III CZP 90/09

Sygn. akt III CZP 90/09 
 
 
 
 
 
POSTANOWIENIE 
 
Dnia 20 listopada 2009 r. 
Sąd Najwyższy w składzie : 
 
 
SSN Marian Kocon (przewodniczący, sprawozdawca) 
SSN Józef Frąckowiak 
SSN Katarzyna Tyczka-Rote 
 
 
 
 
w sprawie z wniosku wierzyciela GE Money Bank S.A. w G. 
przeciwko dłużnikowi Dominice Ł.-B. 
o nadanie klauzuli wykonalności, 
na posiedzeniu jawnym w Izbie Cywilnej 
w dniu 20 listopada 2009 r., 
na skutek zagadnienia prawnego przedstawionego  
przez Sąd Okręgowy w K. 
postanowieniem z dnia 14 lipca 2009 r.,  
 
"Czy określenie w bankowym tytule egzekucyjnym wysokości 
odsetek według stopy procentowej odsetek maksymalnych, to jest              
w wysokości czterokrotności stopy kredytu lombardowego spełnia 
wymogi formalne z art. 96 ust. 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - 
Prawo bankowe (tekst jedn.: Dz.U. z 2002 r. Nr 72, poz. 665 z późn. 
zm.) jeżeli wskazano także aktualną stopę tych odsetek właściwą na 
chwilę wystawienia tytułu?" 
 
 
 
odmawia podjęcia uchwały. 
 
 

 
2 
Uzasadnienie 
 
Sąd Rejonowy w K. postanowieniem z dnia 7 maja 2009 r. oddalił wniosek 
wierzyciela o nadanie sądowej klauzuli wykonalności bankowemu tytułowi 
egzekucyjnemu w części, w jakiej dotyczył on odsetek umownych za okres od dnia 
8 listopada 2008 r. do dnia 7 kwietnia 2009 r., odsetek karnych za okres od dnia 7 
maja 2008 r. do dnia 20 kwietnia 2009 r. oraz dalszych odsetek żądanych za okres 
od dnia 21 kwietnia 2009 r. do dnia zapłaty. W ocenie sądu w tym zakresie ujęcie 
wysokości odsetek nie spełnia wymogów zawartych w art. 96 ust. 2 Prawa 
bankowego. 
Rozpoznając zażalenie wierzyciela na to postanowienie, Sąd Okręgowy w K. 
powziął poważne wątpliwości, którym dał wyraz w zagadnieniu prawnym 
przedstawionym Sądowi Najwyższemu do rozstrzygnięcia na podstawie na 
podstawie art. 390 § 1 w związku z art. 397 § 2 k.p.c. 
Sąd Najwyższy zważył, co następuje: 
Zgodnie z art. 390 § 1 w związku z art. 397 § 2 k.p.c., sąd drugiej instancji 
może przedstawić Sądowi Najwyższemu do rozstrzygnięcia zagadnienie prawne 
budzące poważne wątpliwości tylko wówczas, gdy jest to niezbędne do 
rozpatrzenia zażalenia. Z tego stwierdzenia, wspartego także art. 61 § 1 ustawy 
z dnia 23 listopada 2002 r. o Sądzie Najwyższym (Dz. U. Nr 240, poz. 2052 
ze  zm.), 
wynika, że niezbędne jest wskazanie przez sąd odwoławczy 
szczegółowego uzasadnienia, na czym polegają jego wątpliwości i dlaczego uważa 
je za poważne, oraz wykazanie, że stwierdzone przezeń wątpliwości prawne 
pozostają w związku przyczynowym z rozstrzygnięciem zażalenia. 
W myśl art. 7862 § 1 k.p.c. w postępowaniu o nadanie klauzuli wykonalności 
bankowemu tytułowi egzekucyjnemu, sąd bada, czy dłużnik poddał się egzekucji, 
oraz czy roszczenie objęte tytułem wynika z czynności bankowej dokonanej 
bezpośrednio z bankiem lub z zabezpieczenia wierzytelności banku wynikającej 
z tej czynności. Przepis ten pozostaje w związku z art. 96-98 pr. bank., które 
normują zasady wystawiania przez banki tytułów egzekucyjnych, ich treść oraz 
skuteczność. Oznacza to, że w postępowaniu o nadanie klauzuli wykonalności 

 
3 
bankowemu tytułowi egzekucyjnemu sąd bada nie tylko przesłanki z art. 7862 
k.p.c., ale także czy dokument przedłożony przez bank spełnia wynikające 
z przepisów prawa bankowego przesłanki ważności i skuteczności bankowego 
tytułu egzekucyjnego, a nadto inne wymogi, które dotyczą każdego tytułu 
egzekucyjnego. Oczywistym jest, że poczynienie wymaganych powyższymi 
przepisami ustaleń możliwe jest jedynie w oparciu o dokumenty zawierające 
powyższe oświadczenia i informacje. 
W aktach sprawy natomiast brak jest oryginału lub poświadczonego odpisu 
oświadczenia o poddaniu się egzekucji przez dłużnika Dominikę Ł.-B., a także 
oryginału lub poświadczonego odpisu umowy kredytu pozwalającej ocenić, czy 
spełnia ona wymogi art. 7862 § 1 k.p.c. oraz art. 97 ust. 1 i 2 pr. bank. 
Umowa kredytu, w której treści zawarte jest oświadczenie o poddaniu się egzekucji, 
załączona została jedynie w formie kserokopii niepoświadczonej przez uprawnione 
osoby za zgodność z oryginałem. Ten brak uniemożliwia nadanie klauzuli 
wykonalności, co oznacza, że nie został spełniony wymóg istnienia związku 
przyczynowego między rozstrzygnięciem przedstawionego zagadnienia prawnego 
a rozstrzygnięciem zażalenia, a tylko wówczas zachodziłaby potrzeba podjęcia 
uchwały rozstrzygającej to zagadnienie. 
Poza tym, z uzasadnienia postanowienia o przedstawieniu zagadnienia 
prawnego wynika, że Sądowi odwoławczemu w istocie chodzi o zajęcie przez Sąd 
Najwyższy stanowiska odmiennego od wyrażonego w uchwale z 12 lutego 2009 r. 
(sygn. akt III CZP 145/08, Biul. SN 2009/2/7), na co wskazują zwłaszcza argumenty 
sprowadzające się do pewnej polemiki z tym stanowiskiem oraz wykazywanie, iż 
kategoria „stopy kredytu lombardowego Narodowego Banku Polskiego" nie jest 
dłużnikowi obca. Nie jest to jednak wystarczająca podstawa do przedstawienia 
Sądowi Najwyższemu zagadnienia prawnego w trybie art. 390 § 1 w związku z art. 
397 § 2 k.p.c. 
Dalej, Sąd odwoławczy nie dostrzegł, iż na obecnym etapie postępowania, 
wobec jednoznacznego żądania zawartego w treści zażalenia (k. 14 akt), dłużnik 
nie domaga się już nadania klauzuli wykonalności odnośnie odsetek z odesłaniem 
do treści b.t.e., tj. do „wysokości stopy kredytu lombardowego Narodowego Banku 

 
4 
Polskiego", stąd też wszelkie rozważania w tym zakresie, zawarte w uzasadnieniu 
postanowienia, pozostają bez związku z rozpatrywaną sprawą. 
Na koniec, trzeba zauważyć, że proces cywilny zapewnia ochronę jednostce 
tylko w ramach określonych zasad społecznych; nie można zatem absorbować 
środków publicznych w celach zbędnych i nadużywania uprawnień. Nie podlega 
ochronie taki interes jednostki, który zgodnie z ogólnym postrzeganiem, jest aż tak 
nikły, iż nie usprawiedliwia absorbowania pracy sądu. Wartość przedmiotu 
zaskarżenia określono w zażaleniu na 4,71 zł. Kwota ta jest rażąco niska, a realne 
koszty postępowania - ponoszone przez społeczeństwo - wysokie. W tych 
okolicznościach za nieporozumienie należy uznać angażowanie Sądu Najwyższego 
w rozstrzygnięcie przedstawionego zagadnienia prawnego. 
Z tych względów, na podstawie art. 61 § 1 ustawy z dnia 23 listopada 2002 r. 
o Sądzie Najwyższym (Dz. U. Nr 240, poz. 2052 ze zm.), postanowiono jak 
w sentencji.