III FSK 1224/21

III FSK 1224/21 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2022-12-01
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2021-01-01
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Bogusław Woźniak
Dominik Gajewski /przewodniczący/
Jacek Pruszyński /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
6561
Hasła tematyczne
Interpretacje podatkowe
Sygn. powiązane
I SA/Gl 1099/18 - Wyrok WSA w Gliwicach z 2019-04-03
Skarżony organ
Prezydent Miasta
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Zasądzono zwrot kosztów postępowania
Powołane przepisy
Dz.U. 2018 poz 800
art. 14c § 1 i 2
Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - t.j.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Dominik Gajewski, Sędzia NSA Jacek Pruszyński (sprawozdawca), Sędzia WSA (del.) Bogusław Woźniak, po rozpoznaniu w dniu 1 grudnia 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej Prezydenta Miasta T. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 3 kwietnia 2019 r. sygn. akt I SA/Gl 1099/18 w sprawie ze skargi F. sp. z o.o. z siedzibą w B. na interpretację Prezydenta Miasta T. z dnia 9 sierpnia 2018 r. nr DKP.I.3120.3725.2017 w przedmiocie podatku od nieruchomości 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od Prezydenta Miasta T. na rzecz F. sp. z o.o. z siedzibą w B. kwotę 240 (słownie: dwieście czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
Uzasadnienie
1. Wyrok sądu pierwszej instancji.
Wyrokiem z 3 kwietnia 2019 r., sygn. akt I SA/Gl 1099/18 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 marca 2019 r. sprawy ze skargi F. sp. z o.o. z siedzibą w B. (dalej: Skarżąca, Spółka) na interpretację Prezydenta Miasta T. z 9 sierpnia 2018 r., nr DKP.I.3120.3725.2017 w przedmiocie podatku od nieruchomości uchylił zaskarżoną interpretację i zasądził od Prezydenta Miasta T. na rzecz strony Skarżącej zwrot kosztów postępowania. Wyrok (podobnie, jak pozostałe powołane w uzasadnieniu orzeczenia) jest dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl.
2. Skarga kasacyjna.
Skargę kasacyjną od wyroku sądu pierwszej instancji wniósł Prezydent Miasta T. Działający w jego imieniu pełnomocnik zaskarżył wyrok w całości. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił na podstawie art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U.
z 2018 r. poz. 2302 ze zm., dalej: p.p.s.a.) naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie:
a) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w zw. z art. 146 § 1 p.p.s.a. poprzez uwzględnienie skargi
i uchylenie zaskarżonej indywidualnej interpretacji podatkowej, podczas gdy organ interpretacyjny w sposób prawidłowy dokonał analizy przedstawionego przez Spółkę stanu faktycznego oraz oceny prawnej i wydał prawidłową w swej treści indywidualną interpretację podatkową;
b) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w zw. z art. 146 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 14c § 1 ustawy
z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 800 ze zm., dalej: o.p.), poprzez uwzględnienie skargi i uchylenie zaskarżonej indywidualnej interpretacji podatkowej oraz uznanie, że organ dokonał swoistej modyfikacji stanu faktycznego przedstawionego przez Spółkę oraz pominął, przy sporządzaniu przedmiotowej interpretacji, w opisie stanu faktycznego istotne dla sprawy okoliczności, podczas gdy organ dokonał rzetelnej analizy przedstawionego mu stanu faktycznego i na tej podstawie wydał przedmiotową interpretację;
c) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 14c § 1 i 2 o.p., poprzez uwzględnienie skargi i uchylenie zaskarżonej indywidualnej interpretacji podatkowej oraz uznanie, że organ interpretacyjny nie odniósł się do oceny prawnej Spółki, podczas gdy organ wziął pod uwagę ww. ocenę i dokonał jej analizy, co wynika z treści przedmiotowej interpretacji podatkowej.
Wskazując na przedstawione wyżej zarzuty autor skargi kasacyjnej wniósł na podstawie art. 176 p.p.s.a. w związku z art. 185 § 1 p.p.s.a. o uwzględnienie skargi kasacyjnej, uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gliwicach. Na postawie art. 182 § 2 p.p.s.a. wniósł o rozpoznanie skargi na posiedzeniu niejawnym oraz na postawie art. 203 pkt 2 p.p.s.a. o zasądzenie w postępowaniu kasacyjnym zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną pełnomocnik Spółki wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej ze względów wskazanych w uzasadnieniu odpowiedzi, przeprowadzenie rozprawy oraz zasądzenie kosztów postępowania na rzecz Spółki według norm przepisanych, w tym kosztów zastępstwa procesowego.
Zarządzeniem z 29 września 2022 r. w trybie art. 15zzs⁴ ust. 3 w zw. z ust. 1 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych
z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2021 r., poz. 2095 ze zm.) sprawa została skierowana na posiedzenie niejawne. O powyższym strony zostały zawiadomione przy jednoczesnym pouczeniu co do możliwości uzupełnienia podniesionej argumentacji w odrębnym piśmie procesowym.
3. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje.
Skarga kasacyjna jest niezasadna.
Naczelny Sąd Administracyjny, zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W sprawie niniejszej Naczelny Sąd Administracyjny nie dopatrzył się okoliczności uzasadniających nieważność postępowania (art. 183 § 2 p.p.s.a.) i rozpoznał skargę kasacyjną w podstawach w niej wskazanych.
W skardze kasacyjnej Prezydent Miasta T. kwestionuje stanowisko Sądu pierwszej instancji, który stwierdził, że w wydanej interpretacji indywidualnej organ pominął istotne elementy stanu faktycznego opisanego we wniosku o wydanie interpretacji, dokonał własnych ustaleń faktycznych oraz nie odniósł się do oceny prawnej przedstawionej przez wnioskodawcę.
Odnosząc się do wskazanych zarzutów w pierwszej kolejności należy wskazać, że zgodnie z art. 14b § 3 o.p., składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Przez wyczerpujące przedstawienie zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego, o którym mowa w art. 14b § 3 o.p., należy rozumieć taki opis zaistniałego stanu faktycznego lub też zdarzenia przyszłego, który odnosi się do wszystkich okoliczności istotnych z punktu widzenia norm materialnego prawa podatkowego mogących znajdować zastosowanie w realiach przedstawionej sytuacji. Ocena czy w realiach konkretnej sprawy wnioskodawca wywiązał się z obowiązku wyczerpującego przedstawienia opisu stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego musi być dokonywana w ścisłym powiązaniu z przepisami prawa materialnego, o których dokonanie interpretacji zwraca się wnioskodawca. Zgodnie z art. 14c § 1 i § 2 o.p. interpretacja indywidualna zawiera wyczerpujący opis przedstawionego we wniosku stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego oraz ocenę stanowiska wnioskodawcy wraz z uzasadnieniem prawnym tej oceny. Można odstąpić od uzasadnienia prawnego, jeżeli stanowisko wnioskodawcy jest prawidłowe w pełnym zakresie. W razie negatywnej oceny stanowiska wnioskodawcy interpretacja indywidualna zawiera wskazanie prawidłowego stanowiska wraz z uzasadnieniem prawnym.
Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 21 stycznia 2016 r., sygn. I FSK 1915/14 w ramach postępowania, którego przedmiotem jest udzielenie interpretacji, organ podatkowy nie prowadzi postępowania dowodowego zmierzającego do ustalenia stanu faktycznego, lecz odnosi się wyłącznie do stanu faktycznego opisanego we wniosku. Bez znaczenia jest to, czy opisane zdarzenia rzeczywiście wystąpiły lub wystąpią, a ich przebieg był/będzie rzeczywiście taki, jak przedstawiony przez autora. W postępowaniu tym organ przyjmuje do wiadomości okoliczności wskazane przez wnioskodawcę. Nie bada i nie szuka potwierdzenia ich prawdziwości czy wiarygodności. Nie kwestionuje przedstawianych przez wnioskodawcę związków pomiędzy poszczególnymi zdarzeniami. To no wnioskodawcę nałożony został w art. 14b § 3 o.p. wymóg wyczerpującego przedstawienia stanu faktycznego, na tle którego wyrażano jest wątpliwość co do zakresu i sposobu zastosowania przepisów prawa podatkowego. Opisując stan faktyczny w celu uzyskania interpretacji, wnioskodawca bierze na siebie odpowiedzialność za jego kompletność i wszelkie nieścisłości. Wyłącznie od jego decyzji zależy, jakie informacje znajdą się w opisie stanu faktycznego. Artykuł 14b § 3 o.p. jednoznacznie wymaga tylko tego, aby opis ten był wyczerpujący, jedyną dopuszczalną ingerencją organu podatkowego w opisany przez wnioskodawcę stan faktyczny jest uznanie go za niewyczerpujący, co stanowi brak formalny wniosku o interpretację, podlegający uzupełnieniu w trybie art. 169 o.p.
Przedstawiony pogląd należy w pełni zaakceptować. Trafne jest zatem wskazanie przez Sąd pierwszej instancji, że związanie organu wydającego interpretację podanym we wniosku stanem faktycznym powoduje, że nie może on przyjmować własnych ustaleń faktycznych, odmiennych od okoliczności przedstawionych przez zainteresowanego, nie jest też uprawniony do ingerencji w stan faktyczny zawarty we wniosku o interpretację. W postępowaniu tym nie może toczyć się spor o rzetelność relacji zaistniałego stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego, a tym samym nie może być prowadzone postępowanie dowodowe.
Sąd pierwszej instancji zasadnie stwierdził, że organ w wydanej interpretacji indywidualnej uznając stanowisko Spółki za nieprawidłowe w istocie nie odniósł swojej oceny do stanu faktycznego przedstawionego przez podatnika. W wydanej interpretacji indywidualnej nie uwzględniono, że podatnik wskazał, iż Skarżąca wytwarza ciepło grzewcze, ciepło technologiczne, produkuje sprężone powietrze, wodę zdemineralizowaną i lodową przy użyciu opisanych urządzeń i instalacji, a nie tylko przesyła te media. Organ nie uwzględnił też opisu technicznego środków trwałych, z którego wynika, że są to części instalacji, instalacje oraz urządzenia techniczne zlokalizowane wewnątrz obiektów budowalnych (budynków), zapewniające możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem. Ze względu m.in. na specyfikę procesu produkcji i dystrybucji ciepła, sprężonego powietrza, wody zdemineralizowanej oraz dystrybucji gazu ziemnego instalacje i urządzenia techniczne nie mogą być zlokalizowane poza budynkiem, co oznacza, że nie mogą istnieć jako odrębne obiekty. Nadto stwierdzenie organu interpretacyjnego, że instalacje, urządzenia znajdujące się w budynkach opisanych we wniosku stanowią element sieci technicznych (gazowej, ciepłowniczej, sprężonego powietrza, wodociągowej), sieć techniczna to sieć składająca się wielu połączonych ze sobą instalacji i układów, a jej poszczególne elementy znajdujące się wewnątrz budynków oraz inne urządzenia usytuowane na zewnątrz tworzą jedną spójną całość, przy czym odłączenie któregokolwiek z tych elementów uniemożliwia prawidłowe ich działanie, jest oderwane od opisu stanu faktycznego. Podobnie, jak stanowisko organu, że budynki pełnią przede wszystkim rolę "obudowy" (rolę służebną) wobec znajdujących się w nich części budowli (przedmiotowych środków trwałych), urządzenia te stanowią nierozerwalną część sieci technicznej: gazowej, ciepłowniczej, sprężonego powietrza, wodociągowej (wody zdemineralizowanej i wody lodowej), umożliwiając jej poprawne działanie oraz, że występuje zarówno techniczne, jak i użytkowe powiązanie pomiędzy poszczególnymi elementami danych sieci. Takie działanie organu narusza przepisy art. 14c § 1 i 2 o.p. w stopniu uzasadniającym uchylenie zaskarżonej interpretacji indywidualnej.
W uzasadnieniu zarzutów skargi kasacyjnej jej autor nie podważył skutecznie wskazań zawartych w zaskarżonym wyroku dotyczących konkretnych uchybień. Podnoszenie, że sam fakt wskazania w opisie stanu faktycznego, że Spółka wytwarza ciepło grzewcze, ciepło technologiczne, produkuje sprzężone powietrze, wodę zdemineralizowaną i lodową przy użyciu opisanych urządzeń i instalacji, a nie tylko przesyła media nie oznacza, że organ wziął te okoliczności pod uwagę i w żadnym stopniu nie podważa stanowiska WSA. Także uzasadnienie skargi kasacyjnej w zakresie dalszych kwestii ogranicza się do stwierdzenia, że organ swoje twierdzenia oparł na dostarczonym mu stanie faktycznym, bądź wypracował na podstawie jego rzetelnej analizy. Tak sformułowane i uzasadnione zarzuty nie dają podstaw do uwzględnienia skargi kasacyjnej. Trzeba wskazać, że Naczelny Sąd Administracyjny nie ma obowiązku, ani prawa samodzielnie poszukiwać wzorca kontroli kasacyjnej, czy domniemywać intencji strony, tudzież konkretyzować zarzuty kasacyjne, w tym domyślać się i uzupełniać przedstawioną w rozpoznawanym środku prawnym argumentację.
Nie ma zatem podstaw do uwzględnienia zarzutów naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w zw. z art. 146 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 14c § 1 i 2 o.p.
Jak zasadnie podniósł Sąd pierwszej instancji, jeżeli organ interpretacyjny uznaje, że przedstawiony przez Spółkę stan faktyczny nie został opisany wyczerpująco, uprawniony jest w trybie art. 169 § 1 w zw. z art. 14h o.p. do żądania uzupełnienia opisu przedstawionego stanu faktycznego o okoliczności istotne z punktu widzenia wchodzących potencjalnie w rachubę norm materialnego prawa podatkowego.
Jedynie dodatkowo trzeba zauważyć, że ewentualne konsekwencje niezgodności zaprezentowanego stanu faktycznego z rzeczywistością obciążają podatnika. Interpretacja indywidualna wydana na podstawie obiektywnie nieprawdziwego stanu faktycznego, może być co do zasady zgodna z prawem, ale nie przyniesie jakiejkolwiek korzyści, czy ochrony wnioskodawcy, który przedstawił nierzetelnie stan faktyczny. Pamiętać należy, że rzetelne przedstawienie stanu faktycznego leży przede wszystkim w interesie wnioskodawcy ubiegającego się o interpretację prawa podatkowego w jego indywidualnej sprawie. Jeżeli w toku ewentualnego postępowania podatkowego organy podatkowe ustalą stan faktyczny opodatkowania w sposób mający znaczenie prawne odmienny od tego, który stanowił stan faktyczny udzielonej uprzednio interpretacji prawa podatkowego, interpretacja ta, z powodu i w zakresie różnicy wymienionych stanów faktycznych, nie będzie uzasadniała ochrony prawnej jej adresata.
Wobec powyższego Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.
O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 2, art. 205 § 2, art. 207 § 1 i art. 209 p.p.s.a., a także § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b) w związku z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2018 r., poz. 265).
Bogusław Woźniak Dominik Gajewski Jacek Pruszyński