III CZP 90/07

Sygn. akt III CZP 90/07 
 
 
 
 
 
 
POSTANOWIENIE 
 
Dnia 23 października 2007 r. 
Sąd Najwyższy w składzie : 
 
SSN Dariusz Zawistowski (przewodniczący) 
SSN Hubert Wrzeszcz (sprawozdawca) 
SSA Michał Kłos 
 
Protokolant Bożena Kowalska 
 
w sprawie z powództwa Gminy Miasta S. 
przeciwko Wspólnocie Mieszkaniowej "B." w S. 
o uchylenie uchwały, 
na posiedzeniu jawnym w Izbie Cywilnej 
w dniu 23 października 2007 r., 
na skutek zagadnienia prawnego przedstawionego  
przez Sąd Apelacyjny  
postanowieniem z dnia 23 maja 2007 r.,  
 
1. "Czy dla skuteczności podjęcia uchwały właścicieli lokali w 
trybie mieszanym, tj. na zebraniu członków oraz w drodze 
indywidualnego zbierania głosów przez zarząd, wymagane jest 
zebranie głosów od wszystkich właścicieli; 
 
    2. czy zarząd wspólnoty mieszkaniowej w ramach zwykłego 
zarządu może dokonywać zakupu rzeczy przeznaczonych na 
zaspokojenie potrzeb kulturalnych właścicieli ?" 
 
 
odmawia podjęcia uchwały. 
 
 

 
2 
Uzasadnienie 
 
 
Powódka wniosła o uchylenie podjętej przez pozwaną Wspólnotę 
Mieszkaniową uchwały nr 1/2003 z dnia 30 marca 2004 r. o udzieleniu absolutorium 
Zarządowi Wspólnoty za rok 2003 r. Skwitowanie działalności Zarządu nastąpiło – 
jej zdaniem – z naruszeniem prawa. Zakup fotela do rehabilitacji i masażu dla klubu 
kulturalno-oświatowego Wspólnoty nie stanowi bowiem wydatku na cele związane 
z  zarządem nieruchomością wspólną i został dokonany z przekroczeniem 
uprawnień Zarządu. 
 
Pozwana wniosła o oddalenie powództwa. Zarzuciła, że podstawę 
zakwestionowanych 
czynności 
Zarządu 
stanowiły 
uchwały 
Wspólnoty 
Mieszkaniowej. Podniosła ponadto, że Komisja Rewizyjna Wspólnoty nie miała 
zastrzeżeń do działalności Zarządu. 
 
Sąd Okręgowy w S. – po ponownym rozpoznaniu sprawy – wyrokiem z dnia 
13 lipca 2006 r. oddalił powództwo. 
 
Sąd 
ustalił, 
że 
powódka 
jest 
właścicielką 
lokali 
mieszkalnych 
w  nieruchomości położonej w S. przy A. W. 13, 15, 17, 19, 21, 23 i ma udział w 
częściach wspólnych nieruchomości w wysokości 172/1000. Pozwana Wspólnota w 
2003 r. podjęła uchwałę nr 2/2003 w sprawie zorganizowania klubu kulturalno-
oświatowego i uchwałę nr 5/2003 w sprawie zatwierdzenia planu gospodarczego 
Wspólnoty. Wykonując te uchwały, Zarząd kupił fotel do rehabilitacji i masażu za 
3690 zł, stanowiący wyposażenie klubu kulturalno-oświatowego. 
 
Komisja Rewizyjna pozytywnie oceniła działalność Zarządu. Z protokołu 
kontroli wynika ponadto, że zgromadzone przez Wspólnotę środki wynosiły 
w  grudniu 2002 r. 151 407 zł, a w grudniu 2003 r. – 204 000 zł. Dnia 30 marca 
2004 r. Wspólnota Mieszkaniowa podjęła uchwałę o udzieleniu Zarządowi 
absolutorium. W głosowaniu wzięło udział 878 udziałów na 1000 uprawnionych do 
głosowania. Za uchwałą głosowały 683 udziały, a przeciwko uchwale – 195 
udziałów. Głosy zostały oddane na zebraniu Wspólnoty oraz w drodze 
indywidualnego zbierania głosów.  

 
3 
 
Sąd Okręgowy nie dopatrzył się podstaw do uchylenia zaskarżonej uchwały. 
Uznał, że Zarządowi nie można przypisać niegospodarności. Podkreślił, że zakup 
fotela do rehabilitacji i masażu był rezultatem wykonania niezaskarżonych przez 
powódkę uchwał Wspólnoty, które zobowiązały Zarząd do urządzenia klubu 
kulturalno-oświatowego i określały środki przeznaczone na ten cel. Powódka nie 
wykazała też na czym polega szkoda wyrządzona zamożnej Wspólnocie na skutek 
zakupu fotela za 3690 zł.  
 
Sąd Apelacyjny , rozpoznając apelację powódki, przedstawił – na podstawie 
art. 390 § 1 k.p.c. – przytoczone na wstępie zagadnienie prawne. Ze  względu na 
podjęcie uchwały w trybie mieszanym (oddawanie głosów na zebraniu i w drodze 
indywidualnego ich zbierania przez zarząd) powstał – zadaniem Sąd – problem 
zachowania quorum oraz istnienia zaskarżonej uchwały, ponieważ Zarząd 
zaniechał indywidualnego zbierania głosów, gdy stwierdził, że wynik głosowania 
został przesądzony. Ponadto wobec bezspornego faktu, że  Zarząd kupił fotel do 
rehabilitacji bez zgody Wspólnoty, wyłonił się też problem, czy mógł on to zrobić w 
ramach zwykłego zarządu.      
 
Sąd Najwyższy zważył, co następuje: 
 
Warunkiem 
rozstrzygnięcia 
przestawionego 
Sądowi 
Najwyższemu 
zagadnienia prawnego jest wykazanie przez sąd drugiej instancji przesłanek z art. 
390 § 1 k.p.c. oraz prawidłowe podjęcie postanowienia o przedstawieniu 
zagadnienia prawnego budzącego poważne wątpliwości (por. postanowienie Sądu 
Najwyższego z dnia 18 marca 2006 r., III CZP 93/04, niepubl.). To ostatnie 
wymaganie 
nie 
zostało 
spełnione 
w 
rozpoznawanej 
sprawie, 
ponieważ 
postanowienie Sądu Apelacyjnego z dnia 23 maja 2007 r. o przedstawieniu 
zagadnienia prawnego zostało podjęte w niewłaściwym składzie. W skład Sądu, 
który wydał to postanowienie, wchodziła Sędzia Sądu Okręgowego w K. – A. S. 
Dokument z dnia 21 lutego 2007 r., zawierający udzieloną tej Sędzi delegacji do 
orzekania w Sądzie Apelacyjnym, podpisał ówczesny podsekretarz stanu w 
Ministerstwie Sprawiedliwości – K. J. (k. 154). 
 
Tymczasem możliwość delegowania sędziego – za  jego zgodą – do 
pełnienia obowiązków sędziego w innym sądzie ustawodawca przyznał wyłącznie 

 
4 
Ministrowi Sprawiedliwości i to uprawnienie nie może  być przenoszone na inne 
osoby. Takie stanowisko zajął Sąd Najwyższy w uchwale z dnia 17 lipca 2007 r., 
III  CZP 81/07, (Biul. SN 2007, nr 7, poz.10), stwierdzając, że: „Uprawnienie do 
delegowania sędziego do pełnienia obowiązków sędziego w innym sądzie (art. 77 
ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. – prawo o ustroju sądów powszechnych, Dz. U. Nr 
98, poz. 1070 ze zm.) przysługuje wyłącznie Ministrowi Sprawiedliwości i nie może 
być przenoszone na inne osoby. Tylko w razie nieobsadzenia stanowiska Ministra 
Sprawiedliwości lub jego czasowej niezdolności do wykonywania obowiązków, 
uprawnienie to może wykonywać Prezes Rady Ministrów lub inny wskazany przez 
Prezesa Rady Ministrów członek Rady Ministrów (art. 36 ustawy z dnia 8 sierpnia 
1998 r. o Radzie Ministrów, tekst jedn.: Dz. U. z dnia 2003 r., Nr 24, poz. 199 ze 
zm.)”. Taki pogląd oznacza, że jeżeli dokument zawierający decyzję o delegowaniu 
Sędzi Sądu Okręgowego – A. S. do pełnienia obowiązków w Sądzie Apelacyjnym 
został podpisany przez podsekretarza stanu w  Ministerstwie Sprawiedliwości, to 
należało przyjąć, że delegacja nie została skutecznie udzielona. W konsekwencji 
skład Sądu, który postanowieniem z dnia 23  maja 2007 r. przedstawił Sądowi 
Najwyższemu zagadnienie prawne, należało uznać za niezgodny z przepisami 
prawa (art. 367 § 3 zw. z art. 397 § 2 k.p.c.). To  oznacza, że wymienione 
postanowienie 
zostało 
podjęte 
nieprawidłowo, 
przez 
Sąd 
orzekający 
w 
niewłaściwym składzie (por. postanowienie Sądu Najwyższego z   dnia 15 czerwca 
2007 r., III CZP 36/07 i postanowienie Sądu Najwyższego z  dnia 17 lipca 2007 r., 
III CZP 72/07, niepubl.). 
 
Ponadto 
nieprawidłowe 
podjęcie 
postanowienia 
o 
przedstawieniu 
zagadnienia prawnego polega także na tym, że zostało ono wydane na posiedzeniu 
niejawnym w dniu 23 maja 2007 r. Uszło uwagi Sądu, że w sytuacji, w której 
apelacja podlega rozpoznaniu na rozprawie, postanowienie o przedstawieniu 
zagadnienia 
prawnego 
mogło 
zostać 
wydane 
tylko 
na 
rozprawie 
(por.  postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 11 października 1978 r., III CZP 
64/78; OSP 1979, nr 5, poz. 84 oraz postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 
18  marca 2005 r., III CZP 93/04; niepubl.). 
 
W razie ponownego przestawienia niniejszego zagadnienia prawnego, Sąd 
powinien rozważyć, czy wynikające z art. 386 § 6 k.p.c. związanie sądu drugiej 

 
5 
instancji oceną prawną i wskazaniami co do dalszego postępowania, zawartymi 
w  wyroku Sądu Apelacyjnego z dnia 5 października 2005 r., nie stanowi 
przeszkody do przedstawienia tego zagadnienia prawnego do rozstrzygnięcia 
Sądowi Najwyższemu. 
Z przestawionych powodów Sąd Najwyższy na podstawie art. 61 § 1 ustawy 
z dnia 23 listopada o Sądzie Najwyższym  (Dz. U. Nr 240, poz. 2052 ze zm.) orzekł, 
jak sentencji postanowienia .