów postępowania na wynik sprawy, ani w jaki sposób przepisy te zostały naruszone według skarżącego. Nie zostały też należycie uzasadnione zarzuty naruszenia prawa materialnego. Nie podano jak naruszone przepisy zinterpretował Sąd pierwszej instancji w zaskarżonym orzeczeniu, a jaka, zdaniem skarżącego, powinna być prawidłowa ich wykładnia, albo dlaczego uważa, że zostały one niewłaściwie zastosowane. Obowiązek związania Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej i podniesionymi w jej ramach zarzutami oznacza skorelowany z tymże obowiązek po stronie wnoszącego skargę kasacyjną precyzyjnego wskazywania regulacji prawnych, których naruszenia doszukuje się w działaniu Sądu pierwszej instancji. Zarzut naruszenia określonych przepisów musi być postawiony wyraźnie, z wyszczególnieniem każdej jednostki redakcyjnej przytaczanej normy prawnej. Naczelny Sąd Administracyjny przy braku wskazania naruszenia konkretnego przepisu nie może zgadywać na podstawie argumentacji uzasadnienia skargi kasacyjnej intencji strony, zaś przy braku uzasadnienia konkretnego przepisu, nie może domniemywać, w jakim zakresie i dlaczego zdaniem strony doszło do naruszenia tego przepisu. Przesłanka odpowiedniego uzasadnienia zarzutów nie powinna być traktowana powierzchownie i instrumentalnie. Przytaczane w piśmie procesowym argumenty mogą być mniej lub bardziej przekonujące, lecz zawsze muszą być argumentami "nadającymi się" do rozpoznania w odpowiedzi na kontrolowany wyrok.
Niezasadny jest zarzut oparty o art. 5 ust. 1 pkt. 2e u.p.o.l. w zw. z art. 2a O.p. Przede wszystkim przepis taki nie został zawarty w ustawie podatkowej. Nawet przyjmując, że autorowi skargi kasacyjnej chodziło o art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. e u.p.o.l., to zgodnie z tym przepisem Rada gminy, w drodze uchwały, określa wysokość stawek podatku od nieruchomości, z tym że stawki nie mogą przekroczyć rocznie od budynków lub ich części pozostałych, w tym zajętych na prowadzenie odpłatnej statutowej działalności pożytku publicznego przez organizacje pożytku publicznego określonej stawki od 1 m2 powierzchni użytkowej. Przepis jest podstawą prawną do przyjęcia odpowiedniej stawki podatku, gdzie wprawdzie przesłanką jest odpowiednie zakwalifikowanie budynków, jednak sama przesłanka pozwalająca zakwalifikować dany budynek została uregulowana gdzie indziej. Jakkolwiek dostrzega to WSA przyjmując, że rozstrzygnięcie sporu, wymaga wyjaśnienia, czy spółdzielnia mieszkaniowa jest "przedsiębiorcą lub innym podmiotem prowadzącym działalność gospodarczą" - w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., a także czy prowadzi działalność gospodarczą, to autor skargi kasacyjnej kwestię tę pomija. Zatem spór ten całkowicie wymyka się kontroli NSA. Zarzuty wymienione w pkt. 4, 5 i 6 skargi kasacyjnej są tak skonstruowane, że nie wiadomo w czym skarżący upatruje naruszenia wymienionych tam przepisów prawa. Konstrukcja zarzutów czyni wątpliwym, jakie naruszenie prawa jest zarzucane zaskarżonemu wyrokowi i jakie okoliczności mają wskazywać na zasadność zarzutu skarżącego. Niezbędna konkretyzacja zarzutów nie zastała także przedstawiona w uzasadnieniu skargi kasacyjnej. W konsekwencji za niezasadne uznaje się zarzuty sformułowane na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a.
Mając na względzie powyższe oraz art. 184 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji. O kosztach nie rozstrzygnięto z braku stosownego wniosku (art. 209 p.p.s.a.).
Mirella Łent Stanisław Bogucki Bogusław Dauter