III FSK 1047/24

III FSK 1047/24 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2025-01-14
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2024-09-04
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Anna Dalkowska
Paweł Borszowski /sprawozdawca/
Wojciech Stachurski /przewodniczący/
Symbol z opisem
6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
6561
Hasła tematyczne
Podatek od nieruchomości
Sygn. powiązane
I SA/Wr 949/23 - Wyrok WSA we Wrocławiu z 2024-05-14
Skarżony organ
Wójt Gminy
Treść wyniku
Uchylono zaskarżony wyrok i oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2023 poz 70
art. 1a ust. 1 pkt 3, art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. a)
Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (t. j.)
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Wojciech Stachurski, Sędzia NSA Anna Dalkowska, Sędzia NSA Paweł Borszowski (sprawozdawca), Protokolant Ewa Gil, po rozpoznaniu w dniu 14 stycznia 2025 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej Wójta Gminy C. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 14 maja 2024 r. sygn. akt I SA/Wr 949/23 w sprawie ze skargi G. sp. z o.o. z siedzibą w C. na interpretację indywidualną Wójta Gminy C. z dnia 14 września 2023 r. nr FP.310.2.2023 w przedmiocie podatku od nieruchomości 1) uchyla zaskarżony wyrok w całości, 2) oddala skargę.
Uzasadnienie
Zaskarżonym wyrokiem z 14 maja 2024 r., sygn. akt I SA/Wr 949/23 Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w sprawie ze skargi G. sp. z o.o. z siedzibą w C. (dalej: "Skarżąca" lub "Spółka") uchylił zaskarżoną interpretację indywidualną Wójta Gminy C. (dalej: "Organ") z 14 września 2023 r. w przedmiocie podatku od nieruchomości oraz zasądził od Organu na rzecz Skarżącego zwrot kosztów postępowania sądowego.
Wymieniony wyrok, jak również inne przytoczone w niniejszym uzasadnieniu orzeczenia sądów administracyjnych, publikowane są na stronach internetowych Naczelnego Sądu Administracyjnego (www.nsa.orzeczenia.gov.pl).
Sąd I instancji stwierdził, iż spór między stronami dotyczy tego, z jakim momentem grunty poeksploatacyjne można uznać za grunty pozostałe (art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. c u.p.o.l.), a nie za grunty związane z działalnością gospodarczą spółki (art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. a u.p.o.l.).
Wojewódzki Sąd Administracyjny w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia wskazał, iż stanowisko Organu wyrażone w zaskarżonej interpretacji indywidualnej w odniesieniu do przedmiotowego problemu cechuje się pewną niespójnością, bowiem z jednej strony Organ twierdzi, że omawiane grunty nigdy nie staną się gruntami "pozostałymi", bo Spółka potencjalnie może na nich cały czas prowadzić działalność gospodarczą, by w końcowej części interpretacji wyrazić pogląd, do jakiego momentu grunty te podlegają opodatkowaniu stawką dla gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. To zaś wskazuje, że jednak Organ widzi możliwość opodatkowania tych gruntów inną stawką podatku od nieruchomości. Istotne jest jednak odniesienie się do powyższej sprzeczności w świetle zarzutu Skarżącej, która podnosi, że Organ dokonał błędnej wykładni art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. w zw. z art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. c i pkt 3 u.p.o.l.
Odnośnie do przesłanki związania gruntu, budynku lub budowli z prowadzeniem działalności gospodarczej Sąd I instancji przyjął, że z uzasadnienia wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 24 lutego 2021 r., SK 39/19 (OTK-A 2021/14; dalej: wyrok TK) wynika, iż art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., w swoim literalnym brzmieniu, nie uwzględnia tego czy dana nieruchomość jest faktycznie lub może być potencjalnie wykorzystywana na potrzeby prowadzenia działalności gospodarczej. Regulacja art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. powoduje objęcie definicją legalną gruntów, budynków i budowli związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, a co za tym idzie opodatkowanie wyższą stawką podatkową, wszystkich (z wyjątkiem określonych w art. 1a ust. 2a u.p.o.l.) nieruchomości będących w posiadaniu podatnika prowadzącego działalność gospodarczą, niezależnie od tego czy podatnik faktycznie wykorzystuje je lub mógłby je wykorzystywać w swojej działalności gospodarczej. Tak rozumiany przepis powoduje, że sam fakt posiadania nieruchomości przez podatnika prowadzącego działalność gospodarczą implikuje konieczność zapłaty podatku w wyższej stawce. Ustawodawca nie odróżnia zatem dla celów zapłaty podatku od nieruchomości sytuacji podatników posiadających nieruchomości i wykorzystujących je do prowadzenia działalności gospodarczej oraz podatników posiadających nieruchomości, którzy nie wykorzystują ich do prowadzenia działalności gospodarczej.
W ocenie Trybunału przedsiębiorcy nie mogą być obciążani wyższą stawką podatku jedynie z powodu posiadania nieruchomości, które nie służą im do prowadzenia działalności gospodarczej. Sąd I instancji przyjął, że opodatkowanie nieruchomości stawkami podatkowymi w podwyższonej wysokości może zatem nastąpić tylko wtedy, gdy istnieje więź pomiędzy daną działalnością gospodarczą prowadzoną przez podatnika a nieruchomością podlegającą opodatkowaniu, tzn. jeżeli nieruchomość w jakikolwiek sposób jest lub może być wykorzystywana w prowadzonej działalności gospodarczej.
Zdaniem Sądu I instancji podkreślenia wymaga przy tym, że spółka we wniosku przedstawiła w opisie stanu faktycznego, że na omawianych gruntach poeksploatacyjnych po zakończeniu procesu rekultywacji nie będzie prowadzić żadnej działalności gospodarczej. To twierdzenie Spółki należy do opisu stanu faktycznego/ zdarzenia przyszłego i jako takie wyznaczać winno ramy rozważań Organu. Dlatego też Sąd uznał za zasadny zarzut naruszenia art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l w związku z wyrokiem TK przez Wójta w zakresie, w jakim organ argumentował, że sporne grunty będą mogły być uznane za związane z działalnością gospodarczą, albowiem istnieje na nich potencjalna możliwość prowadzenia działalności gospodarczej, co było wykładnią prawa błędną i odbiegającą od treści wniosku o wydanie interpretacji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny wskazał również, iż rację ma Skarżąca, że moment faktycznego zakończenia prac rekultywacyjnych jest kluczowy dla ustalenia tego, czy grunt przestał być związany z prowadzoną działalnością gospodarczą spółki. Tym samym błędne było stanowisko Organu, które nakazuje stosowanie podwyższonej stawki podatku od nieruchomości z uwagi na to, że grunty mogą być faktycznie lub choćby potencjalnie wykorzystywane w prowadzonej działalności gospodarczej.
Reasumując, Sąd I instancji wskazał, iż Organ naruszył art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. w zw. z art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. c u.p.o.l. w zw. z ww. wyrokiem TK z dnia 24 lutego 2021 r., poprzez błędną wykładnię, że samo posiadanie gruntu przez spółkę oznacza, że grunt jest związany z działalnością gospodarczą, a także poprzez błędne uznanie, że to nie moment faktycznego zakończenia rekultywacji gruntu (w sytuacji nieprowadzenia na gruncie żadnej działalności gospodarczej) jest chwilą, w której dochodzi do zmiany prawnopodatkowej kwalifikacji gruntu na inny niż związany z prowadzeniem działalności gospodarczej. W konsekwencji zaskarżona interpretacja podlegała uchyleniu na podstawie art. 146 § 1 w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a., o czym Sąd orzekł jak w pkt I sentencji wyroku.
Organ reprezentowany przez radcę prawnego zaskarżył powyższe rozstrzygnięcie w całości zarzucając powyższemu orzeczeniu:
Na podstawie art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2023 r., poz. 1634 ze zm.; dalej jako "p.p.s.a."), zaskarżonemu wyrokowi zarzucił naruszenie:
1) prawa materialnego, tj.:
a) art. 14b § 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2023 r., poz. 2383 ze zm.; dalej jako "o.p.") poprzez niewłaściwe zastosowanie i pominięcie w kontekście opisu stanu faktycznego przedstawionego przez Skarżącą okoliczności, z których wynika, że Skarżąca prowadzi działalność gospodarczą a również, że brak jest przesłanek, które wykluczałyby możliwość prowadzenia działalności gospodarczej na przedmiotowej nieruchomości, a zatem oczekiwanie, aby dokonywanie wykładni przepisów prawa podatkowego w formie interpretacji indywidualnej oparte było na wybiórczej (opartej wyłącznie na jednym zdaniu), nie zaś całościowej interpretacji wniosku o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego, a co skutkuje koniecznością analizy całości przedstawione stanu faktycznego, pytania oraz stanowiska wnioskodawcy;
b) art. 1a ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. a) ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (t.j. Dz. U. z 2023 r., poz. 70 ze zm.; dalej jako "u.p.o.l.") poprzez błędną wykładnię tego przepisu i przyjęcie, że gruntem związanym z działalnością gospodarczą jest jedynie grunt faktycznie wykorzystywany do działalności gospodarczej, a nie jest nim grunt pozostający we władaniu przedsiębiorcy, który choćby potencjalnie może zostać wykorzystany do działalności gospodarczej i w konsekwencji przyjęcie, że stawką najwyższą podatku od nieruchomości nie może być poddany grunt opisany we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej, podczas gdy z wykładni przepisu art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. dokonywanej przez sądy administracyjne, w tym Naczelny Sąd Administracyjny, a także przez Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w wyroku z dnia 7 maja 2024 roku orzekającym w tym samym składzie w sprawie tożsamej wynika, że przesłankę związania gruntu z działalnością gospodarczą wyczerpują zarówno przypadki, w których podatnik faktycznie wykorzystuje na potrzeby swojej działalności, ale również gdy nie zachodzą przesłanki, które wykluczają taką możliwość, a zatem istnieje możliwość wykorzystywania nieruchomości na potrzeby działalności gospodarczej podatnika, w tym zwłaszcza gdy podatnik wydatki poczynione w związku z tą nieruchomością wlicza w koszty podatkowe a nadto nieruchomość ta stanowi środek trwały podatnika.
W oparciu o tak postawione zarzuty, Organ wniósł o uwzględnienie skargi kasacyjnej i w następstwie tego uchylenie zaskarżonego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 14 maja 2024 roku (sygn. akt: I SA/Wr 949/23) w całości oraz z uwagi na dostateczne wyjaśnienie sprawy wnoszę o rozpoznanie skargi wniesionej przez Skarżącą od interpretacji indywidualnej ewentualnie na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a., o uwzględnienie skargi kasacyjnej i w następstwie tego uchylenie zaskarżonego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 14 maja 2024 roku (sygn. akt: I SA/Wr 949/23) w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu we Wrocławiu. Czyniąc zadość dyspozycji art. 176 § 2 in fine p.p.s.a. wniosła o rozpoznanie sprawy na rozprawie.
W zakreślonym ustawowo terminie Skarżąca nie skorzystała z możliwości wniesienia odpowiedzi na skargę kasacyjną.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga kasacyjna zawiera usprawiedliwione podstawy, dlatego zasługiwała na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W sprawie niniejszej Naczelny Sąd Administracyjny nie dopatrzył się okoliczności uzasadniających nieważność postępowania (art. 183 § 2 p.p.s.a.) i rozpoznał skargę kasacyjną w podstawach w niej wskazanych.
Organ zasadnie formułuje zarzut naruszenia art. 1a ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. a) u.p.o.l. poprzez błędną wykładnię. Należy zatem zauważyć, że art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. określa definicję legalną gruntów, budynków i budowli związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, wskazując, że taką kwalifikację spełniają grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, z zastrzeżeniem ust. 2a. Równocześnie trzeba wskazać, że przyjęcie, wynikającego z tej regulacji, kryterium posiadania jako przesądzającego o spełnieniu związku z działalnością gospodarczą zostało zakwestionowane przez Trybunał Konstytucyjny w wyroku z 24 lutego 2021 r., sygn. akt SK 39/19. W wyroku tym Trybunał Konstytucyjny orzekł, że art. 1a. ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2019 r. poz. 1170) rozumiany w ten sposób, że o związaniu gruntu, budynku lub budowli z prowadzeniem działalności gospodarczej decyduje wyłącznie posiadanie gruntu, budynku lub budowli przez przedsiębiorcę lub inny podmiot prowadzący działalność gospodarczą, jest niezgodny z art. 64 ust. 1 w związku z art. 31 ust. 3 i art. 84 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej.
Przyjęcie przez Trybunał Konstytucyjny, że kryterium posiadania nie może być przesądzające nie oznacza, ze w każdym przypadku konieczne staje się poszukiwanie innych poza posiadaniem kryteriów poprzez, które można stwierdzić, że istnieje związek z działalnością gospodarczą stosownie do art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. Kluczowe bowiem dla oceny spełnienia tego związku stają się okoliczności konkretnej sprawy.
Trzeba także podkreślić, że w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego po wspomnianym wyroku Trybunału Konstytucyjnego Sąd ten wielokrotnie wypowiadał się w kwestii związku z działalnością gospodarczą po myśli art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., tj. m.in. w wyroku z 15 grudnia 2021 r., sygn. akt III FSK 4061/21.
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę w pełni podziela stanowisko tego Sądu wyrażone w wyroku z 15 grudnia 2021 r., sygn. akt III FSK 4061/21.
W judykacie tym Naczelny Sąd Administracyjny przyjął zatem, że: ,,Za związane z działalnością gospodarczą w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 12 stycznia 2021 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2019 r. poz. 1170 ze zm.), można uznać nieruchomości stanowiące własność podatnika (znajdujące się w posiadaniu samoistnym albo użytkowaniu wieczystym), które są w posiadaniu przedsiębiorcy (innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą) oraz jednocześnie:
1) wchodzą w skład prowadzonego przez niego przedsiębiorstwa w rozumieniu art. 551 kodeksu cywilnego, w szczególności gdy podatnik ujął te składniki majątkowe w prowadzonej ewidencji środków trwałych wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na to, czy nieruchomość jest wykorzystywana na prowadzenie działalności gospodarczej
lub
2) przedmiot działalności przedsiębiorcy obejmuje jedynie prowadzenie działalności gospodarczej, bez względu na to, czy nieruchomość jest wykorzystywana na prowadzenie działalności gospodarczej,
lub
3) nieruchomości są funkcjonalnie powiązane z przedsiębiorstwem prowadzonym przez podmiot, w którego posiadaniu się znajdują, nawet jeżeli nie zostały uwzględnione w ewidencji środków trwałych wartości niematerialnych i prawnych, tzn.:
- są faktycznie wykorzystywane do prowadzenia działalności gospodarczej w znaczeniu zdefiniowanym w art. 1a ust. 1 pkt 4 u.p.o.l.
albo
- mogą być potencjalnie wykorzystywane do prowadzenia działalności gospodarczej w ww. rozumieniu, przez co należy rozumieć sytuację, w której przedsiębiorca podejmuje i realizuje zachowania kwalifikowane w obrębie przedmiotu opodatkowania jako czynności mające na celu przygotowanie, zachowanie lub zabezpieczenie nieruchomości do przyszłej (planowanej) działalności gospodarczej, bądź do kontynuacji przerwanej działalności gospodarczej, związane z ponoszeniem wydatków rozliczanych w kosztach uzyskania przychodów prowadzonej działalności gospodarczej’’.
W wyroku tym Naczelny Sąd Administracyjny określił zatem sytuacje pozwalające stwierdzić, kiedy zachodzi związek z działalnością gospodarczą stosownie do art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., nawet bez względu na to, czy nieruchomość jest wykorzystywana na prowadzenie działalności gospodarczej.
Naczelny Sąd Administracyjny w przywołanym wyroku z 15 grudnia 2021 r., sygn. akt III FSK 4061/21 wskazał również na trzy warianty, poprzez które należy oceniać związek z działalnością gospodarczą:
,,1) podatnik jest przedsiębiorcą i poza działalnością gospodarczą nie realizuje żadnych innych zadań;
2) podatnik jest podwójnie identyfikowany (chodzi tu o sytuację, gdy podatnik będący przedsiębiorcą dysponuje jednocześnie składnikami majątkowymi [nieruchomościami], które nie są w żaden sposób powiązane z prowadzonym przez niego przedsiębiorstwem ani działalnością gospodarczą, a są wykorzystywane w pozagospodarczej sferze aktywności podatnika, a nadto nie znajdują się w posiadaniu innego przedsiębiorcy [np. na podstawie umowy najmu, dzierżawy bądź bez tytułu prawnego], który zajmuje je na prowadzenie działalności gospodarczej);
3) podatnik nie jest przedsiębiorcą, lecz należąca do niego nieruchomość znajduje się w posiadaniu przedsiębiorcy, który zajmuje ją na prowadzenie działalności gospodarczej’’.
W konsekwencji ,,Nie powinna budzić wątpliwości teza, że okoliczność, iż nieruchomość znajduje się w posiadaniu przedsiębiorcy, będącego jako jej właściciel (użytkownik wieczysty, samoistny posiadacz) podatnikiem, nie przesądza o możliwości zastosowania najwyższych stawek opodatkowania, jeżeli podmiot ten może być identyfikowany podwójnie, a więc również jako jednostka, w posiadaniu której znajdują się nieruchomości niepowiązane w żaden sposób z jego aktywnością gospodarczą’’.
Odnosząc te uwagi ogólne do rozpoznawanej sprawy Naczelny Sąd Administracyjny podzielił zarzut Organu dotyczący błędnej wykładni art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. Zasadnie zatem podnosi Organ, że przesłanka związania gruntu z działalnością gospodarczą dotyczy nie tylko sytuacji, gdy grunty są wykorzystywane w tej działalności, ale związek ten nie zostaje zerwany również wówczas, gdy grunty nie są wykorzystywane w tej działalności, jednakże mogą być w niej wykorzystywane, co potwierdzają okoliczności rozpoznawanej sprawy. Jako potwierdzenie związku z działalnością gospodarczą trafnie przyjęto zatem możliwość wykorzystywania gruntu w działalności gospodarczej. Ponadto istotna jest sytuacja, że przedmiotowe grunty stanowią środki trwałe wnioskodawcy, od których nie dokonuje on odpisów amonizacyjnych dla celów podatku dochodowego od osób prawnych, natomiast koszty rekultywacji oraz podatku od nieruchomości Wnioskodawca odnosi w koszty uzyskania przychodów. Nie można pominąć także tego, że Skarżąca jest spółką prawa handlowego, zaś zgodnie z wpisem w Krajowym Rejestrze Sądowym, podstawowym przedmiotem jego działalności jest wydobywanie żwiru i piasku; wydobywanie gliny i kaolinu. Należy więc podkreślić zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, że nie jest to podmiot, który możemy podwójnie identyfikować a zatem jako jednostka, w której posiadaniu znajdują się nieruchomości, co do których należy uznać, że nie są powiązane w żaden sposób z jej aktywnością gospodarczą.
Stąd też Naczelny Sąd Administracyjny nie uznał stanowiska Sądu I instancji, który stwierdził, mając na względzie wyłącznie deklaratoryjny charakter decyzji określonej w 22 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (Dz. U. z 2022, poz. 2409), że należy zanegować stanowisko Organu, iż to data wydania decyzji stanowi datę zakończenia rekultywacji.
Stanowisko, że ostateczna decyzja starosty ma kluczowe znaczenie jako potwierdzenie zakończenia procesu rekultywacji znajduje potwierdzenie w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego. Naczelny Sąd Administracyjny podziela zatem stanowisko tego Sądu wyrażone w wyroku z 11 października 2022 r., sygn. akt III FSK 1481/21, zgodnie z którym ,,Do czasu zakończenia rekultywacji stwierdzonej ostateczną decyzją właściwego organu administracyjnego grunty te są nie tylko związane z prowadzeniem działalności gospodarczej, ale także faktycznie zajęte na jej prowadzenie. W świetle art. 2 ust. 1, art. 1a ust. 1 pkt 3 i 4 u.p.o.l. powoduje to, że podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości, według stawek właściwych dla prowadzenia działalności gospodarczej (por. wyrok NSA z 20 lipca 2022r., III FSK 862/21)’’.
W konsekwencji zasadnie także podnosi Organ naruszenie art. 14b § 3 o.p. poprzez niewłaściwe zastosowanie, wskazując na oczekiwanie, aby dokonywanie wykładni przepisów prawa podatkowego w formie interpretacji indywidualnej oparte było na wybiórczej (opartej wyłącznie na jednym zdaniu), nie zaś całościowej interpretacji wniosku o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego. Należy bowiem ponownie zauważyć, że we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego Skarżąca wskazała, że jest spółką prawa handlowego, przytaczając, co jest podstawowym przedmiotem jej działalności. Ponadto wskazała, że przedmiotowe grunty stanowią środki trwałe wnioskodawcy, od których nie dokonuje on odpisów amortyzacyjnych, natomiast koszty rekultywacji oraz podatku od nieruchomości Wnioskodawca odnosi w koszty uzyskania przychodów.
Biorąc pod uwagę zasadność zarzutów skargi kasacyjnej oraz uznając, że istota sprawy jest dostatecznie wyjaśniona, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 188 p.p.s.a. oraz art. 151 w zw. z art. 193 p.p.s.a. uchylił w całości zaskarżony wyrok i oddalił skargę.
Paweł Borszowski (spr.) Wojciech Stachurski Anna Dalkowska