III CZP 72/07
Podsumowanie
Przejdź do pełnego tekstuSąd Najwyższy odmówił podjęcia uchwały w sprawie zagadnienia prawnego dotyczącego ważności umowy o pobieranie opłat za parkowanie z powodu wadliwego składu sądu apelacyjnego, który przedstawił to zagadnienie.
Sąd Apelacyjny przedstawił Sądowi Najwyższemu zagadnienie prawne dotyczące ważności umowy o pobieranie opłat za parkowanie, która przewidywała podział wpływów między miasto a przedsiębiorstwo. Sąd Najwyższy odmówił podjęcia uchwały, ponieważ postanowienie sądu drugiej instancji o przedstawieniu zagadnienia zostało wydane przez sąd w niewłaściwym składzie, z udziałem sędziego delegowanego przez podsekretarza stanu, co jest niezgodne z prawem.
Sprawa dotyczyła zagadnienia prawnego przedstawionego przez Sąd Apelacyjny Sądowi Najwyższemu, a mianowicie, czy umowa na podstawie której organ właściwy do pobierania opłat za parkowanie pojazdów samochodowych upoważnia do ich pobierania inny podmiot, który zatrzymuje dla siebie część pobranych kwot, jest ważna. Sąd Najwyższy odmówił podjęcia uchwały. Uzasadnienie opierało się na wadliwości proceduralnej. Sąd Apelacyjny wydał postanowienie o przedstawieniu zagadnienia prawnego w składzie, który nie spełniał wymogów prawnych. W składzie tym uczestniczyła sędzia delegowana do Sądu Apelacyjnego na podstawie dokumentu podpisanego przez podsekretarza stanu, podczas gdy uprawnienie do delegowania sędziego przysługuje wyłącznie Ministrowi Sprawiedliwości. W związku z tym, skład Sądu Apelacyjnego był niezgodny z przepisami prawa, co skutkowało nieważnością postanowienia o przedstawieniu zagadnienia prawnego i uniemożliwiło Sądowi Najwyższemu podjęcie uchwały.
Asystent AI do analizy prawnej
Przeanalizuj tę sprawę w kontekście orzecznictwa, przepisów i doktryny. Uzyskaj pogłębioną analizę, projekt pisma lub odpowiedź na pytanie prawne.
Zagadnienia prawne (1)
Odpowiedź sądu
Sąd Najwyższy odmówił podjęcia uchwały.
Uzasadnienie
Sąd Najwyższy odmówił podjęcia uchwały, ponieważ postanowienie Sądu Apelacyjnego o przedstawieniu zagadnienia prawnego zostało wydane przez sąd w niewłaściwym składzie, z udziałem sędziego delegowanego na podstawie dokumentu podpisanego przez podsekretarza stanu, co narusza przepisy prawa dotyczące delegowania sędziów.
Rozstrzygnięcie
Decyzja
odmowa podjęcia uchwały
Strony
| Nazwa | Typ | Rola |
|---|---|---|
| Miasto W. | instytucja | powód |
| Przedsiębiorstwo W. | spółka | pozwany |
Przepisy (6)
Główne
k.p.c. art. 390 § 1
Kodeks postępowania cywilnego
u.SN art. 61 § 1
Ustawa o Sądzie Najwyższym
Pomocnicze
k.p.c. art. 367 § 3
Kodeks postępowania cywilnego
k.p.c. art. 397 § 2
Kodeks postępowania cywilnego
p.u.s.p. art. 77
Ustawa - Prawo o ustroju sądów powszechnych
u.RM art. 36
Ustawa o Radzie Ministrów
Argumenty
Skuteczne argumenty
Postanowienie Sądu Apelacyjnego o przedstawieniu zagadnienia prawnego zostało wydane przez sąd w niewłaściwym składzie, ponieważ sędzia delegowana została powołana na podstawie dokumentu podpisanego przez podsekretarza stanu, a nie Ministra Sprawiedliwości.
Godne uwagi sformułowania
Uprawnienie do delegowania sędziego do pełnienia obowiązków sędziego w innym sądzie (...) przysługuje wyłącznie Ministrowi Sprawiedliwości i nie może być przenoszone na inne osoby.
Skład orzekający
Jacek Gudowski
przewodniczący
Gerard Bieniek
sprawozdawca
Elżbieta Skowrońska-Bocian
członek
Informacje dodatkowe
Wartość precedensowa
Siła: Wysoka
Powoływalne dla: "Ważność delegacji sędziowskich i składu sądów orzekających."
Ograniczenia: Dotyczy specyficznej sytuacji wadliwej delegacji sędziego.
Wartość merytoryczna
Ocena: 6/10
Sprawa pokazuje, jak istotne są formalne aspekty procedury sądowej i jak błędy formalne mogą wpływać na możliwość rozstrzygnięcia merytorycznego. Jest to ciekawy przykład z praktyki dla prawników procesowych.
“Błąd formalny, który uniemożliwił Sądowi Najwyższemu rozstrzygnięcie ważnej kwestii prawnej.”
Dane finansowe
WPS: 10 826 837,82 PLN
zasądzona kwota: 10 826 837,82 PLN
Sektor
transport
Twój asystent do analizy prawnej
Zadaj pytanie prawne, zleć analizę orzecznictwa i przepisów, lub poproś o projekt pisma — AI przeszuka ponad 1,4 mln orzeczeń i aktualne akty prawne.
Powiązane tematy
Pełny tekst orzeczenia
Oryginał, niezmienionySygn. akt III CZP 72/07 POSTANOWIENIE Dnia 17 lipca 2007 r. Sąd Najwyższy w składzie : SSN Jacek Gudowski (przewodniczący) SSN Gerard Bieniek (sprawozdawca) SSN Elżbieta Skowrońska-Bocian Protokolant Iwona Budzik w sprawie z powództwa Miasta W. przeciwko Przedsiębiorstwu W. o zapłatę, na posiedzeniu jawnym w Izbie Cywilnej w dniu 17 lipca 2007 r., na skutek zagadnienia prawnego przedstawionego przez Sąd Apelacyjny postanowieniem z dnia 8 marca 2007 r., sygn. akt [...],: "Czy umowa na podstawie, której organ właściwy do pobierania opłat za parkowanie pojazdów samochodowych (ustalony w myśl § 8 ust. 2 rozporządzenia Rady Ministrów z 27.VI. 2000 r. w sprawie szczegółowych zasad wprowadzania opłat za parkowanie pojazdów samochodowych na drogach publicznych (Dz.U. 51 poz. 608) upoważnia do ich pobierania inny podmiot, który w myśl postanowień umowy zatrzymuje dla siebie część pobranych kwot z tytułu opłat za parkowanie pojazdów samochodowych, jest ważna ?" odmawia podjęcia uchwały. 2 Uzasadnienie Sąd Okręgowy w W. wyrokiem z dnia 8.11.2005 r. zasądził od pozwanego Przedsiębiorstwa W. na rzecz Miasta W. kwotę 10.826.837,82 zł z ustawowymi odsetkami. W sprawie tej ustalono, że na podstawie umowy z dnia 2.10.1998 r. pozwany inkasował opłaty z tytułu parkowania w ramach miejskiego systemu parkowania płatnego niestrzeżonego i sporządzał miesięczne specyfikacje należności przypadających stronom umowy w proporcjach tam określonych. Z treści tej umowy wynikało też, że opłaty za parkowanie są obliczane jako stawki brutto, uwzględniając podatek VAT, który miał uiszczać pozwany od całości wpływów z parkomatów. Kwoty należne stronie powodowej były obliczane przez pozwanego, który za podstawę kalkulacji przyjmował kwotę wpływów z parkomatów, pomniejszoną o 22% podatku VAT. Dochodzona w sprawie niniejszej kwota, to nie uiszczona stronie powodowej należność z tytułu wpływów z parkowania. W ocenie strony powodowej jej należność z tytułu umowy nie powinna być obciążona podatkiem VAT, ten bowiem obciążał pozwanego. Uwzględniając powództwo Sąd Okręgowy podzielił pogląd Trybunału Konstytucyjnego wyrażony w wyroku z dnia 10.12.2002 r. P6/02, że opłaty parkingowe mają charakter daniny publicznej. Konsekwentnie tego rodzaju dochody nie podlegają opodatkowaniu podatkiem VAT. Rozpoznając apelację pozwanego Sąd Apelacyjny przedstawił do rozstrzygnięcia Sądowi Najwyższemu zagadnienie prawne o treści sformułowanej w sentencji postanowienia. W uzasadnieniu Sąd Apelacyjny podniósł, że w świetle treści wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 10.12.2002 r. uzasadnione jest postawienie pytania o ważność umowy zawartej między stronami. Analiza postanowień umowy wskazuje, że dotyczyła ona opłat za parkowanie na drogach publicznych, przy czym wpływy z tych opłat podzielono w ten sposób, że do budżetu strony powodowej wpływało jedynie od 30 do 50% pobranych kwot. Taki podział opłat, które mają charakter publicznoprawny pozostaje w sprzeczności z ustawą, skoro nie przeznaczano ich na rozbudowę dróg. 3 Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Wymogiem warunkującym podjęcie uchwały przez Sąd Najwyższy jest spełnienie wszystkich przesłanek określonych w art. 390 § 1 k.p.c., a nadto wydanie przez sąd drugiej instancji w sprawie prawidłowego postanowienia o przedstawieniu zagadnienia prawnego (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 18.03.2005 r. III CZP 93/04, niepubl.). To ostatnie wymaganie nie zostało w niniejszej sprawie spełnione z tego względu, że postanowienie Sądu Apelacyjnego z dnia 8.03.2007 r. o przedstawieniu zagadnienia prawnego, wydane zostało przez Sąd orzekający w niewłaściwym składzie. W składzie tego Sądu uczestniczyła p. Sędzia Sądu Okręgowego MM Dokument z dnia 20.12.2006 r. zawierający udzieloną Jej delegację do orzekania w Sądzie Apelacyjnym (k. 481) został podpisany przez ówczesnego podsekretarza Stanu w Ministerstwie Sprawiedliwości. W związku z tym należy zauważyć, że możliwość delegowania sędziego za jego zgodą, do pełnienia obowiązków sędziego w innym sądzie, ustawodawca przyznał wyłącznie Ministrowi Sprawiedliwości i uprawnienie to nie może być przenoszone na inne osoby. Takie stanowisko zajął Sąd Najwyższy w uchwale z dnia 17 lipca 2007 r. III 81//07 (dotychczas niepublikowanej) stwierdzając co następuje: „Uprawnienie do delegowania sędziego do pełnienia obowiązków sędziego w innym sądzie (art. 77 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. - prawo o ustroju sądów powszechnych – Dz.U. Nr 98, poz. 1070 ze zm.) przysługuje wyłącznie Ministrowi Sprawiedliwości i nie może być przenoszone na inne osoby. Tylko w razie nieobsadzenia stanowiska Ministra Sprawiedliwości lub jego czasowej niezdolności do wykonywania obowiązków, uprawnienie to może wykonać Prezes Rady Ministrów lub inny wskazany przez Prezesa Rady Ministrów członek Rady Ministrów (art. 36 ustawy z dnia 8 sierpnia1996 r. o Radzie Ministrów: - jedn. tekst: Dz.U. z 2003 r. Nr 24, poz. 199 ze zm.)”. Taki pogląd oznacza, że jeżeli dokument zawierający decyzję o delegowaniu sędziego Sądu Okręgowego p. MM do pełnienia obowiązków sędziego w Sądzie Apelacyjnym został podpisany przez podsekretarza stanu, to należało przyjąć, że delegacja ta nie została skutecznie udzielona. W konsekwencji, ponieważ w składzie Sądu orzekającego, który postanowieniem z dnia 8.03.2007 r. przedstawił Sądowi Najwyższemu zagadnienie prawne uczestniczył sędzia do tego 4 nieuprawniony, skład ten należało uznać za niezgodny z przepisami prawa (art. 367 § 3 k.p.c. w zw. z art. 397 § 2 k.p.c.). Prowadzi to do uznania, że wymienione postanowienie zostało wydane w sposób nieprawidłowy, bo przez Sąd orzekający w niewłaściwym składzie. W tej sytuacji Sąd Najwyższy na podstawie art. 61 § 1 ustawy z dnia 23 listopada 2002 r. o Sądzie Najwyższym (Dz.U. Nr 240, poz. 2052, ze zm.) postanowił, jak w sentencji, uznając, że nie zostały spełnione warunki umożliwiające podjęcie uchwały.