I SA/Kr 924/22

I SA/Kr 924/22 - Wyrok WSA w Krakowie
Data orzeczenia
2023-01-19
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2022-08-23
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Sędziowie
Grzegorz Klimek
Michał Niedźwiedź /przewodniczący/
Urszula Zięba /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
Hasła tematyczne
Podatek od nieruchomości
Sygn. powiązane
III FSK 1119/23 - Wyrok NSA z 2025-02-27
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2019 poz 1170
art. 1a ust. 1 pkt 3 i ust. 2a pkt 3
Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Michał Niedźwiedź Sędziowie: WSA Grzegorz Klimek WSA Urszula Zięba (spr.) Protokolant: starszy referent Kinga Bryk po rozpoznaniu w dniu 19 stycznia 2023 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A.L. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia 13 czerwca 2022 r., nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2020 r. skargę oddala.
Uzasadnienie
Prezydent Miasta Krakowa decyzją z dnia 10 stycznia 2022 r. ustalił A.L. za 2020 r. podatek od nieruchomości położonej przy ul. [...] w Krakowie stanowiącej zabudowane działki nr [...] i [...] obr. [...] jednostka ewidencyjna [...], w kwocie 11 792 zł. Organ przyjął, że przedmiotową nieruchomość należy opodatkować według stawek właściwych dla nieruchomości związanych z działalnością gospodarczą stosownie do art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U. z 2019 r., poz. 1170 ze zm.), dalej "u.p.o.l.".
Po rozpatrzeniu odwołania podatnika, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie utrzymało w mocy decyzję organu I instancji.
W uzasadnieniu Kolegium zacytowało szereg przepisów u.p.o.l.. Wskazało, że podatnik jest właścicielem ww. działek o łącznej powierzchni 792 m2, sklasyfikowanych w ewidencji gruntów i budynków jako inne tereny zabudowane [...] (dz. nr [...]) oraz tereny mieszkaniowe [...] (dz. nr [...]), które zabudowane są jednokondygnacyjnym budynkiem niemieszkalnym (budynki handlowo-usługowe) o powierzchni zabudowy 488 m2.
Organ odwoławczy podał, że przedmiotową nieruchomość podatnik nabył na podstawie umowy sprzedaży zawartej w dniu 20 grudnia 2019 r. jako prowadzący działalność gospodarczą pod firmą S. i na cele prowadzonej działalności gospodarczej. Kolegium wskazało, że budynki są w złym stanie technicznym przeznaczone do generalnego remontu. Z akt sprawy wynika, iż w dniu 10 lutego 2020 r. podatnik złożył na druku IN-1 "Informację o nieruchomościach i obiektach budowlanych", w której podał powierzchnię gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej - 792 m2, za okres od 1 stycznia 2020 r. Formularz nie zawierał danych w zakresie budynków oraz wartości budowli usytuowanych na działkach nr [...] i [...], tak więc skarżący nie wykazał wszystkich składników podlegających opodatkowaniu. Danych tych nie uzupełnił na wezwanie organu podatkowego twierdząc, iż pomimo faktu, że przedmiotowa nieruchomość została nabyta na cele prowadzonej przez niego działalności gospodarczej, to z uwagi na stan techniczny znajdującego się tam obiektu do dnia dzisiejszego nie jest ona wykorzystywana w żadnym zakresie i traktowana jest jako własność prywatna. Skarżący wskazywał także, że obiekt położony na działkach [...] i [...] został zakwalifikowany do rozbiórki. Kolegium podało w związku z tym, że z akt sprawy wynika, że w dniu 7 maja 2021 r. dla skarżącego, prowadzącego działalność gospodarczą, została wydana przez Prezydenta Miasta Krakowa decyzja udzielająca pozwolenia na rozbiórkę istniejącego budynku handlowo-usługowego oraz muru oporowego, istniejących sieci nN, przyłączy i instalacji na dz. nr [...] i [...] oraz jednocześnie zatwierdzająca projekt budowlany z jednoczesnym udzieleniem pozwolenia na budowę dla zamierzenia budowlanego: "budowa budynku mieszkalnego wielorodzinnego z usługami na parterze (...) na dz. nr [...], [...] obr. [...]". Organ odwoławczy wskazał w związku z tym, że przedmiotowe grunty nie stanowią tzw. majątku prywatnego podatnika, a wszelkie działania wykonywane w związku z procedurą rozbiórki istniejącego budynku oraz w związku z budową nowego były podejmowane w ramach działalności gospodarczej prowadzonej przez skarżącego. Kolegium podkreśliło, że zarówno nieruchomości wykorzystywane do działalności gospodarczej, jak również nieruchomości mogące być potencjalnie wykorzystywane do prowadzenia działalności gospodarczej uznano za nieruchomości zajęte na działalność gospodarczą. Nabyta przez podatnika nieruchomość w żaden sposób nie służyła zaspokojeniu jego potrzeb prywatnych. Została nabyta w ramach prowadzonej przez niego działalności gospodarczej z przeznaczeniem na realizację inwestycji związanej z budową budynku mieszkalnego wielorodzinnego, która wyraźnie wpisuje się w zakres działalności gospodarczej prowadzonej przez skarżącego. Organ odwoławczy podał, że stan techniczny budynku znajdującego się na przedmiotowych działkach był znany podatnikowi w momencie zawierania umowy sprzedaży i nie stanowił przeszkody do potencjalnego wykorzystywania go w ramach prowadzonej przez niego działalności gospodarczej. Kolegium podkreśliło, że w przedmiotowej sprawie podatnik występował jako przedsiębiorca, bowiem prace prowadzone na nieruchomości zmierzające do uzyskania pozwolenia na rozbiórkę istniejącego budynku oraz na budowę nowego budynku należało zakwalifikować jako czynności o charakterze organizacyjnym, których celem było przygotowanie nieruchomości do osiągania przyszłych zysków. Przejściowe niewykorzystywanie przez podmiot gospodarczy części nieruchomości do wykonywania działalności gospodarczej nie daje podstaw do tego, by do wymiaru podatku od nieruchomości nie miały zastosowania stawki przewidziane dla nieruchomości związanych z działalnością gospodarczą.
Organ odniósł się także do przedłożonej przez podatnika decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Krakowie z dnia 30 maja 2019 r., która została wydana S.K., poprzedniemu właścicielowi przedmiotowej nieruchomości, który sprzedał ją podatnikowi. Podał, że decyzja została wydana w następstwie czynności kontrolnych prowadzonych przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w związku z dokonaną przez S.K. budową istniejącego budynku bez zgody właściwego organu na wykonanie robót budowlanych. W konsekwencji powyższego, organ nadzoru budowlanego stwierdził, iż budowa jest "niezgodna z przepisami" i nakazał rozbiórkę budynku. Kolegium wyjaśniło, że organ podatkowy ustalając zobowiązanie podatkowe opiera swoje rozstrzygnięcie na podstawie ustalonego stanu faktycznego. Zgodnie z przedstawionym stanem faktycznym, na dzień wydania decyzji budynek istniał, a zatem podlegał obowiązkowi w zakresie podatku od nieruchomości. Natomiast w odniesieniu do przedmiotowego budynku nie została wydana decyzja ostateczna organu nadzoru budowlanego, o której mowa w art. 67 ust. 1 ustawy Prawo budowlane, w związku z tym nie zaistniała przesłanka określona w art. 1a ust. 2a pkt 3 u.p.o.l. wyłączająca budynki, budowle lub ich części spod opodatkowania najwyższą stawką podatkową.
W związku z tym SKO stwierdziło, że nieruchomość należy opodatkować wg stawek właściwych dla nieruchomości związanych z działalnością gospodarczą, stosownie do art. 5 ust. 1 u.p.o.l. i przedstawiło szczegółowe wyliczenie należnego podatku.
W skierowanej do WSA w Krakowie skardze na decyzję SKO w Krakowie z dnia 13 czerwca 2022 r. podatnika zarzucił:
1. błąd w ustaleniach faktycznych będących podstawą rozstrzygnięcia polegający na przyjęciu, że część składowa nieruchomości gruntowej oznaczonej jako działki ewidencyjne nr [...] i [...] w postaci budynków murowanych była przeznaczona lub mogła być przeznaczona przez skarżącego do prowadzenia działalności gospodarczej, w sytuacji gdy zgodnie z protokołem oględzin jej stan techniczny uniemożliwia prowadzenie działalności gospodarczej oraz zgodnie z decyzją Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowalnego w Krakowie z dnia 30 maja 2019 r. został on przeznaczony do rozbiórki, tak samo jako zgodnie z decyzją Prezydenta Miasta Krakowa 7 maja 2021 r.
2. naruszenie przepisów prawa materialnego a to art. 1a ust. 2a pkt 3 u.p.o.l., poprzez jego niezastosowanie i uznanie, że budynek stanowiący część składową nieruchomości gruntowych oznaczonych jako działki ewidencyjne nr [...] i [...] jest związany z prowadzoną działalnością gospodarczą przez skarżącego, w sytuacji gdy wydano co do niego decyzję określoną w art. 67 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2021 r., poz. 2351 oraz z 2022 r., poz. 88).
W związku z tym wniesiono o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, jak również zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania.
Odpowiadając na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie i podtrzymało dotychczasowe stanowisko w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Ocenie sądu podlega zgodność aktów, w tym kończących postępowanie lub podlegających zaskarżeniu zażaleniem postanowień wydanych w postępowaniu administracyjnym lub egzekucyjnym, z prawem procesowym i materialnym, obowiązującym w dacie wydania postanowienia. Zgodnie natomiast z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r., poz. 329 ze zm., dalej "p.p.s.a."), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (z zastrzeżeniem nieistotnym dla sprawy).
Mając na względzie powołane powyżej kryteria, należy stwierdzić, że skarga A.L. nie zasługuje na uwzględnienie.
Kwestia sporna w niniejszej sprawie sprowadza się do oceny prawidłowości określenia Skarżącemu wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2020r. a w szczególności stwierdzenia prawidłowości zastosowanej przez organy stawki podatku.
Rozstrzygając zaistniały spór wskazać na wstępie należy, iż zakres podmiotowy podatku od nieruchomości określa przepis art. 3 ust 1 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (tekst jednolity: Dz. U. 2019 r. poz. 1170, dalej; u.p.o.l.), który stanowi, że podatnikami podatku od nieruchomości są osoby fizyczne, osoby prawne, jednostki organizacyjne, będące przede wszystkim właścicielami nieruchomości lub obiektów budowlanych.
Zakres przedmiotowy podatku od nieruchomości wyznacza natomiast art. 2 ust. 1 i 2 u.p.o.l., stanowiący że opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają następujące nieruchomości lub obiekty budowlane:
1) grunty,
2) budynki lub ich części,
3) budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej.
Opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości nie podlegają użytki rolne, grunty zadrzewione i zakrzewione na użytkach rolnych lub lasy, z wyjątkiem zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej.
W myśl art. 4 ust. 1 pkt 1 i 2 ww. ustawy podstawę opodatkowania stanowi; l)dla gruntów - powierzchnia; 2)dla budynków lub ich części - powierzchnia użytkowa; 3)dla budowli lub ich części związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, z zastrzeżeniem ust. 4-6 - wartość, o której mowa w przepisach o podatkach dochodowych, ustalona na dzień 1 stycznia roku podatkowego, stanowiąca podstawę obliczania amortyzacji w tym roku, niepomniejszona o odpisy amortyzacyjne, a w przypadku budowli całkowicie zamortyzowanych - ich wartość z dnia 1 stycznia roku, w którym dokonano ostatniego odpisu amortyzacyjnego.
Dla właściwego ustalenia podstawy opodatkowania ustawodawca w art. 6 ust. 6 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych nałożył na podatników podatku od nieruchomości obowiązek złożenia właściwemu organowi podatkowemu informacji o nieruchomościach i obiektach budowlanych, sporządzonej na formularzu według ustalonego wzoru, w terminie 14 dni od dnia zaistnienia okoliczności uzasadniających powstanie obowiązku podatkowego oraz informowania tego organu o zaistniałych zmianach mających wpływ na wymiar podatku.
Zgodnie zaś z art. 21 § 5 Ordynacji podatkowej, jeżeli przepisy prawa podatkowego nakładają na podatnika obowiązek złożenia deklaracji, wysokość zobowiązania podatkowego, o którym mowa w § 1 pkt 2, ustala się zgodnie z danymi zawartymi w deklaracji, chyba że przepisy szczególne przewidują inny sposób ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego albo w toku postępowania podatkowego stwierdzono, że dane zawarte w deklaracji, mogące mieć wpływ na wysokość zobowiązania podatkowego, są niezgodne ze stanem faktycznym.
Przedmiotem opodatkowania w badanej sprawie są grunty, budynki i budowle, stanowiące własność A.L., składające się z działek nr [...] oraz [...] obr. [...] jednostka ewidencyjna [...] o łącznej powierzchni 792 m2, sklasyfikowanych w ewidencji gruntów i budynków jako inne tereny zabudowane [...] (dz. nr [...]) oraz tereny mieszkaniowe [...] (dz. nr [...]), które zabudowane są jednokondygnacyjnym budynkiem niemieszkalnym (budynki handlowo-usługowe) o powierzchni zabudowy 488 m2. Przedmiotową nieruchomość Skarżący nabył na podstawie umowy sprzedaży zawartej w dniu 20 grudnia 2019r. – jako prowadzący działalność gospodarczą pod firmą S., stałe miejsce wykonywania działalności: [...], NIP [...], REGON [...] . Nabyta nieruchomość stanowi działki nr [...] i [...] obr, [...] zabudowane zespołem murowanych budynków handlowo-usługowych wybudowanych w latach 1985-1990 o powierzchni zabudowy ok 488 m2. Budynki są w złym stanie technicznym przeznaczone do generalnego remontu. A.L. wyżej opisaną nieruchomość kupił na cele prowadzonej działalności gospodarczej pod firmą S.
Z akt sprawy wynika, iż w dniu 10.02.2020 r. Skarżący złożył na druku IN-1 "Informację o nieruchomościach i obiektach budowlanych", w której podał powierzchnię gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej - 792 m2, za okres od 1 stycznia 2020r. Formularz ten nie zawierał danych w zakresie budynków oraz wartości budowli usytuowanych na spornych działkach. Podatnik pomimo wezwania organu podatkowego nie uzupełnił brakujących twierdząc, iż pomimo że przedmiotowa nieruchomość została nabyta na cele prowadzonej działalności gospodarczej, to z uwagi na stan techniczny znajdującego się tam obiektu nie jest i nie może być wykorzystywana w żadnym zakresie z uwagi na stan techniczny i z uwagi na to jest traktowana przez podatnika jako własność prywatna. Ponadto jak udowadniał, obiekt położony na działkach [...] i [...] obr. [...] – został zakwalifikowany do rozbiórki.
Do akt sprawy Skarżący dołączył decyzję z dnia 7 maja 2021r. Prezydenta Miasta Krakowa nr [...] udzielającą pozwolenia na rozbiórkę istniejącego budynku handlowo-usługowego oraz muru oporowego, istniejących sieci przyłączy i instalacji (gazu, wodociągowych, cieplnych, energii elektrycznej, teletechnicznych, kanalizacji opadowej) oraz jednocześnie zatwierdzającą projekt budowlany przedstawiony przez Skarżącego jako inwestora i udzielając pozwolenia na budowę dla zamierzenia budowlanego: "budowa budynku mieszkalnego wielorodzinnego z usługami na parterze, garażem podziemnym, instalacjami wewnętrznymi wewnątrz budynku (wodnej, kanalizacji, sanitarnej deszczowej, wentylacji mechanicznej, elektrycznej i słaboprądowej, centralnego ogrzewania), utwardzenia terenu dla układu komunikacji wewnętrznej, miejsca postojowego na terenie oraz instalacji wewnętrznych na zewnątrz budynku (wodnej, kanalizacji sanitarnej i deszczowej, en. elektrycznej i teletechnicznej, cieplnej), zabezpieczenie sieci elektroenergetycznych na dz. nr [...],[...] obr. [...] ".
Z uwagi na zaistnienie sporu co do statusu nieruchomości, sposobu jej wykorzystywania oraz stanu technicznego znajdujących się tam budynków i budowli przeprowadzono w dniu 3 listopada 2021r. oględziny nieruchomości w wyniku których ustalono, iż działki nr [...] oraz [...] zabudowane są jednokondygnacyjnym, niepodpiwniczonym budynkiem niemieszkalnym (budynek handlowo-usługowy), budynek jest nieużytkowany. Budynek jest murowany, posiada wszystkie przegrody budowlane wydzielające go z przestrzeni, dach i jest trwale związany z gruntem. Budynki są zdemolowane, zrujnowane i w obecnym stanie nie nadają się do eksploatacji w jakimkolwiek zakresie. Co do tej okoliczności nie było sporu między podatnikiem a organami podatkowymi. Stan budynków i budowli obrazują znajdujące się w aktach zdjęcia budynków i budowli znajdujących się na terenie spornych działek, przez co również dla Sądu okoliczność ta nie nasuwała jakichkolwiek wątpliwości.
Powierzchnia użytkowa budynku została wskazana przez A.L. w piśmie z dnia 18 października 2021r. i wynosi 449,35. Podaną przez Podatnika powierzchnię przyjęto jako wiarygodną. Natomiast wartość budowli została wskazana przez podatnika w piśmie z dnia 16 listopada 2021r. na kwotę 15 000 zł, i taka wartość została przyjęta przez organ podatkowy jako podstawa opodatkowania podatkiem od nieruchomości w 2020 r. W tym zakresie także zatem nie było sporu między podatnikiem a organami podatkowymi.
Nie mogły zatem zostać uznane za uzasadnione zarzuty skargi dotyczące błędnego ustalenia stanu faktycznego. Zgodnie z art. 122 O.p. w toku postępowania organy podatkowe podejmują wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym. Postępowanie to powinno odbywać się w duchu zaufania do organów podatkowych (art. 121 § 1 O.p.), co rozumieć należy w szczególności w ten sposób, że organy podatkowe powinny uwzględniać wnioski i oświadczenia podatnika służące wyjaśnieniu sprawy oraz podejmować z własnej inicjatywy działania pozwalające ustalić stan faktyczny, przy czym nie mogą pomijać okoliczności korzystnych dla podatnika, ograniczając się do środków dowodowych, które przemawiają przeciwko stronie. Rozwinięciem powyższych zasad są dalsze unormowania zawarte między innymi w powołanych przez skarżącą art. 187 § 1 i art. 188 O.p. Organy podatkowe powinny zatem zebrać i w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy, w toku zaś postępowania są obowiązane uwzględniać żądania strony dotyczące przeprowadzenia dowodu, o ile tylko przedmiotem dowodu są okoliczności mające znaczenie dla sprawy, chyba że okoliczności te stwierdzone są wystarczająco innym dowodem.
W niniejszej sprawie obie strony zgadzają się co do tego, że stan techniczny budynku należącego do podatnika w spornym roku podatkowym nie pozwalał fizycznie na prowadzenie w nim działalności gospodarczej. Ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynika bowiem, że budynki były zdewastowane, nie zadbane. Tak opisany stan techniczny budynków potwierdza protokół oględzin z 3 listopada 2021r. sporządzony przez pracowników organu pierwszej instancji w obecności osoby podającej się za pełnomocnika podatnika. Z materiałów tych, jak również ze zdjęć załączonych do akt administracyjnych, nie wynikało jednak, że obiekty te nie były budynkami.
Reasumując, zgodzić się należy z organem odwoławczym, że materiał dowodowy w niniejszej sprawie został zgromadzony i rozpoznany w sposób wszechstronny i kompletny. Z materiału tego wynika, że przedmiotem opodatkowania były zdewastowane obiekty, posiadające jednak wszelkie cechy pozwalające uznać je za budynki czy budowle, w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 1 u.p.o.l.
W tej sytuacji organy podatkowe słusznie zrezygnowały z przeprowadzenia dalszych dowodów co do stanu technicznego budynku. Zgodnie z powołanym już wyżej art. 188 O.p. organy podatkowe powinny uwzględnić żądanie strony dotyczące przeprowadzenia dowodu, o ile tylko przedmiotem dowodu są okoliczności mające znaczenie dla sprawy, chyba że okoliczności te stwierdzone są wystarczająco innym dowodem.
Reasumując, skoro stan techniczny budynków objętych opodatkowaniem został właściwie zbadany przed wydaniem zaskarżonej decyzji i nie zachodziły podstawy do uzupełnienia zebranego materiału, zarzut błędnego ustalenia stanu faktycznego w wyniku naruszenia przepisów postępowania podatkowego okazał się bezzasadny.
Przechodząc do analizy zarzutów naruszenia prawa materialnego przypomnieć należy, że zgodnie z art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., w brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia 2016r., pod pojęciem grunty, budynki i budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej należało rozumieć grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, z zastrzeżeniem ust. 2a. W myśl art. 1a ust. 2a pkt 3 u.p.o.l. do gruntów, budynków i budowli związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej nie zaliczało się: budynków, budowli lub ich części, w odniesieniu do których została wydana decyzja ostateczna organu nadzoru budowlanego, o której mowa w art. 67 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2017 r. poz. 1332 i 1529), lub decyzja ostateczna organu nadzoru górniczego, na podstawie której trwale wyłączono budynek, budowlę lub ich części z użytkowania.
Przepis ten stanowi, iż jeżeli nieużytkowany lub niewykończony obiekt budowlany nie nadaje się do remontu, odbudowy lub wykończenia, organ nadzoru budowlanego wydaje decyzję nakazującą właścicielowi lub zarządcy rozbiórkę tego obiektu i uporządkowanie terenu oraz określającą terminy przystąpienia do tych robót i ich zakończenia.
Podatnik przedłożył co prawda decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Krakowie z dnia 30 maja 2019 r. jednak decyzja ta została wydana S.K., poprzedniemu właścicielowi przedmiotowej nieruchomości, od którego, A.L. na mocy umowy sprzedaży z dnia 20 grudnia 2019r. nabył nieruchomość przy ul. [...]. Decyzja została wydana w następstwie czynności kontrolnych prowadzonych przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w związku z dokonaną przez Pana S.K. budową istniejącego budynku bez zgody właściwego organu administracji architektonicznej - budowlanej na wykonanie robot budowlanych, nie zaś z uwagi na stan techniczny budynku i zastosowanie przepisu art. 67 ust 1 prawa budowlanego.
Podobnie ocenić należy aktualną decyzję organu nadzoru budowlanego, wydaną już bezpośrednio na rzecz Skarżącego A.L. z dnia 7 maja 2021r., która – co prawda – stanowi o rozbiórce istniejącego budynku jednakże podstawą wydania tej decyzji jest fakt wystąpienia przez podatnika o pozwolenie na budowę budynku wielomieszkaniowego z funkcją użytkową, co realizowane ma być w ramach działalności gosp0odarczej prowadzonej przez Skarżącego. Podstawą wydania tej decyzji (dołączonej do akt sprawy) nie był zatem przepis art. 67 ust 1 Prawa budowlanego.
W niniejszej sprawie poza sporem zatem jest, że w stosunku do budynków, których dotyczy zaskarżona decyzja, nie zapadła w 2020r., ani w latach wcześniejszych, ostateczna decyzja organu nadzoru budowlanego, o której mowa w art. 67 ust. 1 Prawa budowlanego, lub decyzja ostateczna organu nadzoru górniczego, na podstawie której trwale wyłączono te budynki lub ich części z użytkowania. W związku z tym zgodzić się należy z organem odwoławczym, że w realiach niniejszej sprawy nie było żadnych podstaw, aby stwierdzić, że zaistniała przesłanka określona w art. 1a ust. 2a pkt 3 u.p.o.l., wyłączająca sporne budynki z opodatkowania podatkiem od nieruchomości. Zebrany materiał dowodowy nie pozwalał również uznać, że należące do spółki obiekty były w tak złym stanie, że straciły cechy budynków, wskazane w art. 1a ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. Podniesione w skardze zarzuty naruszenia przepisów prawa materialnego okazały się zatem bezzasadne.
Przedmiotowa nieruchomość znajduje się w posiadaniu przedsiębiorcy i została zakupiona na potrzeby działalności gospodarczej prowadzonej przez podatnika pod firmą S. Zatem zgodnie z art. la ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. wskazane grunty, budynki i budowle są związane z prowadzeniem działalności gospodarczej i nie stanowią tzw. majątku prywatnego podatnika. W decyzji Prezydenta Miasta Krakowa nr [...] z dnia 7 maja 2021 r. ([...]) udzielono pozwolenia na rozbiórkę istniejącego budynku handlowo-usługowego oraz zatwierdzono projekt budowlany i udzielono pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego - dla A.L., prowadzącego działalność gospodarczą. W tym kontekście zasadnie organy obydwu instancji oceniły, iż wszelkie działania wykonywane w związku z procedurą rozbiórki istniejącego budynku oraz w związku z budową nowego były podejmowane w ramach działalności gospodarczej prowadzonej przez podatnika. Podobnie prawidłowy był pogląd wedle którego, zarówno nieruchomości wykorzystywane do działalności gospodarczej jak również nieruchomości mogące być potencjalnie wykorzystywane do prowadzenia działalności gospodarczej uznano za nieruchomości zajęte na działalność gospodarczą. Nabyta przez podatnika nieruchomość w żaden sposób nie służyła zaspokojeniu jego potrzeb prywatnych. Została nabyta w ramach prowadzonej przez Podatnika działalności gospodarczej z przeznaczeniem na realizację inwestycji związanej z budową budynku mieszkalnego wielorodzinnego, która jednoznacznie wpisuje się w zakres działalności gospodarczej prowadzonej przez Podatnika. Stan techniczny budynku znajdującego się na działkach nr [...] i [...] obr. [...] był znany Podatnikowi w momencie zawierania umowy sprzedaży i nie stanowił przeszkody do jego nabycia oraz potencjalnego wykorzystywania go w ramach prowadzonej działalności gospodarczej. Prace prowadzone na nieruchomości zmierzające do uzyskania pozwolenia na rozbiórkę istniejącego budynku oraz na budowę nowego budynku należało zakwalifikować jako czynności o charakterze organizacyjnym, nakierowane na przygotowanie nieruchomości do osiągania przyszłych zysków przez podatnika, jako przedsiębiorcę. Przejściowe niewykorzystywanie części nieruchomości do wykonywania działalności gospodarczej czy też czasowe nieosiąganie dochodów z nieruchomości nie daje podstaw do tego, by do wymiaru podatku od nieruchomości nie miały zastosowania stawki przewidziane dla nieruchomości związanych z działalnością gospodarczą.
Organ podatkowy w przedmiotowej sprawie dokonał więc prawidłowej wykładni oraz właściwie nie zastosował przepisu art. la ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. Samo powoływanie się podatnika na względy techniczne - w stanie prawnym obowiązującym w 2020r. - jest niewystarczające, bez jednoczesnego legitymowania się przed organem podatkowym decyzją, o której mowa w art. 67 ust. 1 Prawo budowlane. Treść obowiązujących dla rozstrzygnięcia przepisów u.p.o.l. jest bezwzględnie obowiązująca i nie pozwala na subiektywną ocenę okoliczności sprawy, skutkującą przyjęcie innych niż przewidziane w ustawie kryteriów związania nieruchomości z działalnością gospodarczą podatnika oraz wyłączenia nieruchomości z opodatkowania na powyższych zasadach.
Kwestia ta jest również jednolicie oceniana w orzecznictwie sądów administracyjnych gdzie akceptuje się tezę wyrażoną w wyroku NSA z dnia 7 listopada 2019r. sygn. II FSK 1223/19 o następującym brzmieniu;
Zgodnie z treścią art. 1a ust. 2a pkt 3 u.p.o.l. wyłączenie budynków, budowli lub ich części spod opodatkowania najwyższą stawką podatkową dotyczy jedynie sytuacji, gdy została wydana decyzja o nakazie rozbiórki lub o wyłączeniu z użytkowania. Jeżeli decyzja nie została wydana na podstawie art. 67 tej ustawy, nie może stanowić podstawy do wyłączenia budynku z opodatkowania jako związanego z prowadzeniem działalności gospodarczej.
Wobec powyższego nieruchomość należy opodatkować wg stawek właściwych dla nieruchomości związanych z działalnością gospodarczą. Dla ustalenia zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości dla A.L. od nieruchomości położonej przy ul. [...] w Krakowie zastosowano stawki właściwe dla nieruchomości związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej stosownie do art. 5 ust. 1 u.p.o.l.
Sąd nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną, nie dopatrzył się też innych naruszeń prawa materialnego mających wpływ na wynik sprawy, ani też naruszeń przepisów postępowania mogących mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Nie stwierdził też naruszeń prawa dających podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, ani okoliczności powodujących stwierdzenie nieważności objętych kontrolą decyzji.
Z podanych wyżej powodów, na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę należało oddalić.