III FSK 1115/24

III FSK 1115/24 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2025-08-08
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2024-09-16
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Agnieszka Olesińska
Jolanta Sokołowska
Sławomir Presnarowicz /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych, zabezpieczenie zobowiązań podatkowych
Hasła tematyczne
Egzekucyjne postępowanie
Sygn. powiązane
I SA/Sz 500/23 - Wyrok WSA w Szczecinie z 2024-05-08
Skarżony organ
Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2022 poz 479
art. 110u par. 2
Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - t.j.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Sławomir Presnarowicz (sprawozdawca), Sędzia NSA Jolanta Sokołowska, Sędzia WSA (del.) Agnieszka Olesińska, Protokolant asystentka sędziego Karolina Koczywąs, po rozpoznaniu w dniu 8 sierpnia 2025 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej A. W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 8 maja 2024 r., sygn. akt I SA/Sz 500/23 w sprawie ze skargi A. W. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Szczecinie z dnia 2 sierpnia 2023 r., nr 3201-IEE2.7113.83.2023.2 w przedmiocie egzekucji świadczeń pieniężnych 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od A. W. na rzecz Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Szczecinie kwotę 360 (słownie: trzysta sześćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
Uzasadnienie
Zaskarżonym wyrokiem z dnia 8 maja 2024 r. sygn. akt I SA/Sz 500/23 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie (dalej: "WSA", "sąd I instancji") po rozpoznaniu skargi A.W.(dalej: "Skarżący", "Strona") oddalił skargę na zaskarżone postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Szczecinie (dalej: "Dyrektor", "DIAS", "Organ", "Organ II instancji") z dnia 2 sierpnia 2023 r.
w przedmiocie egzekucji zobowiązań pieniężnych.
Wymieniony wyrok, jak również inne przytoczone w niniejszym uzasadnieniu orzeczenia sądów administracyjnych, publikowane są na stronach internetowych Naczelnego Sądu Administracyjnego (www.nsa.orzeczenia.gov.pl).
W skardze kasacyjnej wywiedzionej od tego wyroku, Skarżący, żądając rozpoznania sprawy na rozprawie, domagał się uchylenia zaskarżonego wyroku
w całości oraz uchylenie - po wcześniejszym rozpoznaniu przez Naczelny Sąd Administracyjny - w całości zaskarżonego postanowienia Dyrektora z dnia 2 sierpnia 2023 r. oraz uchylenie w całości poprzedzającego postanowienia Naczelnika Trzeciego Urzędu Skarbowego w S.(dalej: "Naczelnik", "Organ I instancji", "Naczelnik US", "Organ egzekucyjny") z dnia 5 lipca 2023 r., znak: [...] o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie zarzutu do opisu i oszacowania nieruchomości, ewentualnie o: uchylenie zaskarżonego wyroku w całości oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez WSA. Dodatkowo Strona wniosła o zasądzenie od Dyrektora na swoją rzecz zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.
Zaskarżonemu wyrokowi Skarżący zarzucił, na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2024 r., poz. 935, dalej: "p.p.s.a."), naruszenie:
I. przepisów postępowania, tj.:
1. art. 134 § 1 p.p.s.a., poprzez przyjęcie w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku (s. 8 akapit trzeci od dołu), iż WSA podziela stanowisko Organu, że w sprawie nie sposób było stwierdzić, iż w stanie nieruchomości, w okresie pomiędzy sporządzeniem opisu
i oszacowaniem jej wartości a wyznaczonym terminem licytacji, zaszły istotne zmiany, które dawałyby organowi egzekucyjnemu możliwość ewentualnego przeprowadzenia dodatkowego opisu i oszacowania wartości nieruchomości, zgodnie z art. 110u § 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz U.
z 2022 r., poz. 479, z późn. zm. dalej: "u.p.e.a."), a w konsekwencji naruszenie art. 133 § 1 oraz art. 141 § 4 p.p.s.a., poprzez błędne ustalenie stanu faktycznego sprawy na podstawie akt sprawy, a nawet zaniechanie ustalenia stanu faktycznego sprawy;
2. art. 134 § 1 p.p.s.a., poprzez przyjęcie w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku (s. 8 akapit trzeci od dołu), iż WSA podziela stanowisko Organu, że w sprawie nie sposób było stwierdzić, iż w stanie nieruchomości, w okresie pomiędzy sporządzeniem opisu
i oszacowaniem jej wartości a wyznaczonym terminem licytacji, zaszły istotne zmiany, które dawałyby organowi egzekucyjnemu możliwość ewentualnego przeprowadzenia dodatkowego opisu i oszacowania wartości nieruchomości, zgodnie z art. 110u § 2 u.p.e.a., czyli nierozpoznanie istoty sprawy;
3. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a., poprzez jego niezastosowanie i uznanie za prawidłowe rozstrzygnięć organów administracji I i II instancji
o odmowie wszczęcia postępowania;
4. przepisu art. 141 § 4 p.p.s.a., poprzez brak odniesienia się
w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku do wszystkich zarzutów zgłoszonych przez skarżącego w zażaleniu z dnia 17 lipca 2023 r. na postanowienie Naczelnika z dnia 5 lipca 2023 r. (tj. do zarzutów zawartych w pkt II i IV zażalenia na s. 2 oraz ich rozwinięcia przedstawionego w akapitach 2-4 uzasadnieniu zażalenia na s. 2-3), podczas gdy rozpoznanie tych zarzutów miało istotne znaczenie dla oceny prawidłowości zaskarżonego postanowienia Dyrektora z dnia
2 sierpnia 2023 r., co może skutkować brakiem możliwości dokonania przez NSA rzetelnej kontroli instancyjnej zaskarżonego orzeczenia;
5. a w konsekwencji naruszenie art. 151 p.p.s.a., poprzez jego błędne zastosowanie wraz z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. poprzez jego niezastosowanie oraz:
a) art. 8 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2021 r., poz. 735 ze zm., dalej: "k.p.a."), polegającego na naruszeniu zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej poprzez doręczenie Skarżącemu niepodpisanych elektronicznie plików elektronicznych z operatem szacunkowym oraz z protokołem opisu i oszacowania i pozbawienie w ten sposób skarżącego możliwości:
– zapoznania się z - sporządzonym w formie elektronicznej określonej w art. 14 § 1a k.p.a. (tj. w formie pliku, czyli dokumentu elektronicznego opatrzonego kwalifikowanym podpisem elektronicznym, podpisem zaufanym albo podpisem osobistym lub kwalifikowaną pieczęcią elektroniczną organu administracji publicznej ze wskazaniem w treści pisma osoby opatrującej pismo pieczęcią) - urzędowym dokumentem w postaci protokołu opisu i oszacowania oraz z - stanowiącym jego integralną część - operatem szacunkowym sporządzonym w dniu 27 marca 2023 r. przez rzeczoznawcę majątkowego,
– skutecznego złożenia - określonego w art. 110u § 1 u.p.e.a. - zarzutu do opisu i oszacowania wartości nieruchomości, albowiem nie został on dotychczas ukończony,
b) art. 18 i art. 110u § 1 u.p.e.a. w zw. z art. 61a § 1 § 2 k.p.a., poprzez bezpodstawne odmówienie w postanowieniu z dnia
5 lipca 2023 r. wszczęcia postępowania z uwagi na uchybienie terminu do wniesienia zarzutu do opisu i oszacowania nieruchomości, zamiast dokonania merytorycznego rozpatrzenia przedmiotowego zarzutu,
c) art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 k.p.a., poprzez bezpodstawne orzeczenie w postanowieniu z dnia 2 sierpnia 2023 r.
o utrzymaniu w mocy postanowienia z dnia 5 lipca 2023 r., zamiast orzeczenia o uchyleniu w całości zaskarżonego postanowienia,
d) art. 53 § 1, art. 54 § 1 i art. 153 p.p.s.a. w zw. z art. 107 § 1 pkt 4 i § 3 k.p.a., poprzez zastosowanie w postanowieniu Dyrektora
z dnia 2 sierpnia 2023 r. - co wyraźnie wskazano na stronie
7 przedmiotowego postanowienia - bez jakiegokolwiek wyjaśnienia przepisów procedury sądowoadministracyjnej (p.p.s.a.) zamiast przepisów procedury administracyjnej (k.p.a.),
e) art. 110u § 2 u.p.e.a. w zw. z art. 7 i 77 § 1 k.p.a., poprzez przyjęcie, że w stanie należącej do Skarżącego nieruchomości
w okresie pomiędzy rozpoczęciem opisu i oszacowaniem jej wartości, a dniem sporządzenia niniejszego zażalenia, nie zaszły istotne zmiany,
f) art. 53 § 2 u.p.e.a., poprzez przyjęcie, że nie mają żadnej doniosłości prawnej dla skutecznego złożenia zrzutów do opisu
i oszacowania wartości nieruchomości: data doręczenia Stronie postępowania protokołu opisu i oszacowania oraz operatu szacunkowego, a także brak faktycznej możliwości zapoznania się przez Stronę z treścią przedmiotowych dokumentów.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną, Dyrektor wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej oraz zasądzenie na swoją rzecz kosztów postępowania kasacyjnego,
w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.
Stosownie do treści art. 174 p.p.s.a., skargę kasacyjną można oprzeć na: naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (pkt 1) albo naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 2). Dopełnienie wymogu wskazania podstaw skargi kasacyjnej zakreślonych w powołanym przepisie art. 174 p.p.s.a. jest konieczne, ponieważ wyznacza granice skargi kasacyjnej, którymi jest związany Naczelny Sąd Administracyjny (art. 183 § 1 p.p.s.a.). Wyjątkiem są tu jedynie przesłanki nieważności postępowania, które Sąd bierze pod rozwagę z urzędu. Przed przystąpieniem do oceny zarzutów skargi kasacyjnej zbadano, czy nie zaistniała którakolwiek z przesłanek nieważności określonych w art. 183 § 2 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że w przedmiotowej sprawie nie wystąpiła żadna
z przyczyn nieważności, wskazywana w przywoływanym unormowaniu.
Mimo rozlicznych zarzutów zawartych w skardze kasacyjnej, argumentacja kasatora sprowadzała się do zakwestionowania prawidłowości wydania postanowienia z dnia 5 lipca 2023 r. o odmowie wszczęcia postępowania, w sytuacji uchybienia terminu do wniesienia zarzutu do opisu i oszacowania nieruchomości.
W zaskarżonym wyroku WSA wskazał na wynikającą z przepisów u.p.e.a. możliwość wniesienia zarzutów do opisu i oszacowania wartości nieruchomości. Powyższe uprawnienie zawarte jest w art. 110u § 1 u.p.e.a., przewidującym możliwość zgłoszenia stosownego wniosku przez wszystkich uczestników postępowania egzekucyjnego w terminie 14 dni od dnia ukończenia opisu i oszacowania wartości nieruchomości. Termin ten liczony jest od wskazanej chwili, nie zaś od innego momentu, chociażby np. doręczenia protokołu z tej czynności. Jak prawidłowo zauważył WSA, w ustalonym stanie faktycznym, w ramach prowadzonej przez Naczelnika US egzekucji, Organ I instancji zawiadomił pełnomocnika Strony o terminie opisu i oszacowania nieruchomości pismem z dnia 20 kwietnia 2023 r. (k. 101 akt adm.). Wskazane pismo zawierało pouczenie, że w terminie 14 dni od 30 maja 2023 r., każdy uczestnik postępowania może złożyć zarzuty do opisu i oszacowania wartości nieruchomości. Zgodnie ze wskazanym pismem z dnia 20 kwietnia 2023 r., Organ egzekucyjny w dniu 30 maja 2023 r. dokonał opisu i oszacowania przedmiotowej nieruchomości, sporządzając na tę okoliczność stosowny protokół. Odpis protokołu opisu i oszacowania wraz z zawiadomieniem o protokole opisu i oszacowania nieruchomości, został tego samego dnia wysłany do pełnomocnika na adres skrytki ePUAP: [...](k. 121 akt. adm.). W zawiadomieniu zamieszczono pouczenie o prawie wniesienia zarzutów na opis i oszacowanie w terminie 14 dni od sporządzenia tego protokołu. Zgodnie z Urzędowym Poświadczeniem Doręczenia (dalej: "U.P.O.") odpis protokołu opisu i oszacowania wraz z zawiadomieniem o protokole opisu i oszacowania nieruchomości został tego samego dnia wysłany do pełnomocnika Skarżącego na adres skrytki ePUAP: [...] (k. 123 akt adm.). W konsekwencji termin do wniesienia zarzutów upływał Skarżącemu w dniu 13 czerwca 2023 r. Nie ulega przy tym wątpliwości, że Strona złożyła zarzuty do opisu i oszacowania nieruchomości w postaci dokumentu elektronicznego na platformie ePUAP dopiero 20 czerwca 2023 r. W konsekwencji nie było możliwym merytoryczne rozpoznanie wniesionych zarzutów przez Naczelnika US. Prawo do wniesienia zarzutów do opisu i oszacowania nieruchomości obejmuje jedynie termin 14 dni od dnia ukończenia opisu i oszacowania wartości nieruchomości, co wynika wprost z treści art. 110u § 1 u.p.e.a.
Ważną kwestią pozostaje podstawa prawna rozstrzygnięcia Organu egzekucyjnego, zwłaszcza że postępowanie egzekucyjne zostało wszczęte jeszcze przed nowelizacją art. 17 u.p.e.a., tj. przed dniem 30 lipca 2020 r., która nastąpiła na podstawie ustawy z dnia 11 września 2019 r. o zmianie ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2019 r. poz. 2070, dalej: - "ustawa zmieniająca"). Uprzednio obowiązujący reżim prawny nie przewidywał jakiego rodzaju rozstrzygnięcie powinno zostać podjęte, aczkolwiek za zasadne, na podstawie art. 61a § 1 k.p.a., przyjmowano wydanie postanowienia
o odmowie wszczęcia postępowania. Aktualnie obowiązujące brzmienie art. 17 § 1c u.p.e.a. stanowi, że organ egzekucyjny stwierdza, w drodze postanowienia, uchybienie terminu do wniesienia skargi, wniosku lub innego podania, którego wniesienie jest ograniczone terminem. Tym niemniej, do postępowań egzekucyjnych wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie ustawy zmieniającej, na podstawie art. 1 w/w ustawy, zastosowanie znajdują przepisy dotychczasowe. Podkreślić przy tym należy na wyrażane w orzecznictwie stanowisko, które wskazuje, że sam sposób zakończenia postępowania w zakresie zastosowanej formuły rozstrzygnięcia, w razie wniesienia zarzutów do opisu i oszacowania wartości zajętych nieruchomości po terminie przewidzianym w art. 110u § 1 u.p.e.a, tj. wydanie postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania, w momencie gdy obowiązująca ówcześnie ustawa o postępowaniu egzekucyjnym w administracji nie przewidywała, jakie rozstrzygnięcie winien podjąć Organ egzekucyjny, jest prawidłowe (tak: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 16 marca 2021 r. III FSK 2780/21, publ. CBOIS).
Biorąc pod uwagę powyższe wywody, jako całkowicie bezzasadne należy uznać zarzuty związane z naruszeniem art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 k.p.a., które Skarżący upatrywał w orzeczeniu zawartym w postanowieniu z dnia 2 sierpnia 2023 r., utrzymującym w mocy postanowienie z dnia 5 lipca 2023 r. Skoro w sytuacji wniesienia spóźnionych zarzutów przez Skarżącego, jednym z dopuszczalnych przez orzecznictwo sposobów zastosowania przepisów było wydanie rozstrzygnięcia
o odmowie wszczęcia postępowania, to Organ mógł i powinien był w rozpatrywanej sytuacji orzec o utrzymaniu w mocy zaskarżonego postanowienia.
Równie bezzasadny był zarzut naruszenia art. 53 § 2 u.p.e.a., który Strona uznała jako błędny moment, jaki należy liczyć jako datę początkową biegu terminu do złożenia zarzutów do opisu i oszacowania nieruchomości. Skarżący upatrywał jej
w dacie doręczenia Stronie postępowania protokołu opisu i oszacowania oraz operatu szacunkowego, a także podnosił brak faktycznej możliwości zapoznania się przez Stronę z treścią przedmiotowych dokumentów. O ile moment, który należy uznać za początek biegu terminu 14 dni na złożenie zarzutów nie jest przedmiotem kontrowersji, albowiem wprost precyzuje to art. 110u § 1 u.p.e.a, to okoliczność związana z brakiem faktycznej możliwości zapoznania się przez Stronę z treścią dokumentów w postaci protokołu opisu i oszacowania oraz operatu szacunkowego, nie znajduje uznania Naczelnego Sądu Administracyjnego. W okolicznościach przedmiotowej sprawy nie budzi wątpliwości, że Strona, zastępowana przez zawodowego pełnomocnika została prawidłowo poinformowana o terminie opisu
i oszacowania nieruchomości pismem z dnia 20 kwietnia 2023 r. Sama zaś procedura zawiadomienia Skarżącego (w postępowaniu egzekucyjnym występującego w charakterze uczestnika) została dokonana w oparciu
o obowiązujące przepisy prawa. Jak wskazuje art. 110b u.p.e.a., zawiadomienie uczestników postępowania egzekucyjnego o terminie opisu i oszacowania wartości nieruchomości, powinno nastąpić w trybie określonym w przepisach Kodeksu postępowania administracyjnego, tj. art. 39 i n. k.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a.,
z uwzględnieniem regulacji zawartej w art. 110o § 2 i 3. Do chwili dokonania wskazanej czynności Strona nie podnosiła jakichkolwiek argumentów związanych
z niekorzystnymi skutkami mającymi podstawę np. w zbyt późnym doręczeniu jej zawiadomienia, brakiem możliwości uczestnictwa w czynności, nie wnioskowała o ich przełożenie, czy nie wskazywała innych ekstraordynaryjnych okoliczności uniemożliwiających jej uczestnictwo w terminie wskazanym przez Organ egzekucyjny. Zawiadamianie to otrzymał pełnomocnik Strony 22 kwietnia 2023 r.,
a więc na ponad miesiąc przed planowaną czynnością. Jak wprost wynika
z protokołu opisu i oszacowania (k. 115v - 117 akt adm.), w czynności wzięły udział
3 osoby, przy czym nieobecny był Skarżący, jak również jego pełnomocnik, dlatego nie uczestniczyli oni osobiście w czynności egzekucyjnej. Dodać również należy, że sam termin, o którym mowa w art. 110u § 1 u.p.e.a. sformułowany został w sposób precyzyjny, określając czas i miejsce sporządzenia protokołu opisu i oszacowania
i wskazywano termin w jakim Strona mogła wnieść zarzuty, co uwzględniało uzasadnione interesy Skarżącego.
Naczelny Sąd Administracyjny nie mógł również uwzględnić zarzutów, które zobowiązywałyby Sąd do merytorycznego rozpoznania złożonej skargi, a do tego prowadziły zarzuty oparte o treść przepisów art. 53 § 1, art. 54 § 1 i art. 153 p.p.s.a. w zw. z art. 107 § 1 pkt 4 i § 3 k.p.a. oraz art. 110u § 2 u.p.e.a. w zw. z art. 7 i 77 § 1 k.p.a. Skarżący podnosi zmianę w stanie wartości należącej do niego nieruchomości w okresie pomiędzy rozpoczęciem opisu i oszacowaniem jej wartości, a dniem sporządzenia zażalenia, co wskazuje na powielenie dotychczas prezentowanej argumentacji w trakcie postępowania przed organami administracyjnymi. Nadto uprawnionym do rozpoznania środka zaskarżenia, jakim jest zażalenie, jest organ administracyjny II instancji (tu: DIAS), nie zaś WSA.
Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 134 § 1 p.p.s.a., to wskazać należy, że jest on niezasadny. Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy. Granice niniejszej sprawy wyznacza zaskarżone do WSA postanowienie. Przedmiotem zawartego w nim rozstrzygnięcia jest prawidłowość odmowy wszczęcia postępowania z uwagi na uchybienie przez Skarżącego terminu do wniesienia zarzutu do opisu i oszacowania nieruchomości. Jak już wcześniej była o tym mowa, termin ten jest precyzyjnie określony w obowiązujących przepisach prawa, stąd nieuprawnione są działania zmierzające do podważenia dokonanej oceny wartości nieruchomości. Wszelkie tego typu zarzuty są spóźnione, co wyklucza merytoryczną ocenę zarzutów na obecnym etapie postępowania. Wskazany zarzut nie znajduje uzasadnienia w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego.
W tym stanie rzeczy, za chybione należy także uznać zarzuty naruszenia przez WSA przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. art. 141 § 4 p.p.s.a. oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a., które to zarzuty zostały sformułowane w sposób zbyt ogólny i nieprecyzyjny.
Biorąc pod uwagę całokształt materiału dowodowego oraz treść przedstawionych wywodów, na uwzględnienie nie zasługiwał także zarzut naruszenia art. 8 § 1 k.p.a. Należy podkreślić, że nie sposób dostrzec w działaniach organów administracyjnych jakichkolwiek naruszeń mogących prowadzić do naruszenia zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej, z tego tylko względu, że podjęte rozstrzygnięcie nie satysfakcjonuje Stronę. Organy administracyjne prawidłowo powiadomiły pełnomocnika Skarżącego o terminie sporządzenia opisu i oszacowania nieruchomości, wskazały termin na jego zaskarżenie. Jednocześnie sam fakt wysłania zaszyfrowanych elektronicznie plików elektronicznych z operatem szacunkowym oraz z protokołem opisu i oszacowania, nie wpływa na możliwość skutecznego zaskarżenia czynności egzekucyjnej, skoro bieg terminu do złożenia zarzutów wynika wprost z art. 110u § 1 u.p.e.a. Sama okoliczność doręczenia, zgodnie z wolą pełnomocnika wyrażoną w piśmie z dnia 24 lutego 2023 r. (k. 81 akt adm.) plików w formie elektronicznej, nie wpływa na wadliwość postępowania samych organów, ani nie pozwala na podważanie skuteczności doręczenia odpisu protokołu.
Mając na uwadze powyższe wywody, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że wszystkie przytoczone przez autora skargi kasacyjnej zarzuty, okazały się niezasadne.
W tym stanie rzeczy, Naczelny Sąd Administracyjny uznał skargę kasacyjną jako nie zasługującą na uwzględnienie i stosując przepisy art. 184 p.p.s.a., oraz będąc związany wnioskami i uzasadnieniem skargi kasacyjnej, poprzez treść art. 183 § 1 p.p.s.a., orzekł o jej oddaleniu.
O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a.
s. Jolanta Sokołowska s. Sławomir Presnarowicz (spr.) s. Agnieszka Olesińska