III FSK 1087/24

III FSK 1087/24 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2025-05-06
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2024-09-11
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Agnieszka Olesińska
Paweł Borszowski /przewodniczący/
Sławomir Presnarowicz /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6116 Podatek od czynności cywilnoprawnych, opłata skarbowa oraz inne podatki i opłaty
Hasła tematyczne
Podatek od środków transportowych
Sygn. powiązane
I SA/Kr 721/23 - Wyrok WSA w Krakowie z 2024-02-22
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2023 poz 1550
art. 233 § 1
Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. Kodeks postępowania cywilnego (t. j.)
Dz.U. 2023 poz 70
art. 9 ust. 1 ust. 1 i 3,  art. 9 ust. 3
Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (t. j.)
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Paweł Borszowski, Sędzia NSA Sławomir Presnarowicz (sprawozdawca), Sędzia WSA (del.) Agnieszka Olesińska, po rozpoznaniu w dniu 6 maja 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej M. B. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 22 lutego 2024 r. sygn. akt I SA/Kr 721/23 w sprawie ze skargi M. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia 19 maja 2023 r. nr SKO.Pod./4140/298/2023 w przedmiocie podatku od środków transportowych za 2022 r. oddala skargę kasacyjną.
Uzasadnienie
Zaskarżonym wyrokiem z dnia 22 lutego 2024 r., sygn. akt I SA/Kr 721/23 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie (dalej: "WSA", "Sąd I instancji") oddalił skargę M. B. (dalej: "Skarżący", "Strona") na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie (dalej: "SKO", "Organ") z dnia 19 maja 2023 r. w przedmiocie podatku od środków transportowych za 2022 r.
Wymieniony wyrok, jak również inne przytoczone w niniejszym uzasadnieniu orzeczenia sądów administracyjnych, publikowane są na stronach internetowych Naczelnego Sądu Administracyjnego (www.nsa.orzeczenia.gov.pl).
W skardze kasacyjnej wywiedzionej od tego wyroku, Skarżący zaskarżył go
w całości i zrzekając się przeprowadzenia rozprawy w niniejszej sprawie, wniósł
o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy WSA celem ponownego rozpoznania. Dodatkowo Strona wniosła o przyznanie kosztów świadczenia pomocy z urzędu, które to nie zostały w żadnej części pokryte przez Skarżącego, wg norm prawem przepisanych.
Zaskarżonemu wyrokowi Skarżący, na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.
z 2023 r., poz. 1634 ze zm., dalej: "p.p.s.a."), zarzucił naruszenie:
I. przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy:
1) art. 233 § 1 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego (t.j. Dz.U. z 2023 r., poz. 1550 z późn. zm., dalej: " k.p.c.")
w zw. z art. 106 § 5 p.p.s.a. w zw. z art. 193 p.p.s.a., poprzez brak wszechstronnego rozważenia materiału dowodowego polegający na pominięciu w ocenie dowodu w postaci prawomocnego wyroku z dnia 31 marca 2015 r. sygn. akt [...], z którego wprost wynika, że:
a) Skarżący był jedynie właścicielem pojazdów w okresie od 01 stycznia 2010 r. do 31 grudnia 2011 r., a nie w roku 2022 r.;
b) nie ma żadnych innych dowodów, że Skarżący był właścicielem w 2022 r.;
c) Skarżący w ww. postępowaniu cywilnym wskazał, że przedmiotowe pojazdy zostały sprzedane w 2001 r. oraz nigdy nie zostały zarejestrowane na Skarżącego;
d) Skarżący przez upływ czasu nie posiada dokumentu na mocy którego doszło do sprzedaży pojazdów, gdy od powyższego okresu upłynęło 23 lata;
e) Skarżący wniósł skargę kasacyjną od wyroku Sądu Okręgowego w K. [...] utrzymującego w mocy wyrok z dnia 31 marca 2015 r., sygn. akt [...], z którym to Skarżący się nie zgadza, z uwagi na fakt, że przedmiotowe samochody zostały zbyte w 2001 r.;
- co miało istotny wpływ na wynik niniejszej sprawy, prowadząc do błędnego jej rozstrzygnięcia;
2) art. 233 § 1 k.p.c. w zw. z art. 106 § 5 p.p.s.a. w zw. z art. 193 p.p.s.a., poprzez brak wszechstronnego rozważenia materiału dowodowego polegający na pominięciu w ocenie dowodu w postaci decyzji Miasta K. z dnia 27 stycznia 2012 r. znak (...),
z której to wynika wprost, że Skarżący złożył zawiadomienie o zbyciu pojazdu marki (...) nr rej. (...);
3) art. 233 § 1 k.p.c. w zw. z art. 106 § 5 p.p.s.a. w zw. z art.193 p.p.s.a., przez niepełne przeprowadzenie postępowania dowodowego
w niniejszej sprawie, co skutkowało brakiem rozpatrzenia wszystkich okoliczności sprawy w kontekście faktów wpływających na brak tytułu prawnego do przedmiotowych pojazdów przysługujących Skarżącemu - wobec braku świadomości wydania decyzji, pominięcie szeregu istotnych okoliczności faktycznych, co w konsekwencji doprowadziło do następujących błędów w ustaleniach faktycznych, a to:
a) Skarżący jest właścicielem pojazdów marki (...) o nr rej. (...) oraz (...) nr rej. (...);
podczas gdy :
– Skarżący nigdy nie zarejestrował ww. samochodów, jak również dokonał ich sprzedaży w 2001 r.
co skutkowało naruszeniem art. 151 p.p.s.a. poprzez błędne przyjęcie, że, zaistniały podstawy do oddalenia skargi Skarżącego na decyzję.
II. przepisów prawa materialnego, tj.;
1) art. 9 ust. 1 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach
i opłatach lokalnych (t.j. Dz.U. z 2023 r., poz. 70 z późn. zm., dalej: "u.p.o.l."), polegające na jego niewłaściwym zastosowaniu w niniejszej sprawie, poprzez obciążenie Skarżącego podatkiem od środków transportowych za 2022 r., w sytuacji gdy nie zostały spełnione przesłanki, albowiem Skarżący nie jest posiadaczem pojazdów wskazanych przez organy administracyjne;
2) art. 9 ust. 3 u.p.o.l., poprzez jego niewłaściwą wykładnię polegającą na przyjęciu, że dowód rejestracyjny oraz informacje wynikające z karty pojazdu świadczą o tytule własności w myśl powyższego przepisu,
w sytuacji gdy z orzecznictwa sądów administracyjnych wynika, że powyższe dokumenty nie są istotne dla określenia kwestii własności,
a okoliczności faktyczne oraz faktyczne przeniesienie własności pojazdu.
SKO nie skorzystało z możliwości złożenia odpowiedzi na powyższą skargę kasacyjną.
Zarządzeniem z dnia 11 marca 2025 r., Przewodniczący Wydziału III Izby Finansowej NSA, działając na podstawie art. 182 § 2 p.p.s.a., zadecydował
o skierowaniu sprawy na posiedzenie niejawne.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.
Stosownie do treści art. 174 p.p.s.a., skargę kasacyjną można oprzeć na: naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (pkt 1) albo naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 2). Dopełnienie wymogu wskazania podstaw skargi kasacyjnej zakreślonych w powołanym przepisie art. 174 p.p.s.a. jest konieczne, ponieważ wyznacza granice skargi kasacyjnej, którymi jest związany Naczelny Sąd Administracyjny (art. 183 § 1 p.p.s.a.). Wyjątkiem są tu jedynie przesłanki nieważności postępowania, które Sąd bierze pod rozwagę z urzędu. Przed przystąpieniem do oceny zarzutów skargi kasacyjnej zbadano, czy nie zaistniała którakolwiek z przesłanek nieważności określonych w art. 183 § 2 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że w przedmiotowej sprawie nie wystąpiła żadna
z przyczyn nieważności, wskazywana w przywoływanym unormowaniu.
W rozpatrywanej sprawie, istota sporu sprowadza się do kwestii zasadności obciążenia Skarżącego podatkiem od środków transportowych za 2022 r. w sytuacji, gdy jak wskazuje zainteresowany, brak było dowodów świadczących, aby był posiadaczem pojazdów wskazanych przez organy administracyjne i w konsekwencji spełniał przesłanki uprawniające do obciążenia go obowiązkiem podatkowym w zakresie wskazanego podatku.
Naczelny Sąd Administracyjny za nieusprawiedliwiony uznaje zarzut naruszenia przez WSA przepisów postępowania, które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: art. 233 § 1 k.p.c. w zw. z art. 106 § 5 p.p.s.a. w zw. z art. 193 p.p.s.a. W niniejszej sprawie, WSA nie rozstrzygał żadnej kwestii na podstawie przywołanych przepisów. W konsekwencji nie mogło dojść do naruszenia przepisów zawartych w przywołanych wyżej jednostkach redakcyjnych. Organy podatkowe podejmowały decyzje na podstawie przepisów ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2022 r., poz. 2651 ze zm., dalej: "Ordynacja podatkowa"), których zasadność stosowania kontrolował WSA. W tym zakresie,
w skardze kasacyjnej należało zatem przywołać odpowiednie unormowania Ordynacji podatkowej oraz uzasadnić ich naruszenie. W skardze kasacyjnej nie wskazano na naruszenie jakiegokolwiek przepisu Ordynacji podatkowej. Oznacza to, że w rozpatrywanej sprawie, w ramach tak sformułowanego zarzutu, nie został -
w sposób wywołujący skutki prawne - zakwestionowany stan faktyczny, przyjęty do kontroli przez Naczelny Sąd Administracyjny.
Naczelny Sąd Administracyjny za niezasadny uznaje zarzut naruszenia przez WSA przepisów art. 9 ust. 1 ust. 1 i 3 u.p.o.l., poprzez ich niewłaściwe zastosowanie
i obciążenie Skarżącego podatkiem od środków transportowych za 2022 r.
Stosownie do postanowień zawartych w art. 9 ust. 1 u.p.o.l., obowiązek podatkowy w zakresie podatku od środków transportowych, z zastrzeżeniem ust. 2, ciąży na osobach fizycznych i osobach prawnych będących właścicielami środków transportowych. Obowiązek podatkowy, o którym mowa w ust. 1 i 2, powstaje od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym środek transportowy został zarejestrowany na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, a w przypadku nabycia środka transportowego zarejestrowanego - od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym środek transportowy został nabyty (art. 9 ust. 4 u.p.o.l.). W przypadku zmiany właściciela środka transportowego zarejestrowanego, obowiązek podatkowy ciąży na poprzednim właścicielu do końca miesiąca, w którym nastąpiło przeniesienie własności (art. 9 ust. 3 u.p.o.l.). Obowiązek podatkowy,
o którym mowa w ust. 1 i 2, wygasa z końcem miesiąca, w którym środek transportowy został wyrejestrowany lub wydana została decyzja organu rejestrującego o czasowym wycofaniu pojazdu z ruchu, lub z końcem miesiąca,
w którym upłynął czas, na który pojazd powierzono (art. 9 ust. 5 u.p.o.l.).
W rozpatrywanej sprawie, WSA zasadnie uznał, że w świetle zgromadzonego w toku całego postępowania podatkowego, jak i sądowego materiału dowodowego, Skarżący nie przedstawił żadnych dowodów świadczących o zmianie w prawie własności pojazdów - autobusów marki (...) oraz (...) po dniu 31 grudnia 2011 r. Sąd I instancji, wziął pod uwagę okoliczność związaną z niedołączeniem przez Stronę dokumentów potwierdzających zbycie wyżej wymienionych pojazdów, uwidocznionych w ewidencji komputerowej organu rejestrowego. Oznacza to, że Skarżący był ich właścicielem w 2022 r. Jak trafnie wynika z przytoczonych przez WSA orzeczeń, utrwalone jest stanowisko judykatury wskazujące, że o wygaśnięciu obowiązku podatkowego w podatku od środków transportowych decyduje fakt wyrejestrowania pojazdu przez właściciela. Dopóki pojazd jest zarejestrowany, na jego właścicielu ciąży obowiązek podatkowy w zakresie podatku od środków transportowych (art. 9 ust. 1 u.p.o.l.), nawet jeśli pojazdu tego faktycznie nie posiada, czy z niego nie korzysta (por. wyrok NSA z dnia 22 lutego 2017 r., sygn. akt II FSK 3302/14). W tej sytuacji słusznie przyjęto, że na Skarżącym z tytułu opisanych wyżej pojazdów, ciążył obowiązek podatkowy w podatku od środków transportowych za 2022 rok.
Mając na uwadze powyższe wywody, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że wszystkie przytoczone przez autora skargi kasacyjnej zarzuty, okazały się niezasadne.
W tym stanie rzeczy, Naczelny Sąd Administracyjny uznał skargę kasacyjną jako nie zasługującą na uwzględnienie i stosując przepisy art. 184 p.p.s.a., oraz będąc związany wnioskami i uzasadnieniem skargi kasacyjnej, poprzez treść art. 183 § 1 p.p.s.a., orzekł o jej oddaleniu.
s. Agnieszka Olesińska s. Paweł Borszowski s. Sławomir Presnarowicz (spr.)