III FSK 1008/25

III FSK 1008/25 - Postanowienie NSA
Data orzeczenia
2025-09-04
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2025-07-31
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Jan Rudowski /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych, zabezpieczenie zobowiązań podatkowych
Hasła tematyczne
Wstrzymanie wykonania aktu
Sygn. powiązane
I SA/Po 196/24 - Wyrok WSA w Poznaniu z 2024-10-17
III FZ 228/24 - Postanowienie NSA z 2024-06-25
Skarżony organ
Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku
Odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 935
art. 61 par. 3
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Jan Rudowski po rozpoznaniu w dniu 4 września 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej sprawy ze skargi kasacyjnej G. L. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 17 października 2024 r. sygn. akt I SA/Po 196/24 w zakresie wniosku o wstrzymanie wykonania postanowienia w sprawie ze skargi G. L. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Poznaniu z dnia 2 lutego 2024 r. nr 3001-IEE.7113.344.2023 w przedmiocie egzekucji świadczeń pieniężnych postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia.
Uzasadnienie
1. Wyrokiem z 17 października 2025 r., I SA/Po 196/24, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu oddalił skargę G. L. (dalej: "skarżący", "strona") na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej Poznaniu z 2 lutego 2024 r. w przedmiocie egzekucji świadczeń pieniężnych.
2. Od tego wyroku, 27 grudnia 2024 r. skarżący, reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, złożył skargę kasacyjną, w której na podstawie art. 61 § 2 i 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r., poz. 935 ze zm.; dalej: "p.p.s.a.") wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia. We wniosku tym wskazano, że wykonanie postanowienia doprowadzi do powstania po stronie skarżącego szkody majątkowej, straty finansowej w wysokości 112.145,81 zł. Skarżący utraci płynność finansową, a to z kolei wpłynie na brak zdolności do wykonywania bieżących zobowiązań.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie.
3. Instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności przez sąd, będąca formą tymczasowej ochrony sądowej udzielanej stronie postępowania, stanowi wyjątek od zasady wyrażonej w art. 61 § 1 p.p.s.a., zgodnie z którą wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu. Stosownie do art. 61 § 3 p.p.s.a., sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności, o których mowa w § 1 cytowanego przepisu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Użyte przez ustawodawcę nieostre pojęcia "znaczna szkoda lub trudne do odwrócenia skutki" wymagają konkretyzacji w dokładnie i wszechstronnie przedstawionych okolicznościach, zobrazowanych przez zgromadzony w aktach sprawy materiał dowodowy. Taka konkretyzacja jest obowiązkiem wnioskodawcy (por. postanowienia NSA: z 6 czerwca 2024 r. III FZ 234/24, z 26 listopada 2020 r. I GSK 1391/20, z 22 lipca 2015 r., II FZ 497/15).
Aby wniosek mógł być rozpatrzony pozytywnie, strona musi go poprzeć stosownymi twierdzeniami i dokumentami na okoliczność spełnienia ustawowych przesłanek wstrzymania wykonania decyzji. Konieczne jest zatem wykazanie we wniosku szczegółowych przyczyn uzasadniających możliwość wystąpienia sytuacji, która spowoduje zajście choćby jednej z przesłanek wymienionych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Argumentacja wniosku o wstrzymanie wykonania aktu musi w sposób przekonujący przedstawiać konkretne relacje między brakiem wstrzymania zaskarżonej decyzji a wystąpieniem zagrożeń z art. 61 § 3 p.p.s.a.
Na skarżącym ciąży zatem obowiązek wykazania, że wystąpiła co najmniej jedna z przesłanek udzielenia ochrony tymczasowej określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a., to jest przedstawienia okoliczności uprawdopodobniających, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje u niego niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudne do odwrócenia skutki. Tymczasem w niniejszej sprawie wniosek skarżącego o wstrzymanie wykonania decyzji nie spełnia powyższych wymogów. Skarżący bowiem nie uzasadnił w sposób odpowiedni sformułowanego wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji.
Argumentacja skarżącego sprowadza się do stwierdzenia przez niego, że w konsekwencji wykonania postanowienia utraci on płynność finansową co wpłynie na zdolności do wykonywania bieżących zobowiązań. Strona jednak nie przedstawiła żadnych dokumentów, które obrazowałyby jej sytuację finansową i potwierdzały jej stanowisko. Aby zbadać, czy rzeczywiście wykonanie zaskarżonego postanowienia może wyrządzić skarżącemu znaczną szkodę lub trudne do odwrócenia skutki, konieczne jest odniesienie wymaganej należności do aktualnej sytuacji finansowej strony. Bez porównania tych dwóch wartości (wysokości wymaganego zobowiązania i majątku, jakim dysponuje strona składająca wniosek), nie jest możliwe zweryfikowanie żądania udzielenia ochrony tymczasowej. Dla obrazu sytuacji majątkowej skarżącego, umożliwiającego ocenę w kontekście zasadności wniosku, niezbędne byłoby m.in. udzielenie informacji dotyczących posiadanego majątku ruchomego, stanu oszczędności, czy rachunków bankowych, ewentualnych innych zobowiązań. Żadne takie informacje nie zostały jednak zawarte w złożonym wniosku.
W świetle powyższej argumentacji należy uznać, że skoro skarżący we wniosku kierowanym do Naczelnego Sądu Administracyjnego nie wykazał, że spełniona została choć jedna z ustawowych przesłanek wstrzymania wykonania decyzji wymienionych w art. 61 § 3 p.p.s.a., to brak jest podstaw do zastosowania wobec niego ochrony tymczasowej w postaci wstrzymania wykonania decyzji.
Z powyżej przedstawionych względów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 61 § 3 w związku z art. 193 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.