III FSK 1079/23

I SA/Łd 100/23 - Wyrok WSA w Łodzi
Data orzeczenia
2023-03-29
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2023-02-01
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Sędziowie
Agnieszka Gortych-Ratajczyk
Paweł Janicki /sprawozdawca/
Paweł Kowalski /przewodniczący/
Symbol z opisem
6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
6561
Hasła tematyczne
Interpretacje podatkowe
Podatek od nieruchomości
Sygn. powiązane
III FSK 1079/23 - Wyrok NSA z 2025-01-24
Skarżony organ
Prezydent Miasta
Treść wyniku
Uchylono zaskarżoną interpretację
Powołane przepisy
Dz.U. 2022 poz 2651
art. 14c par 1, art. 14k par 1
Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r.  Ordynacja podatkowa (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Paweł Kowalski Sędziowie: Asesor WSA Agnieszka Gortych-Ratajczyk Sędzia NSA Paweł Janicki (spr.) Protokolant: Specjalista Dorota Choińska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 marca 2023 r. sprawy ze skargi V. Spółki Akcyjnej z siedzibą w Ł. na indywidualną interpretację Prezydenta Miasta Łodzi z dnia 24 listopada 2022 r. nr DFP-Fn-I.3120.9.7.2022 w przedmiocie przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od nieruchomości 1. uchyla zaskarżoną interpretację; 2. zasądza od Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej na rzecz strony skarżącej kwotę 697 (sześćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.
Uzasadnienie
Interpretacją indywidualną z 24 listopada 2022 r. Prezydent Miasta Łodzi, działając na podstawie art. 14j § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. x 2021 r., poz. 1540 ze zm., dalej "O.p.") uznał za nieprawidłowe stanowisko V. S.A. z siedzibą w Ł. przedstawione we wniosku o wydanie interpretacji, w świetle którego rurociągi technologiczne zlokalizowane w budynkach przemysłowych elektrociepłowni EC-3 i EC-4, zapewniające dopływ i odpływ powietrza, wody, pary wodnej i oleju opałowego do urządzeń zlokalizowanych w tych budynkach, nie stanowią przedmiotu opodatkowania podatkiem od nieruchomości.
Wnioskiem z 23 sierpnia 2022 r. V. S.A. z siedzibą w Ł. zwróciła się do Prezydenta Miasta Łodzi o wydanie interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego w sprawie opodatkowania podatkiem od nieruchomości rurociągów technologicznych zlokalizowanych w budynkach przemysłowych elektrociepłowni EC-3 i EC-4, zapewniających dopływ i odpływ powietrza, wody, pary wodnej i oleju opałowego do urządzeń zlokalizowanych w tych budynkach.
We wniosku został przedstawiony następujący stan faktyczny.
Na terenie Łodzi Wnioskodawca posiada dwie elektrociepłownie, tj. zakłady przemysłowe wytwarzające w jednym procesie technologicznym w sposób skojarzony energię elektryczną oraz ciepło. Elektrociepłownie zlokalizowane są: przy ul. [...] (dalej EC-3) oraz przy ul. [...] (dalej EC-4).
Wewnątrz budynków elektrociepłowni EC-3 i EC-4 znajdują się instalacje technologiczne (szczegółowo wymienione w pkt 1-28 wniosku) ujmowane dotychczas przez Wnioskodawcę jako oddzielne środki trwałe, na które .składają się rurociągi technologiczne. Instalacje te znajdują się w całości wewnątrz budynków kotłowni i maszynowni -elektrociepłowni EC-3 i EC-4, które obsługują procesy technologiczne zachodzące w przedmiotowych budynkach Wnioskodawcy. Zlokalizowane w budynkach Wnioskodawcy rurociągi, stanowią instalacje technologiczne tych budynków i zapewniają możliwość użytkowania danego budynku zgodnie z jego przeznaczeniem. Wnioskodawca podkreślił, że omawiane środki trwałe nie są elementami sieci przesyłowych stanowiących budowle niezależne od danego budynku.
Ponadto wyjaśniono, że budynki Wnioskodawcy, w których zlokalizowane są instalacje technologiczne w postaci rurociągów, mają charakter przemysłowy, a działanie zakładu prowadzonego przez Spółkę byłoby niemożliwe bez zastosowania tych instalacji wewnątrz budynków.
Rurociągi technologiczne pozwalają na przesył nośników takich jak woda, para wodna, olej opałowy czy powietrze. Tym samym instalacje te są niezbędne do wykorzystywania budynków przez Wnioskodawcę zgodnie z ich przeznaczeniem.
W związku z powyższym Wnioskodawca zadał następujące pytanie dotyczące stanu faktycznego.
Czy ww. instalacje w postaci rurociągów technologicznych, które są zlokalizowane w budynkach przemysłowych Wnioskodawcy i zapewniają możliwość korzystania z danego budynku zgodnie z jego przeznaczeniem, stanowią przedmiot opodatkowania podatkiem od nieruchomości?
W ocenie Wnioskodawcy wyżej wymienione instalacje zlokalizowane w całości w budynkach przemysłowych elektrociepłowni EC-3 i EC-4 w postaci rurociągów technologicznych zapewniających dopływ i odpływ do urządzeń zlokalizowanych w budynkach nośników takich jak powietrze, woda, para wodna i olej opałowy, jako instalacje, za pomocą których budynki te realizują wyznaczone im funkcje, stanowią zgodnie z art. 1a ust. 1 pkt .1 upol immanentne fragmenty tych budynków i nie podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości jako odrębne budowle lub części budowli.
Zdaniem Spółki opisane rurociągi technologiczne stanowią elementy instalacji niezbędnej do funkcjonowania budynku głównego EC-3 i budynku głównego EC-4, w których są usytuowane i zapewniają możliwość korzystania z tych budynków zgodnie z ich przeznaczeniem.
Jako kluczowy dla oceny, czy wymienione w opisie stanu faktycznego instalacje faktycznie pozwalają na korzystanie z budynków Wnioskodawcy zgodnie z ich przeznaczeniem, należy wskazać charakter budynków przemysłowych, w których te instalacje się znajdują.
Instalacje powołane w stanie faktycznym w całości znajdują się w pomieszczeniach budynku głównego EC-3 i budynku głównego EC-4 obejmujących maszynownie oraz kotłownie, w których odbywa się technologiczny proces wytwórczy energii cieplnej i energii elektrycznej, co stanowi najważniejszą i podstawową funkcję EC-3 i EC-4.
Wyjaśniono, że budynki przemysłowe Wnioskodawcy należą do kategorii obiektów budowlanych zdefiniowanych w załączniku do ustawy Prawo budowlane w kategorii XVIII. Stanowią więc zdefiniowane przez prawo budowlane "budynki przemysłowe służące energetyce". Przyjąć zatem należy, iż przeznaczeniem budynków Wnioskodawcy jest prowadzenie procesu produkcyjnego ukierunkowanego na wytwarzanie i dystrybucję energii i ciepła. Na tle rozgraniczenia pojęcia budynku i budowli Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia z dnia 13 grudnia 2017 r. SK 48/15 wskazał, iż "dokonując takiej kwalifikacji, należy odwołać się do przesłanki funkcji określonego obiektu, wziąwszy pod uwagę, przykładowo, jego przeznaczenie, wyposażenie oraz sposób i możliwość wykorzystania".
Budynki główne EC-3 i EC-4 nie pełnią wobec znajdujących się w nich urządzeń tylko funkcji ochronnej. Przeciwnie - przedmiotowe budynki pełnią funkcję produkcyjną. W budynkach tych zachodzą bowiem skomplikowane procesy technologiczne, z udziałem zarówno zespołów różnego typu urządzeń jak i ludzi. Rurociągi technologiczne wymienione w opisie stanu faktycznego umożliwiają realizację celu gospodarczego, dla którego te budynki zbudowano.
Odwołując się do zawartej w Słowniku języka polskiego PWN definicji terminu "instalacja" Wnioskodawca wskazał, że zarówno w jej świetle, jak i w myśl art. 1a ust. 1 pkt 1 upol w zw. z art. 3 pkt 1 upb nie ulega wątpliwości, iż rurociągi i przewody doprowadzające wodę, olej opałowy, parę czy powietrze konieczne do funkcjonowania samych budynków, w tym znajdujących się w nich maszyn przemysłowych (m.in. kotły i turbiny), stanowią części przedmiotowych budynków.
Powołane w opisie stanu faktycznego rurociągi technologiczne Wnioskodawcy stanowią części składowe budynków głównych EC-3 i EC-4. Umożliwiają przepływ cieczy i gazów pozwalających na prawidłowe funkcjonowanie znajdujących się w budynkach maszyn i urządzeń. Byt wskazanych instalacji uzależniony jest od istnienia budynku. Jest to istotna różnica między instalacjami stanowiącymi część budynku, a urządzeniami budowlanymi zdefiniowanymi w art 3 pkt 9 upb, które są w nim usytuowane i stanowią odrębną budowlę.
Instalacje znajdujące się w budynku, zapewniające wodę, parę wodną, powietrze nie mogłyby funkcjonować niezależnie od budynku - w tym przypadku występuje ścisły związek instalacji z danym budynkiem. Dzięki instalacjom technologicznym budynek przemysłowy może spełniać swą rolę, konkretyzowaną obsługiwanym etapem procesu technologicznego. Pozbawienie takiego budynku instalacji technologicznych, to nic innego jak faktyczne wyeliminowanie go z procesu produkcji i pozbawienie możliwości użytkowania zgodnie z przeznaczeniem.
W ocenie Wnioskodawcy przedmiotowe rurociągi technologiczne - jako elementy instalacji wykorzystywanych w procesach technologicznych - stanowią części składowe obiektów budowlanych w postaci budynku głównego EC-3 i budynku głównego EC-4 i tym samym nie mogą na gruncie podatku od nieruchomości być uznawane za odrębne, podlegające opodatkowaniu budowle lub ich części. Powołane instalacje technologiczne zapewniają możliwość użytkowania budynków EC-3 i EC-4 zgodnie z ich przeznaczeniem, a więc zgodnie z realizowaną przez budynki funkcją - są elementami budynków. Nie ma również żadnych podstaw do przyjęcia, że pod pojęciem takich właśnie instalacji zdekodować należy jedynie te instalacje, które dostarczają media podstawowe takie jak np. woda. Rodzaj instalacji musi być określany z uwzględnieniem przeznaczenia budynku. Inne instalacje będą wchodziły w zakres tego pojęcia przy budynku mieszkalnym, a inne przy przemysłowym. Przeznaczenie budynku elektrociepłowni determinuje konieczność zapewnienia do jego funkcjonowania instalacji dostarczających i odprowadzających również inne niezbędne dla zachodzących w tym budynku procesów technologicznych nośniki, jak parę wodną, powietrze czy olej opałowy.
W konsekwencji Wnioskodawca stanął na stanowisku, że w opisanym stanie faktycznym przedmiotem opodatkowania podatkiem od nieruchomości są wyłącznie budynki, w których znajdują się instalacje w postaci rurociągów technologicznych. W ocenie Wnioskodawcy ww. instalacje technologiczne są fragmentami budynku głównego EC-3 i budynku głównego EC-4 i tym samym nie podlegają odrębnemu opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości jako budowle, o których mowa w art. 1a ust. 1 pkt 2 upol. Niewątpliwie są to instalacje niezbędne do funkcjonowania tych budynków zgodnie z ich przeznaczeniem i stanowią immanentną część składową budynków, wedle definicji zawartej w art. 1a ust. 1 pkt 1 upol.
Interpretacją indywidualną z 24 listopada 2022 r. Prezydent Miasta Łodzi uznał przedstawione we wniosku stanowisko Wnioskodawcy za nieprawidłowe.
W uzasadnieniu organ wyjaśnił, odwołując się do treści art. 1a ust. 1 pkt 1 i pkt 2, art. 2 ust. 1 upol oraz art. 3 pkt 1, pkt 3, pkt 3a i pkt 9 ustawy Prawo budowlane, że rurociągi przemysłowe i sieci techniczne wymienione są zarówno w definicji budowli w art. 3 pkt 3 i obiektu liniowego w art. 3 pkt 3a ustawy Prawo budowlane, jak i w załączniku do ustaw Prawo budowlane w kategorii XXVI, tj., sieci elektroenergetyczne, telekomunikacyjne, gazowe, ciepłownicze, wodociągowe, kanalizacyjne oraz rurociągi przemysłowe. A zatem do sieci technicznych należy zaliczyć także rurociągi przesyłowe technologiczne (dostarczające określone kategorie cieczy, gazów i innych substancji). Ze stanu faktycznego przedstawionego we wniosku wynika, że rurociągi wskazane w pkt 1-28 wniosku o wydanie interpretacji znajdują się w maszynowni oraz kotłowni budynku głównego EC-3 i EC-4, w których odbywa się technologiczny proces wytwórczy energii cieplnej i energii elektrycznej, co stanowi najważniejszą i podstawową funkcję EC-3 i EC-4. Zatem w ocenie organu- wbrew twierdzeniom Wnioskodawcy - rurociągi wody, pary, odwodnień, powietrza i oleju opałowego wskazane w pkt 1 - 28 nie stanowią części składowych budynków elektrociepłowni EC-3 i EC-4 i nie zapewniają możliwości użytkowania tych budynków zgodnie z ich przeznaczeniem, lecz są wykorzystywane do prowadzenia podstawowej działalności przedsiębiorcy, którą stanowi wytwarzanie i zaopatrywanie w parę wodną, gorącą wodę i powietrze do układów klimatyzacyjnych, a także wytwarzanie, przesyłanie, dystrybucja i handel energią elektryczną. Przedmiotem pozostałej działalności przedsiębiorcy są również roboty związane z budową rurociągów przesyłowych i sieci rozdzielczych, roboty związane z budową linii telekomunikacyjnych i elektroenergetycznych, roboty związane z budową pozostałych obiektów inżynierii lądowej i wodnej, gdzie indziej niesklasyfikowane, instalowanie maszyn przemysłowych, sprzętu i wyposażenia, pozostałe badania i analizy techniczne.
Odnosząc wskazane powyżej regulacje prawne do stanu faktycznego przedstawionego we wniosku, zdaniem organu, należy przyjąć, że rurociągi wody, pary, odwodnień, powietrza i oleju opałowego wskazane w pkt 1 - 28, które zostały wyraźnie wskazane przez ustawodawcę jako obiekty liniowe, stanowią budowle, a dodatkowo są częścią sieci technicznej, która również stanowi budowlę, a zatem na podstawie art. 1a ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych w zw. z art. 3 pkt 3 i 3a ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. Zdaniem organu nie ma przy tym znaczenia, czy rurociągi te zostały umieszczone wewnątrz czy też na zewnątrz budynków, bowiem ustawodawca nie wprowadza takiego kryterium do kwalifikacji danego obiektu budowlanego jako budowli.
Odnosząc się do orzecznictwa sądów administracyjnych organ podatkowy podzielił wykładnię prawa materialnego w nich przyjętą, która opiera się na stanowisku, że jeżeli w budynku zostały usytuowane budowle lub ich elementy, które mogą zostać uznane za samodzielne obiekty budowlane, to budowle te stanowią wówczas odrębny od budynku przedmiot opodatkowania podatkiem od nieruchomości.
W skardze do sądu administracyjnego Spółka wniosła o uchylenie w całości interpretacji indywidualnej Prezydenta Miasta Łodzi z 24 listopada 2022 r., podnosząc zarzuty:
1. naruszenia przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy tj. art. 14c §1 i §2 O.p. poprzez sporządzenie uzasadnienia Interpretacji nie odpowiadającego wymogom wynikającym z powołanych przepisów, a to poprzez: a) ograniczenie podstawy prawnej uzasadnienia Interpretacji wyłącznie do cytowania wyroków sądów administracyjnych, bez wyjaśnienia przyjętego przez Organ stanowiska, jak również b) poprzez brak wyjaśnienia w zaskarżonej Interpretacji do jakiej kategorii obiektów, zdaniem Organu, należą instalacje wymienione we wniosku Skarżącej, a zamiast tego ogólnikowe przyjęcie, że wymienione we wniosku instalacje są częścią sieci technicznych, ewentualnie obiektami liniowymi, czy też rurociągami przesyłowymi, przez co wymyka się ocenie Skarżącej kategoria budowli, do której ww. obiekty zostały przez Organ podatkowy ostatecznie zaliczone, zaś zaskarżona Interpretacja nie spełnia funkcji informacyjnej i gwarancyjnej;
2. naruszenia prawa materialnego tj.:
a) art. 1a ust. 1 pkt 2 upoi w zw. z art. 3 pkt 3 ustawy Prawo budowlane (Dz.U. 1994 Nr 89, poz. 414, t.j. Dz.U. z 2021 r. poz. 2351) (dalej jako: "Pb") oraz art. 3 pkt 3a Pb poprzez niewłaściwą wykładnię polegającą na zamiennym stosowaniu przez Organ wobec instalacji wskazanych we wniosku, odmiennych, wyodrębnionych przez ustawodawcę pojęć, jak sieci techniczne, obiekty liniowe, rurociągi oraz rurociągi przesyłowe, pomimo iż instalacje wskazane we wniosku Skarżącej o wydanie interpretacji nie spełniają definicji żadnej z wymienionych kategorii budowli;
b) art. 1a ust. 1 pkt 1 i 2 upoi w zw. z art. 3 pkt 1 Pb oraz art. 3 pkt 3 Pb poprzez niewłaściwą wykładnię i uznanie instalacji technologicznych wymienionych we wniosku Skarżącej za bliżej nieokreślone budowle będące obiektami linowymi bądź sieciami technicznymi, ewentualnie rurociągami przesyłowymi, pomimo iż instalacje te zapewniając możliwość użytkowania budynków elektrociepłowni zgodnie z ich przeznaczeniem, stanowią elementy tych budynków, a przez to nie podlegają opodatkowaniu jako budowle lub ich części;
c) art. 1a ust. 1 pkt 2 upoi w zw. z art. 3 pkt 3 Pb poprzez niewłaściwą ocenę co do ich zastosowania do instalacji technologicznych wymienionych we wniosku Skarżącej, w wyniku przyjęcia nieprawidłowego i uproszczonego przeznaczenia budynków przemysłowych Skarżącej, sprowadzającego się wyłącznie do pełnienia funkcji ochronnej wobec wymienionych we wniosku instalacji, mających być - wedle Organu - bliżej niezdefiniowanymi przez Organ budowlami, z pominięciem określenia przeznaczenia, funkcji i możliwości wykorzystania budynków przemysłowych Skarżącej określonych w kategorii XVII Załącznika do Pb;
d) art. 1a ust. 1 pkt 1 upoi w zw. z art. 3 pkt 1 Pb poprzez niewłaściwą ocenę i odmowę ich zastosowania do instalacji technologicznych wymienionych we wniosku Skarżącej, pomimo iż instalacje te zapewniając możliwość użytkowania budynków elektrociepłowni zgodnie z ich przeznaczeniem stanowią elementy tych budynków.
W odpowiedzi na skargę Prezydent Miasta Łodzi wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasową argumentację.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Zaskarżona interpretacja podlega uchyleniu.
Zgodnie z art. 14c § 1 zdanie pierwsze O.p. interpretacja indywidualna zawiera wyczerpujący opis przedstawionego we wniosku stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego oraz ocenę stanowiska wnioskodawcy wraz z uzasadnieniem prawnym tej oceny. Zatem wyrażona w interpretacji indywidualnej ocena dotyczy zaprezentowanego we wniosku stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego wnioskodawcy. Cytowany przepis nie dopuszcza możliwości zmiany przez organ interpretacyjny okoliczności faktycznych będących podstawą do przedstawionej w interpretacji wykładni przepisów prawa materialnego.
Powyższy pogląd wynikający wprost z brzmienia cytowanego art. 14c § 1 O.p. jest jednolicie prezentowany w orzecznictwie sądów administracyjnych i w doktrynie prawa podatkowego. Związanie organu interpretacyjnego treścią wniosku oznacza, że w jednoinstancyjnym postępowaniu interpretacyjnym bazuje on wyłącznie na takim opisie stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego, jakie przedstawi zainteresowany. Często może on być wielowątkowy i skomplikowany, co – jak już podnoszono wcześniej – może dotyczyć zdarzeń dopiero planowanych. Nie daje to jednak organowi interpretacyjnemu uprawnienia do modyfikacji tego stanu faktycznego, uzupełniania go czy jakiejkolwiek innej ingerencji.
W postępowaniu tym organ nie prowadzi żadnego postępowania dowodowego. Trafnie podkreślił bowiem WSA w Warszawie w wyroku z 14.04.2016 r. (III SA/Wa 581/16, LEX nr 2045646), że organ nie jest uprawniony do przyjęcia ustaleń odmiennych od podanych we wniosku, nie może też ich uzupełniać. Stan faktyczny (zdarzenie przyszłe) przedstawiony we wniosku konstytuuje przedmiotowy zakres sprawy o wydanie indywidualnej interpretacji prawa podatkowego, a przez to i zakres (samej) udzielonej interpretacji. Podatkowy organ interpretacyjny ocenia więc możliwość zastosowania prawa podatkowego w odniesieniu do konkretnego, przedstawionego przez wnioskodawcę, stanu faktycznego i w relacji do tego obszaru dokonuje także operatywnej wykładni przepisów prawa, których potencjalną subsumcję rozważa.
Związanie organu interpretacyjnego stanem faktycznym należy również rozumieć w ten sposób, że w sytuacji, gdy jest on złożony i wielowątkowy, nie uzasadnia to udzielenia interpretacji odnoszącej się do okoliczności, które nie należą do stanu faktycznego ani dokonywania oceny stanowiska, którego sam wnioskujący o udzielenie interpretacji nie wyraził (wyrok WSA w Warszawie z 12.05.2015 r., III SA/Wa 655/15, LEX nr 1739683).
Należy także podkreślić, że w związku ze specyfiką postępowania w sprawie o wydanie interpretacji indywidualnej, organ podatkowy związany jest stanem faktycznym lub zdarzeniem przyszłym przedstawionym przez zainteresowanego. W postępowaniu tym nie może więc toczyć się spór o rzetelność relacji z zaistniałego stanu faktycznego (wyrok NSA z 16.01.2020 r., I FSK 1398/17, LEX nr 2785420; wyrok NSA z 21.10.2014 r., I FSK 1543/13, LEX nr 1590686). Pogląd ten należy uznać za trafny. W postępowaniu tym nie może toczyć się spór o stan faktyczny. Gdyby tak było, interpretacja indywidualna miałaby inny charakter prawny. Nie jest ona rozstrzygnięciem sprawy podatkowej wnoszącego o jej wydanie zainteresowanego. Stanowi ona wyłącznie potwierdzenie bądź negację stanowiska wnioskodawcy odnośnie do stosowania przepisów prawa podatkowego w zakresie indywidualnego stanu faktycznego. Dlatego też niezwykle ważne jest, by interpretacja została wydana na podstawie stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego) przedstawionego w sposób wyczerpujący i niebudzący wątpliwości. Tylko wówczas interpretacja indywidualna będzie realizowała funkcje ochronne w razie zastosowania się do niej przez zainteresowanego. Dopiero w kontroli podatkowej bądź przyszłym postępowaniu podatkowym organy podatkowe będą mogły jednoznacznie ustalić, na ile stan faktyczny, na podstawie którego wydano interpretację indywidualną, pokrywa się ze stanem rzeczywistym, który zaistniał u zainteresowanego (L. Etel Komentarz do art. 14c O.p. Lex 2023).
W rozpoznawanej sprawie organ interpretacyjny nie sprostał powyższemu warunkowi związania treścią wniosku, co stało się przyczyną wyeliminowania zaskarżonej interpretacji z obrotu prawnego.
Strona skarżąca przedstawiając stan faktyczny wskazała, że wewnątrz budynków elektrociepłowni znajdują się instalacje technologiczne składające się z rurociągów technologicznych, które zapewniają możliwość użytkowania danego budynku zgodnie z jego przeznaczaniem pozwalając na przesył nośników jak woda, para wodna, olej opałowy czy powietrze. Jak stwierdzono instalacje te nie będąc elementami sieci przesyłowych stanowią immanentne fragmenty budynków, w których się znajdują.
Indywidualna interpretacja przepisów prawa podatkowego winna zatem odpowiedzieć na pytanie, czy w tak przedstawionym stanie faktycznym przedmiotowe instalacje stanowią przedmiot opodatkowania podatkiem od nieruchomości, gdyż tego domagała się strona skarżąca.
Tymczasem w zaskarżonej interpretacji organ dokonał zmiany stanu faktycznego przedstawionego we wniosku podnosząc, że wbrew twierdzeniom wnioskodawcy rurociągi nie stanowią części składowych budynków elektrociepłowni, lecz są wykorzystywane do prowadzenia podstawowej działalności przedsiębiorcy, tj. wytwarzania i zaopatrywania w parę wodną, gorącą wodę i energię elektryczną. Jako takie, w ocenie organu, będąc obiektami liniowymi stanowią budowle i na podstawie art. 1a ust. 1 punkt 2 upol w związku z art. 3 punkt 3 Prawa budowlanego podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości.
Zdaniem sądu powyższa ocena stanowi nieuprawnioną ingerencję organu w stan faktyczny przedstawiony przez stronę. Odnosząc się do istoty sporu należy stwierdzić, że we wniosku o wydanie interpretacji strona skarżąca nie zadała pytania, czy przedmiotowe instalacje stanowią części składowe budynku, lecz czy będąc jego częściami składowymi stanowią przedmiot opodatkowania podatkiem od nieruchomości i na tak postawione pytanie winien odpowiedzieć organ interpretacyjny. Nie był natomiast uprawniony do budowania odmiennych ustaleń faktycznych odpowiadających jego mniemaniu o roli i przeznaczeniu spornych obiektów.
Jak wskazano wyżej tego rodzaju ustalenia mogą nastąpić po przeprowadzeniu postępowania dowodowego, będącego domeną kontroli lub postępowania podatkowego a nie postępowania interpretacyjnego.
Konstatacja powyższa jest tym bardziej oczywista, jeśli uwzględni się okoliczność, że art. 14k § 1 O.p. chroni wnioskodawcę jedynie przy niezmiennym stanie faktycznym.
W toku ponowionego postępowania organ interpretacyjny zastosuje się do powyższych wywodów.
W obliczu zarysowanej wyżej sytuacji procesowej ocena zasadności zarzutów zawartych w skardze stała się bezprzedmiotowa.
Mając na uwadze wszystkie powyższe okoliczności na podstawie art. 146 w związku z art. 145 § 1 punkt 1 litera c i art. 200 ppsa należało orzec jak w sentencji.
mko