Orzeczenie · 2012-07-18

III CZP 41/12Art 433 kc odpowiedzialność za zalanie lokalu

Sąd

Sąd Najwyższy

Data

2012-07-18

SAOSCywilneodpowiedzialność deliktowaWysokanajwyższy

art. 433 k.c.zalanieodpowiedzialność deliktowawylanie wodysąsiedztwonieruchomościkodeks cywilnyodpowiedzialność na zasadzie ryzykaodpowiedzialność na zasadzie winy

Podsumowanie

Przejdź do pełnego tekstu

Sąd Najwyższy rozstrzygnął zagadnienie prawne dotyczące stosowania art. 433 Kodeksu cywilnego do szkód powstałych w wyniku przelania się wody z lokalu położonego wyżej do lokalu usytuowanego niżej w tym samym budynku. Sąd Rejonowy zasądził odszkodowanie na podstawie art. 433 k.c., jednak Sąd Okręgowy powziął wątpliwość prawną. Sąd Najwyższy, opierając się na wykładni językowej, historycznej i systemowej, stwierdził, że art. 433 k.c. obejmuje jedynie sytuacje, gdy przedmiot lub ciecz wydostają się poza budynek, a nie przemieszczają w jego wnętrzu. Podkreślono, że przepis ten wywodzi się z rzymskiej skargi de effusis vel deiectis, która chroniła ruch uliczny przed przedmiotami spadającymi z budynków. Analiza orzecznictwa i literatury wskazuje na tendencję do ścisłego rozumienia tego przepisu. Sąd Najwyższy odrzucił argumenty oparte na zmianie funkcji przepisu we współczesnych realiach i korzyściach osób zajmujących lokale, wskazując na nieproporcjonalny rygoryzm odpowiedzialności na zasadzie ryzyka w takich przypadkach. Zamiast tego, sugeruje się stosowanie ogólnych zasad odpowiedzialności deliktowej (art. 415 i nast. k.c.) na zasadzie winy. Sąd Najwyższy zaznaczył, że brak nowelizacji przepisu mimo wątpliwości i rozbieżności w orzecznictwie potwierdza wolę ustawodawcy wyłączenia z jego zakresu odpowiedzialności za przelanie się wody między pomieszczeniami. Wskazano również na propozycję zmian legislacyjnych, która przewiduje odpowiedzialność na zasadzie winy.

Asystent · analiza prawna

Przeanalizuj tę sprawę w pełnym kontekście orzecznictwa.

Analiza orzecznictwa · odpowiedzi na pytania · badanie przepisów · drafting pism.

Wypróbuj Asystenta

Wartość praktyczna

Siła precedensu: Wysoka

Do czego można powołać

Interpretacja art. 433 k.c. w kontekście szkód powstałych w wyniku zalania między lokalami w budynku.

Ograniczenia stosowania

Dotyczy wyłącznie sytuacji zalania między lokalami w tym samym budynku, nie obejmuje szkód powstałych w wyniku wydostania się cieczy poza budynek.

Zagadnienia prawne (1)

Czy podstawę odpowiedzialności za szkodę spowodowaną wylaniem się wody w budynku z lokalu położonego wyżej do lokalu usytuowanego niżej stanowi przepis art. 433 Kodeksu cywilnego?Ratio decidendi

Odpowiedź sądu

Nie, art. 433 k.c. nie stanowi podstawy odpowiedzialności za szkodę wyrządzoną wylaniem wody w budynku z lokalu do innego lokalu.

Uzasadnienie

Sąd Najwyższy uznał, że art. 433 k.c. dotyczy sytuacji, gdy ciecz wydostaje się poza budynek, a nie przemieszcza w jego wnętrzu. Wykładnia językowa, historyczna i systemowa przepisu wyklucza jego zastosowanie do szkód powstałych w wyniku przelania się wody między lokalami.

Rozstrzygnięcie

Decyzja

Rozstrzygnięcie zagadnienia prawnego

Strony

Nazwa	Typ	Rola
Przedsiębiorstwo Wielobranżowe "L.-C." sp. z o.o. w K.	spółka	powód
J. S.	osoba_fizyczna	pozwany
H. Asekuracja Towarzystwo Ubezpieczeń S.A. w W.	spółka	interwenient uboczny po stronie pozwanego

Przepisy (2)

Główne

k.c. art. 433

Kodeks cywilny

Przepis ten obejmuje jedynie sytuacje, w których przedmiot lub ciecz wydostają się poza budynek, nie zaś przemieszczają w jego wnętrzu.

Pomocnicze

k.c. art. 415

Kodeks cywilny

Ogólna zasada odpowiedzialności deliktowej na zasadzie winy, która może mieć zastosowanie w przypadku szkody wyrządzonej zalaniem lokalu.

Argumenty

Skuteczne argumenty

Wykładnia językowa art. 433 k.c. wskazuje, że dotyczy on sytuacji wydostania się cieczy poza budynek. • Historyczna wykładnia przepisu nawiązuje do ochrony ruchu ulicznego przed przedmiotami spadającymi z budynków. • Systemowa pozycja art. 433 k.c. jako przepisu szczególnego wymaga ścisłej interpretacji. • Odpowiedzialność na zasadzie ryzyka za zalanie między lokalami byłaby nieproporcjonalnie surowa dla osoby zajmującej pomieszczenie. • Brak nowelizacji art. 433 k.c. mimo wątpliwości i rozbieżności w orzecznictwie potwierdza wolę ustawodawcy wyłączenia z jego zakresu odpowiedzialności za przelanie się wody między pomieszczeniami.

Odrzucone argumenty

Zmiana funkcji art. 433 k.c. we współczesnych realiach, gdzie może chronić przed nowymi zagrożeniami wynikającymi z instalacji. • Szczególne korzyści uzyskiwane przez osoby zajmujące lokale z instalacjami wodnymi. • Praktyczne ułatwienia w uzyskaniu naprawienia szkody w reżimie odpowiedzialności na zasadzie ryzyka.

Godne uwagi sformułowania

art. 433 k.c. nie stanowi podstawy odpowiedzialności za szkodę wyrządzoną wylaniem wody w budynku z lokalu do innego lokalu. • szkoda wyrządzona przez ciecz powinna stanowić bezpośrednie następstwo wylania się jej poza pomieszczenie. • de lege lata art. 433 k.c. obejmuje jedynie sytuacje, w których przedmiot lub ciecz wydostają się poza budynek, nie zaś przemieszczają w jego wnętrzu.

Skład orzekający

Jacek Gudowski

przewodniczący

Dariusz Dończyk

członek

Krzysztof Pietrzykowski

sprawozdawca

Informacje dodatkowe

Wartość precedensowa

Siła: Wysoka

Powoływalne dla: "Interpretacja art. 433 k.c. w kontekście szkód powstałych w wyniku zalania między lokalami w budynku."

Ograniczenia: Dotyczy wyłącznie sytuacji zalania między lokalami w tym samym budynku, nie obejmuje szkód powstałych w wyniku wydostania się cieczy poza budynek.

Wartość merytoryczna

Ocena: 7/10

Sprawa dotyczy powszechnego problemu zalania między lokalami, a rozstrzygnięcie Sądu Najwyższego wyjaśnia wątpliwości interpretacyjne dotyczące kluczowego przepisu Kodeksu cywilnego.

“Czy art. 433 KC chroni przed zalaniem od sąsiada? Sąd Najwyższy wyjaśnia!”

Dane finansowe

WPS: 3039,63 PLN

odszkodowanie: 3039,63 PLN

Sektor

nieruchomości

Asystent AI dla prawników