III CZP 96/06

Uchwała z dnia 7 grudnia 2006 r., III CZP 96/06 
 
Sędzia SN Krzysztof Pietrzykowski (przewodniczący) 
Sędzia SN Mirosław Bączyk 
Sędzia SN Antoni Górski (sprawozdawca) 
 
Sąd Najwyższy w sprawie egzekucyjnej ze skargi dłużnika Ryszarda Marka Z. 
na czynność komornika sądowego przy Sądzie Rejonowym w Bytowie w sprawie 
(...) przy uczestnictwie wierzyciela Gminy Miejskiej S. po rozstrzygnięciu w Izbie 
Cywilnej na posiedzeniu jawnym w dniu 7 grudnia 2006 r. zagadnienia prawnego 
przedstawionego przez Sąd Okręgowy w Słupsku postanowieniem z dnia 27 lipca 
2006 r.: 
"Czy uiszczenie przez radcę prawnego opłaty od skargi na czynność 
komornika w momencie późniejszym niż wniesienie skargi, lecz przed upływem 
terminu do jej wniesienia, prowadzi do odrzucenia skargi na podstawie art. 1302 § 3 
k.p.c. w związku z art. 13 § 2 k.p.c. jako nie opłaconej należycie?" 
podjął uchwałę: 
 
1. Przewidziany w art. 1302 § 3 k.p.c. rygor odrzucenia nienależycie 
opłaconego środka odwoławczego lub zaskarżenia ma zastosowanie także do 
skargi na czynności komornika. 
2. Skuteczne jest opłacenie przez radcę prawnego skargi na czynności 
komornika po jej wniesieniu, lecz przed upływem terminu zaskarżenia. 
 
Uzasadnienie 
 
Reprezentujący dłużnika radca prawny wniósł w dniu 29 kwietnia 2006 r. 
skargę na czynność komornika. Nie uiścił od niej od razu opłaty stałej w wysokości 
100 zł, należnej na podstawie art. 25 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach 
sądowych w sprawach cywilnych (Dz.U. Nr 167, poz. 1398 ze zm. – dalej: 
"u.k.s.c."), lecz dopiero w dniu 2 maja 2006 r. Sąd Rejonowy przyjmując, że 
stosownie do art. 10 u.k.s.c. opłata powinna być uiszczona równocześnie z 

wniesieniem pisma podlegającego opłacie, postanowieniem z dnia 4 maja 2006 r. 
odrzucił skargę, uznając, iż nie ma znaczenia okoliczność, że opłata wpłynęła do 
sądu w terminie otwartym do wniesienia skargi. 
Rozpoznając zażalenie dłużnika na to orzeczenie, Sąd Okręgowy powziął 
wątpliwość prawną, sformułowaną w przedstawionym do rozstrzygnięcia 
zagadnieniu prawnym. 
Sąd Najwyższy zważył, co następuje: 
Przed udzieleniem odpowiedzi na przedstawione pytanie prawne należy 
przesądzić kwestię wstępną, czy przewidziany w art. 1302 § 3 k.p.c. rygor 
odrzucenia pisma wnoszonego przez profesjonalnego pełnomocnika z powodu 
nieuiszczenia należnej opłaty stałej lub stosunkowej, ma zastosowanie do skargi na 
czynność komornika. Problem bierze się stąd, że wśród wymienionych w tym 
przepisie środków odwoławczych i zaskarżenia nie ma skargi na czynności 
komornika, w związku z czym powstaje wątpliwość, czy wyszczególnione w tym 
przepisie środki tworzą katalog zamknięty, czy też jest to wskazanie 
najważniejszych z nich, niemające charakteru wyczerpującego. 
Rozstrzygając tę kwestię, należy zwrócić uwagę, że art. 1302 § 3 k.p.c. 
nawiązuje wprost do art. 363 § 1 k.p.c., przewidującego podział ogólny środków, za 
pomocą których można kwestionować orzeczenia, na środki odwoławcze i inne 
środki zaskarżenia. Nie ulega wątpliwości, że skarga na czynności komornika 
należy do innych środków zaskarżenia. Samo posłużenie się w art. 1302 § 3 k.p.c. 
formułą ogólną, dosłownie przejętą z art. 363 § 1 k.p.c., przemawia za tym, że 
wymienienie środków odwoławczych lub zaskarżenia nie było wyczerpujące, 
zwłaszcza że uczyniono to w nawiasie, co jest najczęściej używanym zabiegiem 
wskazującym, że wyszczególnienie jest przykładowe.  
Mocnego argumentu za tym stanowiskiem dostarcza wykładnia systemowa. 
Ustawodawca, ograniczając w ustawie o kosztach sądowych w sprawach cywilnych  
pobieranie opłat tylko od niektórych środków odwoławczych i zaskarżenia, posłużył 
się słowem „wyłącznie” (por. art. 35 ust. 1 i 36 ustawy), którego nie użył w art. 1302 
§ 3 k.p.c. Nie ma także uzasadnienia logicznego wyłączenie spod działania rygoru 
przewidzianego w art. 2 §130 3 k.p.c. takich środków zaskarżenia jak skarga na 
czynności komornika lub sprzeciw od nakazu zapłaty w postępowaniu 
upominawczym. W rezultacie trzeba przyjąć, że nieuiszczenie przez 

profesjonalnego pełnomocnika opłaty stałej od skargi na czynności komornika 
powoduje odrzucenie skargi, bez wzywania do jej opłacenia. 
Przesądzenie tej kwestii wstępnej prowadzi do problemu, który jest 
przedmiotem przedstawionego do rozpoznania zagadnienia prawnego, a 
mianowicie, czy uiszczenie opłaty od skargi na czynności komornika musi nastąpić 
jednocześnie z jej wniesieniem, czy też można dokonać opłaty później, byleby w 
terminie przewidzianym do wniesienia skargi. 
Sąd Okręgowy trafnie zwrócił uwagę, że art. 10 u.k.s.c. jest odpowiednikiem 
art. 15 ustawy z dnia 13 czerwca 1967 r. o kosztach w sprawach cywilnych (jedn. 
tekst: Dz.U. 2002 r. Nr 9, poz. 88 ze zm.). Na tle art. 15 w związku z art. 17 tej 
ustawy w orzecznictwie Sądu Najwyższego przyjmowano obciążający 
profesjonalnego pełnomocnika obowiązek opłacenia pisma zawierającego środek 
odwoławczy lub zaskarżenia podlegającego opłacie stałej nie oznacza, że opłata ta 
powinna być uiszczona równocześnie z wniesieniem pisma, gdyż prawnie 
skuteczne jest jego opłacenie najpóźniej w ostatnim dniu terminu zaskarżenia (por. 
m.in. postanowienie z dnia 16 maja 1969 r., III CRN 136/69, nie publ., uchwała z 
dnia 25 września 1970 r., III CZP 58/70, OSNCP 1971, nr 9, poz. 146, czy uchwała 
z dnia 25 marca 1980 r., III CZP 12/80, OSNCP 1980, nr 9, poz. 160). 
W obecnym stanie prawnym obowiązek "samoobliczenia" opłat został 
rozszerzony przedmiotowo także na opłaty stosunkowe (art. 1302 § 1 i 3 k.p.c.), a 
podmiotowo na przedsiębiorcę w sprawach gospodarczych, także wówczas, gdy nie 
reprezentuje go profesjonalny pełnomocnik (art. 1302 § 4 k.p.c.). Ta zmiana stanu 
prawnego nie usprawiedliwia odstąpienia od orzecznictwa wypracowanego na tle 
poprzedniej ustawy. Można nawet twierdzić, że to liberalne stanowisko jest – w 
odniesieniu do zwyczajnych środków odwoławczych i zaskarżenia – tym bardziej 
uzasadnione obecnie, ze względu na to, że nastąpiło rozszerzenie dotkliwego 
rygoru w postaci odrzucenia środka nienależycie opłaconego także na opłaty 
stosunkowe. 
Wbrew sugestii Sądu Okręgowego, za zmianą stanowiska nie przemawia § 6 
ust. 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 31 stycznia 2006 r. w sprawie 
sposobu uiszczania opłat sądowych w sprawach cywilnych (Dz.U. Nr 27, poz. 199), 
zgodnie z którym uiszczający opłatę sądową znakami opłaty sądowej nakleja znak 
na piśmie podlegającym opłacie. Przepis ten reguluje tylko wnoszenie pisma i 
jednoczesne opłacanie go znakami opłaty sądowej, co, rzecz jasna, nie oznacza, że 

jest to jedyny sposób i moment dokonywania opłaty. Z § 3 ust 1 w związku z § 4 
ust. 1 rozporządzenia wynika, że opłata może być dokonana przed wniesieniem 
pisma do sądu, a z § 4 ust. 2, że także po jego wniesieniu. Z tych względów 
poszukiwanie w rozporządzeniu argumentów, które mogłyby przemawiać za 
odstąpieniem od ukształtowanej dotychczas praktyki sądowej, nie jest uzasadnione. 
Prowadzi to do wniosku, że skuteczne jest w rozumieniu art. 1302 § 3 k.p.c. 
opłacenie przez radcę prawnego skargi na czynności komornika, dokonane po jej 
wniesieniu, lecz przed upływem terminu zaskarżenia. 
Z tych przyczyn na podstawie art. 390 § 1 k.p.c. orzeczono, jak w uchwale.