III FSK 1234/23

III FSK 1234/23 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2025-04-23
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2023-09-19
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Jacek Pruszyński
Krzysztof Przasnyski /sprawozdawca/
Wojciech Stachurski /przewodniczący/
Symbol z opisem
6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
Hasła tematyczne
Podatek od nieruchomości
Sygn. powiązane
I SA/Po 944/22 - Wyrok WSA w Poznaniu z 2023-03-28
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2023 poz 259
art. 151, art. 145 § 1 pkt 1 lit. c, art. 141 § 4, art. 134 § 1, art. 3 § 2 pkt 5
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Dz.U. 2016 poz 716
art. 7 ust. 3
Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych.
Dz.U. 1997 nr 137 poz 926
art. 2a, art. 121 § 1, art. 122
Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa.
Dz.U. 1997 nr 78 poz 483
art. 2, art. 217, art. 32
Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. uchwalona przez Zgromadzenie  Narodowe w dniu 2 kwietnia 1997 r., przyjęta przez Naród w referendum konstytucyjnym w dniu  25 maja 1997 r., podpisana przez Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej w dniu 16 lipca 1997 r.
Dz.U. 1960 nr 30 poz 168
art. 7, art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 1  i § 3, art. 136 i art. 78
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Wojciech Stachurski, Sędzia NSA Jacek Pruszyński, Sędzia WSA (del.) Krzysztof Przasnyski (sprawozdawca), Protokolant Cezary Bajorek, po rozpoznaniu w dniu 23 kwietnia 2025 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej M. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością sp. k. z siedzibą w P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 28 marca 2023 r., sygn. akt I SA/Po 944/22 w sprawie ze skargi M. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością sp. k. z siedzibą w P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Poznaniu z dnia 26 września 2022 r., nr SKO.F.406.806.2022 w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2017 r. oddala skargę kasacyjną.
Uzasadnienie
Zaskarżonym wyrokiem z 28 marca 2023 r. sygn. akt I SA/Po 944/22 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu oddalił skargę M. sp. z o.o. sp.k. w P. (dalej jako: "Skarżąca", "Spółka") na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Poznaniu z 26 września 2022 r. w przedmiocie podatku od nieruchomości za rok 2017.
Jako podstawę prawną powołano art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2023 r. poz. 259 ze zm., dalej jako: "p.p.s.a."). Wyrok, podobnie jak pozostałe powołane w uzasadnieniu orzeczenia, jest dostępny na stronie internetowej http://orzeczenia.nsa.gov.pl/.
Skargę kasacyjną od ww. wyroku WSA w Poznaniu do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniosła Skarżąca reprezentowana przez adwokata zaskarżając ten wyrok w całości.
Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono:
I. naruszenie prawa materialnego, poprzez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, a mianowicie:
1) art. 7 ust. 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U. z 2016 r. poz. 716 ze zm., dalej jako: "u.p.o.l.") poprzez uznanie, że nie zachodzi niezgodność pomiędzy uchwałą Rady Miasta P. nr [...]
z 8 kwietnia 2014 r. w sprawie zwolnień z podatku od nieruchomości (dalej jako: "uchwała"), a zawartą w tej normie prawnej delegacją ustawową, albowiem zastosowane przez organ zwolnienia z podatku od nieruchomości, w zakresie zawierającym enumeratywny katalog obiektów sportowych, podlegających przedmiotowemu zwolnieniu (§ 1 ust. 2 uchwały), według Sądu mieszczą się w ramach kompetencji organów gmin, w sytuacji gdy bezspornym powinno być, że skoro zwolnienia tego typu, mogą być wprowadzone wyłącznie w oparciu o kryteria przedmiotowe, dotyczące przeznaczenia i wykorzystania danej nieruchomości
(w formie w jakiej ujęto to w § 1 ust. 1 uchwały), to wprowadzenie przez organ dalszych kryteriów w tym zakresie, które z uwagi na ich faktycznie przyjętą postać i formę, noszą znamiona zwolnień o charakterze przedmiotowo-podmiotowym, jawi się jako ewidentne przekroczenie granic tak przyznanego ustawą upoważnienia, a tym samym jest przez to działaniem sprzecznym z obowiązującym prawem;
2) art. 2a ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 1997 r. poz. 926 ze zm., dalej jako: "O.p.") poprzez jego niewłaściwe niezastosowanie
i rozstrzygnięcie wątpliwości co do interpretacji postanowień uchwały i uznanie, że prowadzony przez Spółkę obiekt/nieruchomość nie spełnia przesłanek umożliwiających skorzystanie z objętych treścią uchwały zwolnień, w sytuacji gdy wobec pojawiających się w treściach zapisów uchwały sprzeczności (i ewidentne spełnienie przez Spółkę warunków do zwolnienia wskazanych w § 1 tej uchwały), przemawia za koniecznością dokonania interpretacji na korzyść Skarżącej (tj. uznanie, iż Spółka spełnia wymogi umożliwiające zwolnienie jej z obowiązku zapłaty podatku od nieruchomości);
3) art. 121 § 1 w zw. z art. 2a O.p. i art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz.U. Nr 78, poz. 483, dalej jako: "Konstytucja RP") poprzez ich niewłaściwe zastosowanie, polegające na całkowitym zbagatelizowaniu zasygnalizowanych trudności interpretacyjnych, jakie mogą pojawiać się w zakresie dokonania jedynie właściwej wykładni postanowień uchwały, a także zupełne pominięcie przytoczonej argumentacji i dowodów świadczących o racjach Skarżącej, co doprowadziło, do wydania rozstrzygnięcia, w sposób sprzeczny z przepisami powszechnie obowiązującego prawa i na niekorzyść podatnika;
4) art. 217 Konstytucji RP w zw. z art. 7 ust. 3 u.p.o.l. - poprzez ich niezastosowanie
w wyniku bezkrytycznego zaaprobowania stanowisk organów obu instancji i przyjęcie, że Rada Miasta P. nie przekroczyła granic władztwa podatkowego, podczas gdy wprowadzone uchwałą ograniczenia w zakresie zastosowania zwolnienia do gruntów, budynków lub ich części oraz budowli o charakterze ogólnodostępnym, zajętych na prowadzenie zadań z zakresu kultury fizycznej, realizowanych przez sport i rekreację ruchową, dotyczących jedynie nieruchomości, które powiązane są z gminą, lub jej działalnością oraz znajdujących się w wyłącznym, bądź udziałowym, posiadaniu podmiotów miejskich – stanowi zwolnienie o charakterze przedmiotowo-podmiotowym, a jako takie nie mieści się w granicach upoważnienia wynikającego
z ustawy;
5) art. 32 Konstytucji RP poprzez jego niezastosowanie w wyniku zaakceptowania przez Sąd pierwszej instancji pogwałcenia zasady równości wobec prawa, gdzie za pomocą aktu prawa miejscowego i przy zastosowanym kryterium o charakterze przedmiotowym dotyczącym zwolnień z podatku od nieruchomości obiektów sportowych, przewidziano równocześnie kryterium, które faworyzuje posiadaczy gruntów, budynków lub ich części oraz budowli o charakterze ogólnodostępnym, zajętych na prowadzenie zadań z zakresu kultury fizycznej, realizowanych przez sport i rekreację ruchową, jednakże wyłącznie tych powiązanych z miastem bądź z udziałem czynnika miejskiego, co uchybia zakazowi wprowadzania przez gminę zwolnień innych niż przedmiotowe i nie stanowi wykonywania prawa zgodnego z obowiązującą w tej materii ustawą;
6) art. 6 ust. 1 i 2 w zw. z art. 9 i w zw. z art. 4 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 16 lutego 2007 r. o ochronie konkurencji i konsumentów (Dz.U. z 2017 r. poz. 229 ze zm.) poprzez ich błędną wykładnię i mylne przyjęcie, że skoro zgodnie z art. 7 ust. 3 u.p.o.l. przyznano organom gmin kompetencje do wprowadzania w formie uchwały, zwolnień z podatków od nieruchomości, w zakresie innym niż wynika to wprost z ustawy, to w takiej sytuacji, niezależnie od innych obowiązujących równolegle przepisów prawa, Rada Miasta P. władna jest podejmować autonomiczne i zupełnie dowolne decyzje, byle tylko wprowadzane zwolnienia nie opierały się na innym kryterium, aniżeli zwolnienie o charakterze przedmiotowym - podczas gdy, nie ulega wątpliwości, że organ jako gminna osoba prawa, organizująca lub świadcząca usługi o charakterze użyteczności publicznej jest podmiotem objętym również stosowaniem przepisów ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów, przez co bezspornie zobowiązana jest respektować zakazy w zakresie praktyk ograniczających konkurencję na rynku i to w taki sposób, aby przy podejmowanych uchwałach, dotyczących podmiotów będących w podobnej sytuacji (np. posiadacze obiektów sportowych w rozumieniu zaskarżonej uchwały Rady Miasta - § 1 ust. 1 uchwały), stosować jednolite warunki, nie stwarzające zróżnicowanych uwarunkowań konkurencyjnych;
II. naruszenie przepisów postępowania, których uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:
1) art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 7 ustawy
z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 1960 r. poz. 168 ze zm.) dalej "k.p.a.", art. 77 § 1 k.p.a., art. 8 k.p.a., art. 80 k.p.a. i art. 107 § 1 i § 3 k.p.a. poprzez niedostrzeżenie przez Sąd, że organ w zaskarżonej decyzji naruszył powołane przepisy, polegające na nieprzeprowadzeniu w sposób należyty postępowania wyjaśniającego oraz brak przeprowadzenia wszechstronnego postępowania dowodowego, a które to działania wydają się być niezbędne do dokładnego wyjaśnienia konkretnego stanu faktycznego i w sposób pozwalający na pogłębianie zaufania obywateli do państwa, w wyniku zupełnego zbagatelizowania, zakwestionowanego przez Skarżącą stanowiska organu, deklarującego - do chwili obecnej, zupełnie, gołosłownie istnienie podmiotów, nie będących ani jednostkami komunalnymi, ani podmiotami z nimi powiązanymi, które na podstawie uchwały mają korzystać z przedmiotowego zwolnienia - co przy uwzględnieniu, wyraźnego zakwestionowania przez Spółkę, uznać należy za zupełnie dowolne i nie znajdujące, jakkolwiek potwierdzenia w materiale zgromadzonym dotychczas w aktach sprawy
i winno skutkować uchyleniem obu wydanych w sprawie decyzji;
2) art. 136 i art. 78 k.p.a. w zw. z art. 122 O.p. polegające na nieprawidłowym nieuwzględnieniu i nieodniesieniu się przez Wojewódzki Sąd Administracyjny
w Poznaniu, do zgłoszonego przez Skarżącego żądania przeprowadzenia dowodu
z opinii biegłego, a w następstwie nieprzeprowadzenie uzupełniającego postępowania dowodowego, w kontekście zasygnalizowanej podstawy prawnej wprowadzonej rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 10 grudnia 2010 r. Klasyfikacji Środków Trwałych (Dz. U. Nr 242, poz.1622), celem pozyskania wiadomości specjalnych
w zakresie ustalenia cech obiektów sportowych podlegających zwolnieniu podatkowemu określonemu w § 1 uchwały, stanowiąc uchybienie dla wyjaśnienia okoliczności o niebagatelnym znaczeniu;
3) art. 141 § 4 i art. 134 § 1 w zw. z art. 3 § 2 pkt 5 p.p.s.a. polegające na lakonicznym i skrajnie ogólnikowym uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, które w obecnej postaci nie tylko nie odpowiada wymogom stawianym w tym zakresie ustawą, ale także nie zawiera jednoznacznego stanowiska, co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę kwestionowanego rozstrzygnięcia, czym dodatkowo, przy nierozpoznaniu wszystkich zarzutów skargi, uniemożliwia przeprowadzenie skutecznej kontroli instancyjnej.
Mając na uwadze powyższe, wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku
w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji, a także o zasądzenie na rzecz Skarżącej kosztów zastępstwa procesowego według norm prawem przepisanych.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Poznaniu wniosło o jej oddalenie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga kasacyjna nie miała usprawiedliwionych podstaw, a zatem nie zasługiwała na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, z urzędu zaś bierze pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Analiza akt sprawy wskazuje, że nie zachodzi żadna
z przesłanek wskazanych w art. 183 § 2 p.p.s.a. Rozważania Naczelnego Sądu Administracyjnego mogą zatem dotyczyć jedynie naruszeń przepisów wskazanych
w skardze kasacyjnej.
W pierwszej kolejności wypada zauważyć, że podobny problem prawny,
w przedmiocie nadpłaty w podatku od nieruchomości za 2015 r., został rozstrzygnięty przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 4 grudnia 2019 r., sygn. akt II FSK 259/18. Stanowisko wyrażone w uzasadnieniu tego wyroku Sąd w składzie niniejszym w całości podziela i przyjmuje za własne.
Analiza zarzutów rozpoznawanej skargi kasacyjnej prowadzi do wniosku, że Spółka w zakresie naruszenia prawa materialnego nie tyle kwestionuje decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego co postanowienia uchwały Rady Miasta P. z 8 kwietnia 2014 r. nr [...] w sprawie zwolnień z podatku od nieruchomości, które znalazły się w podstawie prawnej zaskarżonej decyzji. Zdaniem Spółki, określony w § 1 ust. 2 tej uchwały katalog obiektów sportowych podlegających zwolnieniu od podatku od nieruchomości ma charakter podmiotowo – przedmiotowy. Tymczasem upoważnienie do wydania tej uchwały zawarte w ustawie o podatkach
i opłatach lokalnych przewiduje, że rada gminy może wprowadzać zwolnienia tylko
o charakterze przedmiotowym. Zdaniem Spółki należy zatem ocenić, czy kwestionowana uchwała nie narusza prawa.
W świetle powyższego należy stwierdzić, że wyrokiem z 13 marca 2019 r., sygn. akt II FSK 1650/17 Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną Spółki od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z 28 marca 2017., sygn. akt I SA/Po 1576/16 w przedmiocie oceny legalności uchwały Rady Miasta P. z 8 kwietnia 2014 r., nr [...].
W powołanym wyżej wyroku, w zakresie odnoszącym się do kwestionowanego przez Spółkę zwolnienia z podatku od nieruchomości Naczelny Sąd Administracyjny wyjaśnił, że: "rację ma Sąd pierwszej instancji, że uchwała w zaskarżonej jej części wprowadziła zwolnienie podatkowe jedynie w zakresie przedmiotowym, co odpowiada regulacji art. 7 ust. 3 u.p.o.l. Przepis ten dopuszcza wprowadzenie przez radę gminy zwolnienia przedmiotowego (...). Jak wskazuje się w orzecznictwie, zwolnienie określone w art. 7 ust. 3 u.p.o.l. może dotyczyć wyłącznie przedmiotu, a więc nieruchomości wykorzystywanych do różnego rodzajów działalności. Przy czym, co istotne, przedmiot ten winien być tak określony, żeby nie była możliwa identyfikacja konkretnego podatnika, a więc cechy przedmiotu muszą zostać tak w przepisie określone, żeby dotyczyły potencjalnie (hipotetycznie) nieoznaczonego indywidualnego podatnika (...)".
W niniejszej sprawie w § 1 ust. 1 uchwały wskazano, że zwalnia się z podatku od nieruchomości grunty, budynki lub ich części oraz budowle o charakterze ogólnodostępnym, zajęte na prowadzenie zadań z zakresu kultury fizycznej realizowanych przez sport i rekreację ruchową. Z § 1 ust. 2 uchwały wynika zaś, że zwolnieniu podlegają następujące obiekty sportowe, zajęte na prowadzenie zadań
z zakresu kultury fizycznej realizowanych przez sport i rekreację ruchową, wraz zajętym przez nie gruntem: 1) baseny, pływalnie i kąpieliska zorganizowane;
2) stadiony; 3) boiska; 4) hale sportowe; 5) lodowiska sztuczne; 6) przystanie wodne; 7) kryte ujeżdżalnie do jazdy konnej; 8) infrastruktura towarzysząca obiektom wymienionym w punktach 1-6, typu: szatnie, zaplecze sanitarno-higieniczne, trybuny, z wyjątkiem zajętej na prowadzenie działalności handlowej i gastronomicznej: 9) tory regatowe.
Skoro powyższe "kryteria" zwolnienia po pierwsze odnoszą się do obiektów (przedmiotów), po drugie – wymieniają te przedmioty, a po trzecie – charakteryzują same obiekty (przedmioty), przy czym jednocześnie w żaden sposób nie odnoszą się np. do ich konkretnych wybranych właścicieli, nie wskazują na żadne szczególne cechy właścicieli, to niewątpliwie zwolnienie podatkowe dotyczy każdego z danego rodzaju obiektów niezależnie od tego, kto jest właścicielem i jakie ma cechy podmiotowe. Autor skargi kasacyjnej nie wskazał żadnego fragmentu treści uchwały, z którego wynikałoby, że zwolnienie podatkowe ma charakter podmiotowy lub chociażby przedmiotowo – podmiotowy (...).
W tej sytuacji zarzut naruszenia art. 7 ust. 3 u.p.o.l. okazał się niezasadny.
Nie są też w rezultacie zasadne zarzuty naruszenia norm konstytucyjnych tj. art. 2 Konstytucji RP określającego zasadę demokratycznego państwa prawnego, art. 217 Konstytucji RP ustanawiającego zasadę wyłączności ustawowej w zakresie prawa daninowego czy art. 32 ust. 1 Konstytucji RP ustanawiającego zasadę równości. Zgodnie z art. 217 Konstytucji RP nakładanie podatków, innych danin publicznych, określanie podmiotów, przedmiotów opodatkowania i stawek podatkowych, a także zasad przyznawania ulg i umorzeń oraz kategorii podmiotów zwolnionych od podatków następuje w drodze ustawy. W świetle art. 32 Konstytucji RP: (1) Wszyscy są wobec prawa równi. Wszyscy mają prawo do równego traktowania przez władze publiczne. (2) Nikt nie może być dyskryminowany w życiu politycznym, społecznym lub gospodarczym z jakiejkolwiek przyczyny. Zarzut naruszenia tych przepisów Spółka opierała na twierdzeniu, że wprowadzone zwolnienie podatkowe nosi cechy zwolnienia przedmiotowo-podmiotowego, czego jednak w żaden sposób nie wykazała. Nie można więc uznać, że uchwała podjęta zgodnie z art. 7 ust. 3 u.p.o.l. – który cieszy się przymiotem zgodności z Konstytucją, na co zwrócił uwagę Sąd pierwszej instancji – narusza wskazane normy konstytucyjne.
Należy zwrócić uwagę, że zgodnie z art. 170 p.p.s.a. orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby. Jak podnosi się w orzecznictwie sądowym istota mocy wiążącej prawomocnego orzeczenia sądu, o której mowa w art. 170 p.p.s.a. wyraża się w tym, że nie tylko sąd wydając rozstrzygniecie, ale także inne sądy i inne organy muszą brać pod uwagę fakt istnienia i treść prawomocnego orzeczenia sądu. Moc wiążąca orzeczenia w odniesieniu do sądów oznacza, że muszą one przyjmować, że dana kwestia prawna kształtuje się tak, jak stwierdzono w prawomocnym orzeczeniu. Ratio legis art. 170 p.p.s.a. polega na tym, że gwarantuje on zachowanie spójności i logiki działania organów państwowych, zapobiegając funkcjonowaniu w obrocie prawnym rozstrzygnięć nie do pogodzenia
w całym systemie sprawowania władzy (wyrok NSA z 5 września 2018 r., sygn. akt II OSK 2225/16).
Zatem, skoro w prawomocnym orzeczeniu stwierdzono, że uchwała Rady Miasta P. z 8 kwietnia 2014 r. nr [...] nie narusza prawa, skład orzekający w niniejszej sprawie jest obowiązany ten wyrok uwzględnić i zastosować przy rozstrzyganiu przedmiotowej sprawy. Powyższe zaś oznacza, że niezasadne są zarzuty naruszenia art. 7 ust. 3 u.p.o.l., art. 217 Konstytucji RP. w zw. z art. 7 ust. 3 u.p.o.l. oraz naruszenia art. 32 Konstytucji RP.
Za chybiony należy też uznać zarzut naruszenia art. 2a O.p. w zw. z art. 121 § 1 O.p. ze względu na brak rozstrzygnięcia na korzyść podatnika zasygnalizowanych wątpliwości w zakresie interpretacji postanowień uchwały Rady Miasta P. Według art. 2a O.p. niedające się usunąć wątpliwości co do treści przepisów prawa podatkowego należy rozstrzygnąć na korzyść podatnika. Sformułowana w tym przepisie zasada in dubio pro tributario jest jedną z dyrektyw wykładni prawa i ma zastosowanie wtedy, gdy wyniki wykładni doprowadziły do wyłonienia kilku hipotez interpretacyjnych, z których żadna nie byłaby przekonująca, a mimo to sąd wybrałby opcję niekorzystną dla podatnika. Innymi słowy, naruszenie wspomnianej zasady to nierespektowanie w takich warunkach wyboru przez podatnika hipotezy interpretacyjnej (spośród kilku możliwych) najbardziej dla niego korzystnej (zob. B. Brzeziński, O wątpliwościach wokół zasady rozstrzygania wątpliwości na korzyść podatnika, Przegląd Podatkowy 2015, nr 4, s. 17 i n.). Taka sytuacja w rozpoznanej sprawie nie miała miejsca. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że treść § 1 ust. 2 uchwały Rady Miasta P. z 8 kwietnia 2014 r. jest jasna. Jednoznacznie określa przedmioty podlegające zwolnieniu od podatku od nieruchomości w powiązaniu ze sposobem wykorzystania tych przedmiotów, określonym w § 1 ust. 1. Jeżeli więc Spółka nie posiadała żadnego z tych obiektów, a ta okoliczność faktyczna w sprawie nie jest sporna, to nie mogła skorzystać z przedmiotowego zwolnienia.
Podobnie należy ocenić zarzuty naruszenia art. 136 w zw. art. 78 k.p.a. w zw.
z art. 122 O.p. polegające na nieodniesieniu się przez Sąd pierwszej instancji do żądania przeprowadzenia postępowania dowodowego w postaci opinii biegłego
w zakresie ustalenia cech obiektów sportowych podlegających zwolnieniu podatkowemu. Zaakcentowania wymaga, że w zaskarżonym wyroku Sąd pierwszej instancji odniósł się w sposób szczegółowy do wniosków dowodowych zgłoszonych przez Skarżącą w toku postępowania podatkowego i wskazał dlaczego nie zostały uwzględnione. Prawidłowo też Sąd pierwszej instancji ocenił zasadność definiowania zakresu zwolnień przedmiotowych przy wykorzystaniu Klasyfikacji Środków Trwałych. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego zarzuty skargi kasacyjnej w tym zakresie są powieleniem zarzutów skargi. Nie pozostaje to bez znaczenia, ponieważ w istocie Skarżąca nie kwestionuje stanowiska zajętego przez Sąd pierwszej instancji,
w rzeczywistości ignorując je i ponownie podnosząc te same argumenty, co do których odniósł się już Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu. Świadczy to o braku zrozumienia istoty postępowania kasacyjnego, które nie jest kolejną instancją badającą przedmiot sporu, ale służy wyeliminowaniu ewentualnych nieprawidłowości, jakich mógł dopuścić się Sąd pierwszej instancji w procesie oceny legalności rozstrzygnięć administracyjnych. Należy podkreślić, że nie można uznać za prawidłowe sformułowania zarzutów kasacyjnych przez bezrefleksyjne powielenie zarzutów skargi, tj. bez jakiegokolwiek zakwestionowania toku rozumowania, przedstawionego przy oddalaniu tych zarzutów, przez Sąd pierwszej instancji. Trudno zatem uznać, by stanowisko Sądu pierwszej instancji w zakresie naruszenia przepisów postępowania dowodowego zostało podważone, tj. by zostało wykazane, że wyrażając je, Sąd dopuścił się naruszenia przepisów postępowania.
Co do zarzutu naruszenia art. 6 ust. 1 i 2 w zw. z art. 9 i w zw. z art. 4 pkt 1 lit. a ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów należy stwierdzić, że przepisy te nie były stosowane w niniejszej sprawie, nie stanowiły podstawy prawnej wydania zaskarżonej decyzji. Zatem nie mogły zostać naruszone w jakiejkolwiek formie przez Sąd pierwszej instancji, który dokonywał oceny legalności tej decyzji.
Odnosząc się do zarzutów naruszenia przepisów postępowania należy stwierdzić, że bezzasadny jest zarzut naruszenia art. art. 151 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 7 art. 77 § 1, art. 8 art. 80 i art. 107 § 1 i § 3 k.p.a. a to z tej przyczyny, że zgodnie z art. 3 § 1 pkt 2 k.p.a. przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego nie stosuje się do spraw uregulowanych w ustawie z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa, z wyjątkiem przepisów działów IV, V i VIII. Innymi słowy, postępowanie podatkowe nie jest prowadzone na podstawie przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego. Sąd pierwszej instancji nie mógł więc naruszyć przepisów, które nie miały zastosowania w sprawie.
Stawiając zarzut naruszenia art. 141 § 4 i art. 134 § 1 w zw. z art. 3 § 2 pkt 5 p.p.s.a., autor skargi kasacyjnej wskazał na lakoniczne i skrajnie ogólnikowe uzasadnienie zaskarżonego wyroku, które nie odpowiada w pełni wymogom ustawowym, ale także nie zawiera jednoznacznego stanowiska co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę kwestionowanego rozstrzygnięcia, czym dodatkowo - przy nierozpoznaniu wszystkich zarzutów skargi i niezbadaniu sprawy
w szerszym zakresie - uniemożliwia przeprowadzenie skutecznej kontroli instancyjnej.
Odnosząc się do tak sformułowanego zarzutu, wskazać należy, że nie wiadomo, czy ewentualne naruszenie wskazanych przepisów procedury sądowoadministracyjnej mogłoby mieć jakikolwiek wpływ na wynik sprawy. Autor skargi kasacyjnej tego nie wykazał. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego nie ma więc podstaw, aby uznać, że w sprawie doszło do naruszenia art. 134 § 1 p.p.s.a., w świetle którego sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami
i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a.
Z uzasadnienia zaskarżonego wyroku nie wynika, aby Sąd ten nie rozstrzygnął
w granicach tej sprawy.
Ponadto Naczelny Sąd Administracyjny nie stwierdził, aby z uzasadnienia wyroku Sądu i instancji wynikało, jakoby Sąd ten nie dopełnił wymogów uzasadnienia wskazanych w art. 141 § 4 p.p.s.a. w stopniu, o którym mowa w art. 174 pkt 2 p.p.s.a., a więc mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zgodnie z art. 141 § 4 p.p.s.a. uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji, uzasadnienie powinno ponadto zawierać wskazania co do dalszego postępowania. Przepis ten dotyczy więc wymogów co do samego uzasadnienia, jego treści i wynikających na przyszłe postępowanie zaleceń. Z pisemnego uzasadnienia mają zatem wynikać: stan sprawy, zarzuty skargi, stanowiska stron, podstawa prawna rozstrzygnięcia i jej wyjaśnienie. Autor skargi kasacyjnej na braki w tym względzie nie wskazywał, uznając, że stanowisko WSA zostało wyrażony zbyt lakonicznie. Tymczasem Sąd I instancji jednoznacznie, a zarazem wyczerpująco wypowiedział się w kwestiach kluczowych dla sprawy.
Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 184 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.
s. Jacek Pruszyński s. Wojciech Stachurski s. Krzysztof Przasnyski (spr.)