III FSK 1127/24

III FSK 1127/24 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2025-06-06
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2024-09-19
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Bogusław Woźniak /przewodniczący sprawozdawca/
Jacek Pruszyński
Krzysztof Przasnyski
Symbol z opisem
6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
Hasła tematyczne
Podatek od nieruchomości
Sygn. powiązane
I SA/Gl 1260/23 - Wyrok WSA w Gliwicach z 2024-06-17
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2017 poz 1785
art. 7 ust. 1 pkt 6
Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych - tekst jedn.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Bogusław Woźniak (sprawozdawca), Sędzia NSA Jacek Pruszyński, Sędzia WSA (del.) Krzysztof Przasnyski, po rozpoznaniu w dniu 6 czerwca 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej K. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 17 czerwca 2024 r., sygn. akt I SA/Gl 1260/23 w sprawie ze skargi K. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia 7 sierpnia 2023 r., nr SKO.F/41.4/918/2023/13275 w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2020 r. oddala skargę kasacyjną.
Uzasadnienie
1. Wyrok Sądu pierwszej instancji.
Wyrokiem z 17 czerwca 2024 r., sygn. akt I SA/Gl 1260/23 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach po rozpoznaniu skargi K. K. (dalej: skarżąca) na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z 7 sierpnia 2023 r., nr SKO.F/41.4/918/2023/13275 w przedmiocie podatku od nieruchomości na rok 2020 w punkcie pierwszym uchylił zaskarżoną decyzję, w punkcie drugim zasądził od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach na rzecz strony skarżącej zwrot kosztów postępowania. Wyrok (podobnie, jak pozostałe powołane w uzasadnieniu orzeczenia) jest dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl.
2. Skarga kasacyjna.
Skargę kasacyjną od wyroku Sądu pierwszej instancji wniosła skarżąca. Działający w jej imieniu pełnomocnik na podstawie art. 173 § 1 i 2, art. 175 § 1 oraz art. 177 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm., dalej: p.p.s.a.) zaskarżył wyrok w całości zarzucając na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a naruszenie prawa materialnego tj.:
1. art. 68 § 2 pkt 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2019 r., poz. 900 ze zm., dalej: o.p.) poprzez niewłaściwe zastosowanie i uzasadnienie poprawności decyzji organu w ten sposób, że organ miał prawo zastosować przedłużenie terminu przedawnienia do wydania decyzji ustalającej zobowiązanie podatkowe na podstawie art. 68 § 2 pkt 2 o.p. bowiem, jak stwierdził WSA:
– skarżąca nie wykazała w stosownej informacji danych, które umożliwiałyby organowi podatkowemu wydanie prawidłowej decyzji ustalającej wysokość podatku od nieruchomości, co uniemożliwiło jej wydanie,
– obiekty nie korzystają ze zwolnienia z podatku, bowiem nie zostały wpisane do rejestru zabytków,
podczas gdy, skarżąca dopełniła obowiązku podatkowego (składając stosowny formularz), nie było sporu, co do okoliczności objętych informacją o nieruchomościach i obiektach budowlanych, których stan faktyczny nie zmienił się odkąd właścicielami nieruchomości byli teściowie skarżącej, (wówczas organ podatkowy wydał decyzję o zwolnieniu od podatku rzeczonej nieruchomości), oraz obiekty stanowiące całość nieruchomości zostały wpisane do rejestru zabytków;
2. art. 7 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U. z 2017 r., poz. 1785 ze zm., dalej: u.p.o.l.) poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i uzasadnienie wadliwości decyzji, wyłącznie poprzez stwierdzenie, że brakuje w aktach załącznika w postaci załącznika do decyzji Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z 16 października 2000 r., znak [...], co polega na prawdzie, ale WSA nie podzielił poglądu, iż skarżąca nie naruszyła obowiązku opieki nad zabytkiem, bowiem korzystała z zabytku w sposób zapewniający trwałe zachowanie jego wartości, nie ingerowała w obiekty, co świadczy o tym, że organ podatkowy w tym samym stanie faktycznym wydawał różne decyzje podatkowe: w czasie, gdy właścicielami nieruchomości byli teściowie skarżącej zwalniał podatnika od obowiązku podatkowego, a po zmianie właściciela organ podatkowy ustalił podatek od nieruchomości za cały rok 2018 - 2023, czym naruszył zasadę niedziałania prawa wstecz, łamiąc jedną z istotnych zasad praworządności - lex retro non agit oraz zasadę pewności prawa.
Wskazując na powyższe zarzuty, autor skargi kasacyjnej wniósł:
1. na podstawie art. 188 p.p.s.a. o uchylenie zaskarżonego wyroku w zakresie treści uzasadnienia kwestionowanego wyroku, oraz rozpoznanie skargi poprzez uchylenie w całości zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gliwicach z 7 sierpnia 2023 r., nr SKO.F/41.4/918/2023/13275 na podstawie art. 145 § 1 pkt 1a p.p.s.a., oraz poprzedzającej ją decyzji Prezydenta Miasta K. z 28 kwietnia 2023 r., numer PO-lll.3120.1.795.2023 w sprawie wymiaru podatku od nieruchomości za rok 2020, na podstawie art. 135 p.p.s.a.;
2. na podstawie art. 203 pkt 1 p.p.s.a. w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. o zasądzenie od organu na rzecz skarżącej kasacyjnie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego w tym kosztów zastępstwa procesowego (wynagrodzenia adwokata).
Na podstawie art. 176 § 2 p.p.s.a. skarżąca kasacyjnie oświadczyła, iż zrzeka się
rozprawy.
Organ w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniósł o jej oddalenie.
Zarządzeniem z 7 kwietnia 2025 r., w trybie art. 182 § 2 p.p.s.a., Przewodniczący Wydziału III Izby Finansowej Naczelnego Sądu Administracyjnego skierował sprawę na posiedzenie niejawne.
3. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje.
Skarga kasacyjna jest niezasadna.
Naczelny Sąd Administracyjny, zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W sprawie niniejszej Naczelny Sąd Administracyjny nie dopatrzył się okoliczności uzasadniających nieważność postępowania (art. 183 § 2 p.p.s.a.) i rozpoznał skargę kasacyjną w podstawach w niej wskazanych.
Nie zasługuje na uwzględnienie zarzut naruszenia art. 68 § 2 pkt 2 o.p.
Zgodnie z tym przepisem, jeżeli podatnik w złożonej deklaracji nie ujawnił wszystkich danych niezbędnych do ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego, zobowiązanie podatkowe, o którym mowa w § 1, nie powstaje, pod warunkiem że decyzja ustalająca wysokość tego zobowiązania została doręczona po upływie 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym powstał obowiązek podatkowy.
W orzecznictwie sądowoadministracyjnym wskazuje się, że za wadliwą w rozumieniu art. 68 § 2 pkt 2 o.p. należy uznać deklarację (a zatem także informację, o której mowa w art. 6 ust. 6 u.p.o.l.), w której pominięto wymagane dane lub zamieszczono dane nierzetelne z zakresu związanego z przedmiotem podatku, podstawą opodatkowania i ulgami. Ogólny trzyletni termin na wydanie decyzji ustalającej wysokość zobowiązania podatkowego, przewidziany w art. 68 § 1 o.p, dotyczy wyłącznie sytuacji, gdy pomiędzy podatnikiem i organem podatkowym nie ma sporu co do okoliczności objętych informacją o nieruchomościach i obiektach budowlanych. Informacja ta powinna zawierać wszystkie te dane co do budynków, gruntów i statusu podatnika, które w całości, bez potrzeby jakichkolwiek dodatkowych ustaleń i wyjaśnień, mogą stanowić podstawę wydania decyzji z art. 21 § 1 pkt 2 o.p. (por. wyrok NSA z 25 kwietnia 2017 r., II FSK 864/15).
Jak wskazał Sąd pierwszej instancji, w niniejszej sprawie w dniu 2 lutego 2018 r. skarżąca złożyła Informację w sprawie podatku od nieruchomości za 2018, w której zadeklarowała, że nieruchomość wraz z obiektami budowlanymi w K. przy ulicy [...] podlega zwolnieniu z podatku od nieruchomości. Nie jest sporne, że decyzją z 16 października 2000 r. [...] Wojewódzki Konserwator Zabytków wpisał do rejestru zabytków województwa [...] pod numerem rejestru [..] następujące dobro kultury: dwurodzinny dom robotniczy wraz z budynkiem gospodarczym, usytuowanym w K. przy ulicy [...], wniesionym w latach [...] według projektu [...]. Zatem zważywszy na ww. decyzję, do rejestru zabytków wpisany został dwurodzinny dom robotniczy wraz z budynkiem gospodarczym (przybudówką). W związku z tym wszelkie inne obiekty budowlane znajdujące się na nieruchomości, jak garaże czy budynek gospodarczy oraz łazienka, nie mogą być uznane za zabytek.
W tych okolicznościach, skoro skarżąca w złożonej informacji nieprawidłowo zakwalifikowała wszystkie obiekty jako zwolnione z podatku, podczas gdy ze zwolnienia tego mógł korzystać (przy spełnieniu pozostałych warunków) jedynie budynek mieszkalny z przybudówką, w sprawie miał zastosowanie art. 68 § 2 pkt 2 o.p.
Niezasadny jest również zarzut naruszenia art. 7 ust. 1 pkt 6 u.p.o.l.
Przepis ten stanowi, że zwalnia się od podatku od nieruchomości grunty i budynki wpisane indywidualnie do rejestru zabytków, pod warunkiem ich utrzymania i konserwacji, zgodnie z przepisami o ochronie zabytków, z wyjątkiem części zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej.
Przywołana regulacja odsyła do przepisów o ochronie zabytków, czyli zasadniczo do przepisów ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (Dz.U. z 2018 r. poz. 2067 z późn. zm.). Z art. 5 ww. ustawy wynika, że opieka nad zabytkiem sprawowana przez jego właściciela lub posiadacza polega, w szczególności, na zapewnieniu warunków: (1) naukowego badania i dokumentowania zabytku; (2) prowadzenia prac konserwatorskich, restauratorskich i robót budowlanych przy zabytku; (3) zabezpieczenia i utrzymania zabytku oraz jego otoczenia w jak najlepszym stanie; (4) korzystania z zabytku w sposób zapewniający trwałe zachowanie jego wartości; (5) popularyzowania i upowszechniania wiedzy o zabytku oraz jego znaczeniu dla historii i kultury. Na tle tych przepisów w orzecznictwie prezentowany jest pogląd, że za opiekę nad zabytkiem nie uznaje się samego utrzymania zabytku w stanie niepogorszonym, lecz powinność podejmowania działań pozwalających zachować walory historyczne czy naukowe (por. wyrok NSA z 18 stycznia 2023 r., III FSK 386/22). Nie wystarczy bowiem wykonanie jakichkolwiek prac na nieruchomości, czy też poczynienie na nią jakichkolwiek nakładów, a tym bardziej brak stosownego dofinansowania (por. wyrok NSA z 24 lutego 2021 r., III FSK 2911/21). Wskazuje się przy tym, że zasadniczo to organ konserwatorski jest właściwy do określenia, czy dany zabytek jest, czy też nie jest utrzymywany i konserwowany zgodnie z przepisami ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami. Wydawane przez wojewódzkiego konserwatora ochrony zabytków zaświadczenia mają zatem moc dokumentów urzędowych (por. wyrok NSA z 24 stycznia 2023 r., III FSK 2618/21).
W zaskarżonym wyroku Sąd pierwszej instancji stwierdził, że w aktach administracyjnych sprawy znajduje się decyzja [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z 16 października 2000 r. Tymczasem skarżąca wraz ze skargą złożyła dowód w postaci załącznika do ww. decyzji, którego to załącznika nie dołączono do akt. W ocenie Sądu, uchybienie to miało istotny wpływ na wynik sprawy, ponieważ w ww. załączniku wyraźnie stwierdzono, że już w 2000 r. pomiędzy budynkiem mieszkalnym a budynkiem przybudówki znajdowały się dwa garaże, łazienka oraz budynek gospodarczy niezharmonizowane z obiektem (tj. zabytkiem). W dacie wpisania zabytku istniały zatem "garaże, łazienka i budynek gospodarczy" niezharmonizowane z zabytkiem, a znajdujące się na nieruchomości należącej do skarżącej, co nie przeszkodziło wpisać budynku mieszkalnego z przybudówką do rejestru zabytków. Jeżeli zatem zestawić treść załącznika z pismem [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w K. z 12 kwietnia 2023 r., w którym stwierdzono, że zabytek w latach 2018-2022 nie był utrzymywany zgodnie z ustawą o ochronie zabytków z uwagi na istniejącą zabudowę niezharmonizowaną z obiektem powstają wątpliwości, które nie zostały w niniejszym postępowaniu wyjaśnione. W sytuacji gdy skarżąca przedstawiła dowód podważający pismo konserwatora zabytków z 12 kwietnia 2023 r., bez dalszych ustaleń dotyczących tego, czy ww. zabytek był utrzymywany zgodnie z ustawą o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami, WSA w Gliwicach uznał za wadliwe ustalenie wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości.
Sąd pierwszej instancji, wbrew twierdzeniom zawartym w skardze kasacyjnej, nie przesądził zatem kwestii zastosowania w sprawie zwolnienia podatkowego określonego w art. 7 ust. 1 pkt 6 u.p.o.l., zalecając przeprowadzenie w tym zakresie postępowania dowodowego. Odnośnie pozostałych zarzutów Naczelny Sąd Administracyjny zauważa, że w kontrolowanym postępowaniu podlegała ocenie jedynie prawidłowość ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2019 r.
Z tych względów skarga kasacyjna, jako niemająca usprawiedliwionych podstaw, podlegała oddaleniu na podstawie art. 184 p.p.s.a.
Sędzia WSA (del.) Krzysztof Przasnyski Sędzia NSA Bogusław Woźniak Sędzia NSA Jacek Pruszyński
-----------------------
6