III CZP 62/12

Sygn. akt III CZP 62/12 
 
 
 
UCHWAŁA 
Dnia 16 listopada 2012 r. 
Sąd Najwyższy w składzie : 
 
SSN Dariusz Dończyk (przewodniczący) 
SSN Anna Owczarek 
SSN Irena Gromska-Szuster (sprawozdawca) 
 
Protokolant Katarzyna Bartczak 
 
w sprawie z powództwa E. M. 
przeciwko Skarbowi Państwa - Prezydentowi Miasta P. 
o ustalenie opłaty z tytułu użytkowania wieczystego, 
po rozstrzygnięciu w Izbie Cywilnej na posiedzeniu jawnym 
w dniu 16 listopada 2012 r., 
zagadnienia prawnego przedstawionego  
przez Sąd Okręgowy w P. 
postanowieniem z dnia 11 maja 2012 r.,  
 
 
"Czy w przypadku ustanowienia odrębnej własności lokalu 
użytkowego na cele parkingowe na nieruchomości oddanej wcześniej 
w użytkowanie wieczyste w celu mieszkaniowym zachodzi podstawa 
do zmiany stawki procentowej opłaty rocznej za użytkowanie 
wieczyste gruntu przewidzianej art. 72 ust. 3 punkt 4 i 5 ustawy 
z dnia 21 sierpnia 1997 roku o gospodarce nieruchomościami 
(tekst  jedn. Dz.U. z 2010 r., Nr 102 poz. 651) z 1% na 3% w trybie 
art. 73 ust. 2 w zw. z art. 73 ust. 2a punkt 1 tej ustawy, jeżeli 
ustanowienie odrębnej własności tego lokalu nie spowodowało 
faktycznej zmiany przeznaczenia pomieszczenia stanowiącego ten 
lokal?" 
 
 

 
2 
podjął uchwałę: 
 
Ustanowienie odrębnej własności lokalu użytkowego 
na cele parkingowe w budynku wzniesionym na nieruchomości 
oddanej 
w 
użytkowanie 
wieczyste 
pod 
budownictwo 
mieszkaniowe stanowi wystarczającą przesłankę umożliwiającą 
zmianę stawki procentowej opłaty rocznej z tytułu użytkowania 
wieczystego gruntu na podstawie art. 73 ust. 2a w zw. z art. 73 
ust. 2 i art. 72 ust. 3 pkt. 4 i 5 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. 
o gospodarce nieruchomościami (jedn. tekst: Dz. U. z 2010 r. 
Nr  102, poz. 651 ze zm.). 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 

 
3 
Uzasadnienie 
 
    
Przedstawione przez Sąd Okręgowy zagadnienie prawne powstało przy 
rozpoznawaniu apelacji strony pozwanej - Skarbu Państwa - Prezydenta Miasta P. 
od wyroku Sądu pierwszej instancji uwzględniającego powództwo E. M. o ustalenie, 
że stawka procentowa z tytułu użytkowania wieczystego gruntu Skarbu Państwa 
położonego w P. przy ul. S., oznaczonego jako działki 3/17 i 3/26, dla których 
prowadzona jest księga wieczysta KW /…/, przysługującego powódce w udziale 
wynoszącym 13991/1 670 126 części, wynosi od dnia 1 stycznia 2009 r. 1%, a nie 
3%, jak proponowała strona pozwana. 
  
W sprawie ustalone zostało, że na powyższej  nieruchomości posadowiony 
jest budynek mieszkalny z wyodrębnionymi lokalami mieszalnymi, z których jeden 
stanowi własność powódki. Na najniższej kondygnacji budynku znajduje się hala 
garażowa z miejscami parkingowymi służącymi do użytku mieszkańców budynku. 
Hala ta stanowi odrębną nieruchomość lokalową, dla której prowadzona jest księga 
wieczysta KW /…/.  Powódka jest współwłaścicielką lokalu niemieszkalnego - hali 
garażowej - i współużytkownikiem wieczystym nieruchomości gruntowej, na której 
posadowiony jest budynek mieszkalny. Przeznaczenie obydwu działek zapisane w 
dziale I-O ksiąg wieczystych jest określone jako tereny mieszkaniowe. 
Nieruchomość oddana została w użytkowanie wieczyste na cele mieszkaniowe. 
Stawka opłaty rocznej za prawo użytkowania wieczystego gruntu wynosiła do 
końca 2008 r. 1%. 
   
W dniu 28 listopada 2008 r. stawka ta została wypowiedziana przez organ 
działający w imieniu właściciela, który zaproponował powódce od dnia 1 stycznia 
2009 r. opłatę roczną według stawki 3%, od czego powódka wniosła odwołanie do 
Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P., które orzeczeniem z dnia 25 
listopada 2010r. uwzględniło odwołanie ustalając, że obowiązującą stawką 
procentową opłaty rocznej jest stawka 1%. 
  
 Od orzeczenia tego wniósł sprzeciw Skarb Państwa - Prezydent Miasta P., 
jednakże Sąd Rejonowy P. podzielił w tym przedmiocie stanowisko powódki i 
Samorządowego Kolegium Odwoławczego stwierdzając, że w świetle art. 73 ust. 1, 

 
4 
2 i 2a ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (jedn. 
tekst: Dz. U. z 2010 r. Nr 102, poz. 651 ze zm. - dalej: „u.g.n.”) nie ma podstaw do 
podwyższenia stawki procentowej opłaty rocznej gdyż cel, na który oddano 
nieruchomość w użytkowanie wieczyste, nie uległ zmianie. Mimo wyodrębnienia 
lokalu niemieszkalnego, nieruchomość nadal jest użytkowana na szeroko 
rozumiane cele mieszkaniowe, gdyż lokal ten służy mieszkańcom budynku, 
posiadającym w nim odrębne nieruchomości mieszkaniowe, do przechowywania 
samochodów, pełni więc funkcje pomocnicze dla lokali mieszkalnych, realizując tym 
samym jedną z szeroko rozumianych funkcji mieszkaniowych. 
    
Sąd Okręgowy, rozpoznając apelację strony pozwanej, powziął poważną 
wątpliwość prawną przedstawioną w skierowanym do Sądu Najwyższego pytaniu 
wskazując, że po nowelizacji przepisu art. 73 u.g.n. przez dodanie ustępu 2a, 
co nastąpiło z dniem 22 października 2007 r. na podstawie ustawy z dnia 
24 sierpnia 2007 r. o zmianie ustawy o gospodarce nieruchomościami oraz 
o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 173, poz. 1218 – dalej: „ustawa 
nowelizacyjna z dnia 24 sierpnia 2007 r.”), wykładnia tego przepisu budzi poważne 
wątpliwości i wywołuje rozbieżności w orzecznictwie Sądu Okręgowego w P. 
    
Wskazał, że w orzecznictwie tego Sądu prezentowane jest zarówno 
stanowisko, iż przepis art. 73 ust. 2a zawiera samoistne, szczególne podstawy 
zmiany wysokości stawki procentowej opłaty rocznej i nie wymaga do zmiany 
stawki spełnienia także przesłanek wskazanych w art. 73 ust. 2, a więc trwałej 
zmiany sposobu korzystania z nieruchomości powodującej zmianę celu, na który 
została ona oddana w użytkowanie wieczyste, jak i stanowisko, że do sytuacji 
określonych w art. 73 ust. 2a należy stosować wprost i w całości uregulowanie 
przewidziane w art. 73 ust. 2, a zatem samo ustanowienie odrębnej własności 
lokalu, którego przeznaczenie jest inne niż cel, na który nieruchomość została 
oddana w użytkowanie wieczyste, nie jest wystarczającą podstawą zmiany stawki 
opłaty rocznej, konieczna jest także trwała zmiana sposobu korzystania 
z nieruchomości powodująca zmianę celu, na który została ona oddana 
w użytkowanie wieczyste a taką zmianą nie jest wyodrębnienie lokalu garażowego 
z nieruchomości oddanej w użytkowanie wieczyste na cele mieszkaniowe, bowiem 
lokal taki realizuje pośrednio szeroko rozumiane cele mieszkaniowe. Jeżeli zatem 

 
5 
współwłaściciele korzystają z nieruchomości niezmiennie w taki sam sposób od 
początku, to jest mieszkają w swoich lokalach mieszkalnych i przechowują swoje 
samochody w hali garażowej, to sama zmiana statusu prawnego tej hali, 
stanowiącej początkowo część wspólną nieruchomości a obecnie odrębną 
nieruchomość 
współwłaścicieli, 
nie 
stanowi podstawy 
do 
zmiany 
stawki 
procentowej opłaty rocznej za użytkowanie wieczyste gruntu. 
    
W ocenie Sądu Okręgowego przedstawiającego zagadnienie prawne, 
do sytuacji określonej w art. 73 ust. 2a należy stosować wprost i w całości 
wymagania przewidziane w art. 73 ust. 2, jednak nie jest przekonująca, jego 
zdaniem, rozszerzająca wykładnia pojęcia „cele mieszkaniowe”, obejmująca też 
nieruchomość, na której powstał lokal użytkowy - garaż, nie będący niewątpliwie  
lokalem przeznaczonym na cele mieszkaniowe. Sąd Okręgowy stwierdził, 
że zmiana art. 73 przez dodanie ust. 2a zmierzała do tego, aby w przypadku 
ustanowienia odrębnej własności lokalu możliwa była zmiana stawki procentowej 
opłaty rocznej, jeżeli zmieni się sposób korzystania z gruntu powodujący zmianę 
celu, na który oddano nieruchomość w użytkowanie wieczyste, co miało 
uwzględniać postulat sprawiedliwości. Jednak z tego punktu widzenia mogą 
występować różne sytuacje i nie budziłaby wątpliwości możliwość zmiany stawki 
opłaty rocznej, gdyby na terenie oddanym w użytkowanie wieczyste na cele 
mieszkaniowe istniała hala garażowa zaspokajająca potrzeby mieszkańców 
sąsiedniej nieruchomości lub gdyby powstała odrębna naziemna hala garażowa, 
wyodrębniona jako lokal użytkowy. Z tego względu brak jest podstaw, zdaniem 
Sądu Okręgowego, do różnicowania sytuacji użytkownika wieczystego tylko 
z tego  powodu, że lokal użytkowy znajduje się pod budynkiem mieszkalnym a nie 
w jego sąsiedztwie ani z tego powodu że korzystają z niego tylko mieszkańcy 
budynku a nie osoby mieszkające gdzie indziej, przy istnieniu potencjalnej 
możliwości korzystania z hali przez każdego, kto nabędzie udział w użytkowaniu 
wieczystym nieruchomości lub któremu współwłaściciel udostępni miejsce 
parkingowe np. do celów komercyjnych.   
Sąd Najwyższy zważył, co następuje: 

 
6 
    
Przepis art. 73 ust. 2 u.g.n. stanowi, że jeżeli po oddaniu nieruchomości 
gruntowej w użytkowanie wieczyste nastąpi trwała zmiana sposobu korzystania 
z nieruchomości, powodująca zmianę celu, na który nieruchomość została oddana, 
stawkę procentową opłaty rocznej zmienia się stosownie do tego celu stosując tryb 
określony w art. 78-81. Natomiast zgodnie z art. 73 ust. 2a, przepisy art. 73 ust. 2 
(i ust. 1) stosuje odpowiednio do udziału w prawie użytkowania wieczystego 
nieruchomości gruntowej w przypadku: 1) ustanowienia odrębnej własności lokalu, 
którego przeznaczenie jest inne niż cel, na który nieruchomość została oddana 
w użytkowanie wieczyste lub 2) zmiany sposobu korzystania z lokalu. 
    
Przepis art. 73 ust. 2a dodany został do art. 73 na podstawie wskazanej 
przez Sąd Okręgowy ustawy nowelizacyjnej z dnia 24 sierpnia 2007 r. a zmiana ta 
podyktowana była stanowiskiem zajętym przez Sąd Najwyższy w uchwale z dnia 
11 lutego 2004 r. III CZP 103/03 (OSNC 2005, nr 5, poz. 76), zgodnie z którym, 
w obowiązującym dotychczas stanie prawnym ustanowienie odrębnej własności 
lokalu 
użytkowego 
w 
budynku 
wzniesionym 
na 
nieruchomości 
oddanej 
w użytkowanie wieczyste pod budownictwo mieszkaniowe nie uzasadnia zmiany 
stawki opłaty rocznej. 
W uchwale tej Sąd Najwyższy podkreślił, że przedmiotem oddania 
w użytkowanie wieczyste jest nieruchomość gruntowa, którą stanowi grunt wraz 
z częściami składowymi z wyłączeniem budynków i lokali stanowiących odrębny 
przedmiot własności. Tak określona nieruchomość gruntowa stanowi też przedmiot 
opłaty 
rocznej, 
a 
współużytkowanie 
wieczyste 
powstałe 
w 
następstwie 
wyodrębnienia lokali ma nadal za przedmiot nieruchomość a nie wyodrębnione 
lokale. Zgodnie z art. 73 ust. 2 u.g.n., zmiana stawki opłaty rocznej następuje 
w razie trwałej zmiany sposobu korzystania z nieruchomości, powodującej zmianę 
celu, na który nieruchomość została oddana w użytkowanie wieczyste. Przesłanki 
te odnoszą się do nieruchomości gruntowej oddanej w użytkowanie wieczyste, 
a nie do powstałych na niej odrębnych lokali, które nie są przedmiotem użytkowania 
wieczystego lecz współwłasności, nie dotyczy ich więc zmiana stawki opłaty rocznej 
za grunt. Z tych przyczyn Sąd Najwyższy stwierdził, że nigdy samo wyodrębnienie 
lokalu (czy to mieszkalnego czy użytkowego) nie prowadzi do trwałej zmiany 
sposobu korzystania z gruntu ani nie powoduje zmiany celu, na jaki nieruchomość 

 
7 
została oddana w użytkowanie wieczyste, a zatem art. 73 ust. 2 w ogóle nie może 
mieć zastosowania do sytuacji wyodrębnienia własności lokalu. Sąd Najwyższy 
stwierdził też, że w u.g.n. nie ma przepisów stanowiących odpowiednik art. 12 ust. 
2 i 3 i art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali (jedn. tekst: 
Dz. U. z 2000 r. Nr 80, poz. 903 ze zm. - dalej: „u.w.l.”), które umożliwiałyby zmianę 
stawki procentowej opłaty rocznej lub zróżnicowanie jej wysokości w stosunku do 
udziału we współużytkowaniu wieczystym w razie ustanowienia odrębnej własności 
lokalu bądź zmiany sposobu korzystania z niego, co może prowadzić do sytuacji 
niesprawiedliwych i z tego względu celowa jest odpowiednia interwencja 
ustawodawcy. 
Jak wskazano w uzasadnieniu projektu ustawy nowelizacyjnej z dnia 
24 sierpnia 2007 r. (druk sejmowy nr 1468 kadencja z dnia 21 lutego 2007 r. str. 16) 
wprowadzenie ust. 2a do art. 73 u.g.n. miało umożliwić zmianę procentowej stawki 
opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego w odniesieniu do nieruchomości 
oddanych na różne cele w razie ustanowienia odrębnej własności lokalu, którego 
przeznaczenie jest inne niż cel, na który nieruchomość została oddana 
w użytkowanie wieczyste albo w przypadku zmiany sposobu korzystania z tego 
lokalu, co miało zapobiec powstawaniu sytuacji niesprawiedliwych, o których 
wspomniał Sąd Najwyższy w uzasadnieniu uchwały. Nie ulega zatem wątpliwości, 
że przepis art. 73 ust. 2a pkt 1 u.g.n. dotyczy między innymi wprost sytuacji 
opisanej w zagadnieniu prawnym będącym przedmiotem rozpoznania, a więc 
sytuacji, gdy na nieruchomości oddanej w użytkowanie wieczyste na cele 
mieszkaniowe wzniesiono budynek, w którym wyodrębniono lokale mieszkalne oraz 
lokal użytkowy stanowiący garaż. 
W 
pierwszej 
kolejności 
wymaga 
rozważenia 
czy 
przeznaczenie 
ustanowionego jako odrębny, lokalu garażowego jest inne niż cel mieszkaniowy, 
na który nieruchomość została oddana w użytkowanie wieczyste. Stwierdzenie, 
jak przyjął Sąd pierwszej instancji w rozpoznawanej sprawie, że lokal ten w istocie 
realizuje szeroko rozumiane cele mieszkaniowe, prowadziłoby do wniosku, 
że przeznaczenie wyodrębnionego lokalu garażowego jest takie samo jak cel, 
na który nieruchomość została oddana w użytkowanie wieczyste, a więc nie 

 
8 
zachodzą przesłanki z art. 73 ust. 2a u.g.n. do zmiany stawki procentowej opłaty 
rocznej. 
     
Stanowiska tego jednak nie można podzielić.        
   
W świetle art. 2 ust. 1 u.w.l. garaż może stanowić pomieszczenie 
przynależne 
do 
lokalu 
mieszkalnego 
albo 
odrębną 
własność 
lokalową. 
W pierwszym 
wypadku 
dzieli on 
los lokalu mieszkalnego, 
którego 
jest 
przynależnością ze wszystkimi tego konsekwencjami zarówno w zakresie obrotu 
jak i w zakresie wysokości stawek świadczeń i opłat publicznych, jeżeli zależą 
one od charakteru lokalu. Natomiast w sytuacji, gdy garaż został wyodrębniony jako 
lokal użytkowy i stanowi odrębną nieruchomość, nie dzieli losu lokalu mieszkalnego 
ani losu budynku, w którym został wyodrębniony. Jak stwierdził Naczelny Sąd 
Administracyjny w uchwale składu siedmiu sędziów z dnia 27 lutego 2012 r. 
II FPS 4/11 (ONSAiWSA z 2012 r., nr 3 poz. 36), garaż stanowiący przedmiot 
odrębnej własności, usytuowany w budynku mieszkalnym wielorodzinnym, podlega 
opodatkowaniu od nieruchomości według stawki podatku przewidzianej w art. 5 ust. 
1 pkt 2 lit. e ustawy z dnia 12 stycznia 1991r. o podatkach i opłatach lokalnych 
(jedn. tekst: Dz. U. z 2006 r., Nr 121, poz. 844 ze zm.), a więc według stawki 
podatku od nieruchomości właściwej dla lokali użytkowych. Garaż jest bowiem 
pomieszczeniem przystosowanym do przechowywania samochodów i nie spełnia 
funkcji mieszkalnych. Nie może być uznany za lokal mieszkalny w rozumieniu art. 2 
ust. 1 u.w.l., gdyż nie jest przeznaczony na pobyt stały ludzi i nie służy 
zaspokajaniu ich potrzeb mieszkaniowych.  
    
Z uwagi na to, że garaż stanowiący odrębną nieruchomość lokalową nie 
dzieli losu budynku, w którym został wyodrębniony, bez znaczenia dla określenia 
jego charakteru jest określenie charakteru tego budynku. Nawet, jeżeli zgodnie 
z art. 21 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. – Prawo geodezyjne i kartograficzne (jedn. 
tekst: Dz. U. z 2005 r. Nr 240, poz. 2027 ze zm.), stanowiącym podstawę między 
innymi oznaczenia nieruchomości i wymiaru opłaty rocznej za użytkowanie 
wieczyste oraz § 2 ust. 1 pkt 4 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego 
i Budownictwa z dnia 29 marca 2001r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków 
(Dz. U. Nr 38, poz. 454) budynek, w którym wyodrębniono lokal garażowy jest 

 
9 
budynkiem mieszkalnym, to nie daje to podstaw  do uznania, że odrębny lokal 
garażowy usytuowany w tym budynku ma również taki charakter. Także wówczas, 
gdy odrębny lokal garażowy spełnia funkcje pomocnicze dla odrębnych lokali 
mieszkalnych 
usytuowanych 
w 
tym 
samym 
budynku, 
gdyż 
służy 
do 
przechowywania samochodów właścicieli tych lokali, to niewątpliwie nie spełnia on 
funkcji ani celu  mieszkaniowego w rozumieniu wskazanych wyżej przepisów. 
Jest  odrębnym lokalem spełniającym funkcje użytkowe - przechowywania 
samochodów, a fakt, że jest usytuowany w budynku, w którym wyodrębniono też 
lokale mieszkalne i służy do przechowywania samochodów ich właścicieli, 
będących też współwłaścicielami lokalu garażowego, jest bez znaczenia, gdyż 
sytuacja ta  w każdej chwili może ulec zmianie w razie zbycia przez te osoby 
udziału we współwłasności lokalu garażowego na rzecz osób trzecich, nie 
będących właścicielami odrębnych lokali mieszkalnych w tym budynku.   
    
Z tych względów nie można uznać, że odrębny lokal garażowy spełnia 
funkcję pomocniczą dla lokali mieszkalnych położonych w tym samym budynku 
i realizuje szeroko rozumiane cele mieszkaniowe. Jest to odrębny lokal użytkowy, 
którego przeznaczenie jest niewątpliwie inne, niż cel mieszkaniowy, na jaki oddana 
została w użytkowanie wieczyste nieruchomość gruntowa, na której lokal jest 
usytuowany w budynku mieszalnym, odpowiada więc przesłankom przewidzianym 
w art. 73 ust. 2a pkt 1, uzasadniającym zmianę stawki procentowej opłaty rocznej 
za użytkowanie wieczyste.  
    
W dalszej kolejności rozważenia więc wymaga, co oznacza użyty 
w omawianym przepisie zwrot o „odpowiednim stosowaniu” do sytuacji w nim 
przewidzianych przepisów art. 73 ust. 1 i 2 u.g.n. W szczególności, czy chodzi, jak 
sugeruje Sąd Okręgowy, o stosowanie przepisów tych w całości, czy tylko 
w zakresie zasad i trybu zmiany stawki. W pierwszym wypadku  zmiana stawki 
procentowej opłaty rocznej w sytuacji opisanej w art. 73 ust. 2a dopuszczalna 
byłaby w razie łącznego spełnienia zarówno przesłanek opisanych w tym przepisie 
jak i przesłanki zawartej w art. 73 ust. 2 w postaci trwałej zmiany sposobu 
korzystania z nieruchomości powodującej zmianę celu, na który nieruchomość 
została oddana w użytkowanie wieczyste. Prowadziłoby to do stwierdzenia, 
że zmiana stawki procentowej opłaty rocznej w stosunku do udziału w prawie 

 
10
użytkowania wieczystego nieruchomości gruntowej może nastąpić wtedy, gdy 
ustanowienie odrębnej własności lokalu o przeznaczeniu innym niż cel, na który 
nieruchomość została oddana w użytkowanie wieczyste lub  zmiana sposobu 
korzystania z lokalu –  spowodowały także trwałą zmianę sposobu korzystania 
z nieruchomości, powodującą zmianę celu, na który nieruchomość została oddana.   
    
Wykładnia taka nie jest jednak uprawniona z przyczyn wskazanych przez 
Sąd Najwyższy w powołanej już uchwale z dnia 11 lutego 2004 r. III CZP 103/03.  
Przewidziane w art. 73 ust. 2 u.g.n przesłanki zmiany stawki opłaty rocznej 
w postaci trwałej zmiany sposobu korzystania z nieruchomości powodującej zmianę 
celu, na jaki nieruchomość została oddana, odnoszą się bowiem tylko do 
nieruchomości gruntowej, a nie do powstałych na niej odrębnych lokali i nigdy 
wyodrębnienie lokalu (mieszkalnego ani użytkowego) nie może prowadzić do 
zmiany sposobu korzystania z gruntu ani nie powoduje zmiany celu, na jaki 
nieruchomość została oddana. Przepis art. 73 ust. 2 u.g.n. nie może więc mieć 
zastosowania do sytuacji wyodrębnienia własności lokali. 
    
Należy zatem podzielić jednolicie wyrażany w literaturze pogląd, że przepis 
art. 73 ust. 2a jest przepisem szczególnym, stanowiącym wyjątek od regulacji 
zawartej w art. 73 ust. 2 i przewiduje odrębne, własne przesłanki uzasadniające 
zmianę stawki opłaty rocznej w razie wyodrębnienia lokalu lub zmiany sposobu 
korzystania z niego. W przepisie art. 73 ust. 2a ustawodawca uznał 
za wystarczające do zmiany stawki opłaty rocznej z tytułu udziału w użytkowaniu 
wieczystym nieruchomości gruntowej samo tylko ustanowienie odrębnej własności 
lokalu, którego przeznaczenie jest inne niż cel, na jaki nieruchomość została 
oddana w użytkowanie wieczyste lub samą tylko zmianę sposobu korzystania 
z lokalu - bez względu na to, czy spowodowało to trwałą zmianę sposobu 
korzystania z nieruchomości, powodującą zmianę celu, na który nieruchomość 
została oddana. Pozwala to na zmianę stawki procentowej opłaty rocznej w sytuacji 
ustanowienia odrębnej własności lokalu użytkowego w budynku wzniesionym na 
nieruchomości oddanej w użytkowanie wieczyste pod budownictwo mieszkaniowe, 
niezależnie od tego, czy nastąpiła faktyczna zmiana sposobu korzystania lub 
przeznaczenia tego lokalu ani czy spowodowało to trwałą zmianę sposobu 
korzystania z nieruchomości powodującą zmianę celu, na który została oddana 

 
11
w użytkowanie wieczyste. Skoro bowiem lokal stanowiący odrębną własność jest 
odrębną nieruchomością i może stanowić przedmiot odrębnego obrotu, podobnie 
jak udział w nim, nie ma przeszkód aby od udziału w użytkowaniu wieczystym 
nieruchomości gruntowej, związanego z udziałem we współwłasności lokalu 
użytkowego określać inną stawkę procentową opłaty rocznej niż od udziału 
w użytkowaniu wieczystym nieruchomości gruntowej związanego z udziałem 
we współwłasności 
lokalu 
mieszkalnego. 
Dopuszczalność 
zbycia 
udziału 
we współwłasności lokalu użytkowego wraz z udziałem we współużytkowaniu 
wieczystym 
gruntu 
osobom 
trzecim, 
nie 
związanym 
z 
nieruchomością 
mieszkaniową przerywa bowiem jakikolwiek związek funkcjonalny między 
nieruchomością stanowiącą lokal użytkowy i nieruchomością stanowiącą lokal 
mieszkalny i nie pozwala na utożsamianie ich przeznaczenia i celu. 
    
Biorąc wszystko to pod uwagę, Sąd Najwyższy na podstawie art. 390 § 1 
k.p.c. udzielił odpowiedzi jak w uchwale.  
     
 
 
 
 
 
 
 
 
 
jw