I CZ 110/12
Podsumowanie
Przejdź do pełnego tekstuSąd Najwyższy uchylił postanowienie Sądu Apelacyjnego o odrzuceniu zażalenia i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania, uznając błąd sądu niższej instancji w ocenie wniosku o przywrócenie terminu.
Sąd Najwyższy rozpoznał zażalenie pozwanego na postanowienie Sądu Apelacyjnego, które odrzuciło jego zażalenie na wcześniejsze postanowienie o odrzuceniu apelacji. Sąd Apelacyjny odrzucił wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia, co Sąd Najwyższy uznał za błędne. W konsekwencji, Sąd Najwyższy uchylił zaskarżone postanowienie i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania, wskazując na konieczność merytorycznego rozpatrzenia wniosku o przywrócenie terminu.
Sąd Najwyższy rozpoznał zażalenie strony pozwanej, Województwa P. – Zarządu Dróg Wojewódzkich w R., na postanowienie Sądu Apelacyjnego z dnia 2 maja 2012 r. Sąd Apelacyjny odrzucił zażalenie pozwanego na postanowienie z dnia 20 września 2011 r., którym wcześniej odrzucono apelację pozwanego od wyroku Sądu Okręgowego z dnia 13 kwietnia 2011 r. Sąd Apelacyjny odrzucił również wniosek pozwanego z dnia 24 października 2011 r. o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia na postanowienie z dnia 20 września 2011 r. Sąd Najwyższy uznał, że odrzucenie wniosku o przywrócenie terminu było błędne. Konsekwencją prawomocnego odrzucenia zażalenia na postanowienie z dnia 20 września 2011 r. było wyeliminowanie tego zażalenia z obrotu prawnego. Wniosek o przywrócenie terminu dotyczył spóźnionej czynności procesowej. Sąd Apelacyjny powinien był merytorycznie rozpoznać wniosek o przywrócenie terminu, a nie go odrzucać. Z tych przyczyn Sąd Najwyższy uchylił zaskarżone postanowienie i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Sądowi Apelacyjnemu.
Asystent AI do analizy prawnej
Przeanalizuj tę sprawę w kontekście orzecznictwa, przepisów i doktryny. Uzyskaj pogłębioną analizę, projekt pisma lub odpowiedź na pytanie prawne.
Zagadnienia prawne (2)
Odpowiedź sądu
Wniosek o przywrócenie terminu do złożenia zażalenia powinien być rozpoznany merytorycznie, a jego odrzucenie nie może stanowić przesłanki do odrzucenia samego zażalenia.
Uzasadnienie
Sąd Najwyższy wskazał, że wniosek o przywrócenie terminu dotyczy czynności procesowej, która została wniesiona wraz z wnioskiem. Rzeczą sądu jest merytoryczne rozpoznanie wniosku o przywrócenie terminu, a następnie, w zależności od wyniku, odniesienie się do zażalenia.
Rozstrzygnięcie
Decyzja
uchylenie i przekazanie do ponownego rozpoznania
Strona wygrywająca
pozwany
Strony
| Nazwa | Typ | Rola |
|---|---|---|
| J. Z. | osoba_fizyczna | powód |
| Województwo P. – Zarząd Dróg Wojewódzkich w R. | instytucja | pozwany |
Przepisy (5)
Główne
k.p.c. art. 398 § 15 § 1
Kodeks postępowania cywilnego
Podstawa prawna uchylenia zaskarżonego postanowienia przez Sąd Najwyższy.
Pomocnicze
k.p.c. art. 167
Kodeks postępowania cywilnego
Czynność procesowa wniesiona wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu, która jest spóźniona, jest niezdatna do wywołania zamierzonego skutku.
k.p.c. art. 169 § § 3
Kodeks postępowania cywilnego
Wymaga dokonania równocześnie z wnioskiem o przywrócenie terminu czynności procesowej.
k.p.c. art. 370
Kodeks postępowania cywilnego
Dotyczy odrzucenia zażalenia.
k.p.c. art. 394 § 1 § 3
Kodeks postępowania cywilnego
Dotyczy zaskarżania postanowień sądu drugiej instancji.
Argumenty
Skuteczne argumenty
Błędne odrzucenie wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia przez Sąd Apelacyjny. Niewłaściwe zastosowanie przepisów dotyczących odrzucenia zażalenia bez merytorycznego rozpoznania wniosku o przywrócenie terminu.
Godne uwagi sformułowania
Konsekwencją prawomocnego odrzucenia zażalenia [...] było wyeliminowanie tego zażalenia z obrotu prawnego i usunięcie skutków wywołanych jego wniesieniem. Wniosek pozwanego o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia [...] dotyczył zażalenia złożonego wraz z tym wnioskiem, które było spóźnioną czynnością procesową, niezdatną do wywołania zamierzonego skutku. Rzeczą zatem Sądu Apelacyjnego było merytoryczne rozpoznanie wniosku o przywrócenie terminu do złożenia zażalenia wniesionego równocześnie z nim i w zależności od wyników jego oceny odniesienie się do zażalenia (nadanie mu biegu lub odrzucenie). Odrzucenie natomiast tego wniosku było błędne i nie mogło stanowić przesłanki do odrzucenia zażalenia w oparciu o art. 370 w związku z art. 3941 § 3 k.p.c.
Skład orzekający
Mirosław Bączyk
przewodniczący
Teresa Bielska-Sobkowicz
członek
Bogumiła Ustjanicz
sprawozdawca
Informacje dodatkowe
Wartość precedensowa
Siła: Średnia
Powoływalne dla: "Interpretacja przepisów dotyczących przywrócenia terminu do wniesienia zażalenia oraz procedury odrzucania zażaleń w postępowaniu cywilnym."
Ograniczenia: Dotyczy specyficznej sytuacji procesowej związanej z odrzuceniem apelacji i zażalenia.
Wartość merytoryczna
Ocena: 5/10
Sprawa dotyczy istotnych kwestii proceduralnych związanych z przywracaniem terminów i odrzucaniem środków zaskarżenia, co jest kluczowe dla praktyki prawniczej, choć nie zawiera nietypowych faktów.
“Błąd Sądu Apelacyjnego w ocenie wniosku o przywrócenie terminu – Sąd Najwyższy uchyla postanowienie.”
Sektor
transport
Twój asystent do analizy prawnej
Zadaj pytanie prawne, zleć analizę orzecznictwa i przepisów, lub poproś o projekt pisma — AI przeszuka ponad 1,4 mln orzeczeń i aktualne akty prawne.
Powiązane tematy
Pełny tekst orzeczenia
Oryginał, niezmienionySygn. akt I CZ 110/12 POSTANOWIENIE Dnia 10 października 2012 r. Sąd Najwyższy w składzie : SSN Mirosław Bączyk (przewodniczący) SSN Teresa Bielska-Sobkowicz SSN Bogumiła Ustjanicz (sprawozdawca) w sprawie z powództwa J. Z. przeciwko Województwu P. – Zarządowi Dróg Wojewódzkich w R. o zapłatę, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 10 października 2012 r., zażalenia strony pozwanej na postanowienie Sądu Apelacyjnego z dnia 2 maja 2012 r., uchyla zaskarżone postanowienie i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania i orzeczenia o kosztach postępowania zażaleniowego Sądowi Apelacyjnemu. Uzasadnienie 2 Zaskarżonym postanowieniem Sąd Apelacyjny odrzucił zażalenie pozwanego Województwa P. - Zarządu Dróg Wojewódzkich w R. na postanowienie tego Sądu z dnia 20 września 2011 r., którym odrzucona została apelacja pozwanego od wyroku Sądu Okręgowego z dnia 13 kwietnia 2011 r. Z uzasadnienia wynika, że postanowieniem z dnia 20 września 2011 r. Sąd Apelacyjny odrzucił apelację pozwanego od wyroku Sądu Okręgowego z dnia 13 kwietnia 2011 r. Zażalenie pozwanego na to postanowienie zostało odrzucone postanowieniem z dnia 7 października 2011 r., którego pozwany nie zaskarżył. Wniosek pozwanego z dnia 24 października 2011 r. o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia na postanowienie z dnia 20 września 2011 r. Sąd Apelacyjny odrzucił postanowieniem z dnia 28 października 2011 r. Zażalenie pozwanego odrzucone zostało postanowieniem Sądu Najwyższego z dnia 3 lutego 2012 r., co z kolei wymagało odrzucenia zażalenia na postanowienie z dnia 20 września 2011 r., jako wniesionego po upływie przepisanego terminu. Pozwany w zażaleniu domagał się uchylenia zaskarżonego postanowienia oraz rozpoznania postanowienia z dnia 28 października 2011 r. jako niepodlegającego samodzielnemu zaskarżeniu, zarzucając że nieuwzględnienie wniosku o przywrócenie terminu do złożenia zażalenia pozbawia go możliwości ponownego, merytorycznego rozpoznania sprawy przez sąd odwoławczy. Uchybienie terminu do wniesienia zażalenia na postanowienie z dnia 20 września 2011 r. nastąpiło z przyczyn od niego niezależnych. Dyrektor Zarządu Dróg Wojewódzkich w R. nie posiadał pełnomocnictwa do reprezentowania jednostki przed Sądem Najwyższym i nie mógł udzielić pełnomocnictwa radcy prawnemu. Takie pełnomocnictwo zostało mu udzielone uchwałą Zarządu Województwa nr 86/1946/11 z dnia 18 października 2011 r. i następnie w dniu 20 października 2011 r. udzielił on pełnomocnictwa radcy prawnemu. Niewniesienie zażalenia w terminie nie było przez pozwanego zawinione. Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Zażalenie jest uzasadnione. Konsekwencją prawomocnego odrzucenia zażalenia na postanowienie Sądu Apelacyjnego z dnia 20 września 2011 r. postanowieniem z dnia 7 października 3 2011 r. było wyeliminowanie tego zażalenia z obrotu prawnego i usunięcie skutków wywołanych jego wniesieniem. Wniosek pozwanego o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia na postanowienie z dnia 20 września 2011 r. dotyczył zażalenia złożonego wraz z tym wnioskiem, które było spóźnioną czynnością procesową, niezdatną do wywołania zamierzonego skutku (art. 167 k.p.c.). Nie ma podstaw do przyjęcia, że żądanie przywrócenia terminu dotyczy czynności, która nie istnieje w sensie procesowym, stąd też wymaganie, objęte art. 169 § 3 k.p.c., dokonania równocześnie z wnioskiem czynności procesowej. Rzeczą zatem Sądu Apelacyjnego było merytoryczne rozpoznanie wniosku o przywrócenie terminu do złożenia zażalenia wniesionego równocześnie z nim i w zależności od wyników jego oceny odniesienie się do zażalenia (nadanie mu biegu lub odrzucenie). Odrzucenie natomiast tego wniosku było błędne i nie mogło stanowić przesłanki do odrzucenia zażalenia w oparciu o art. 370 w związku z art. 397 2 k.p.c. Z powyższych przyczyn Sąd Najwyższy na podstawie art. 39815 § 1 w związku z art. 3941 § 3 k.p.c. uchylił zaskarżone postanowienie i przekazał sprawę Sądowi Apelacyjnemu do ponownego rozpoznania.
Potrzebujesz pomocy prawnej?
Asystent AI przeanalizuje Twoje pytanie w oparciu o orzecznictwo, przepisy i doktrynę — jak rozmowa z ekspertem.
Zadaj pytanie Asystentowi AI