III CZP 65/12

Sąd Najwyższy w Izbie Cywilnej podjął uchwałę w odpowiedzi na zagadnienie prawne przedstawione przez Sąd Okręgowy, dotyczące tego, czy przesłanka faktycznego wspólnego pożycia wskazana w art. 691 § 1 k.c. dotyczy także osób pozostających w nieformalnych związkach partnerskich z osobami tej samej płci. Powód A. K. domagał się ustalenia wstąpienia w stosunek najmu po zmarłym partnerze, z którym pozostawał w związku od 9 lat, charakteryzującym się wspólnotą gospodarczą, uczuciową i cielesną. Sąd Rejonowy oddalił powództwo, uznając, że osoby tej samej płci nie są objęte hipotezą art. 691 k.c. Sąd Najwyższy, analizując ewolucję przepisu, podkreślił, że po zmianach wprowadzonych ustawą z dnia 21 czerwca 2001 r. zrezygnowano z przymiotnika „małżeńskie” przy opisie wspólnego pożycia, co poszerzyło jego zakres znaczeniowy. Sąd uznał, że pojęcie „wspólne pożycie” obejmuje więź uczuciową, fizyczną i gospodarczą, która może występować zarówno w związkach heteroseksualnych, jak i homoseksualnych. Podkreślono, że brak jest podstaw jurydycznych, socjologicznych czy psychologicznych do różnicowania skutków prawnych wspólnego pożycia ze względu na płeć partnerów. Dodatkowo, Sąd powołał się na zasadę równego traktowania z art. 32 Konstytucji RP oraz orzecznictwo Europejskiego Trybunału Praw Człowieka, wskazujące na ochronę życia prywatnego i zakaz dyskryminacji ze względu na orientację seksualną. W konsekwencji, Sąd Najwyższy orzekł, że osoba faktycznie pozostająca we wspólnym pożyciu z najemcą, także tej samej płci, jest objęta dyspozycją art. 691 § 1 k.c.

Zagadnienia prawne (1)

Skład orzekający