III CZP 4/14
Podsumowanie
Przejdź do pełnego tekstuSąd Najwyższy odmówił podjęcia uchwały w sprawie nieważności postępowania z udziałem sędziego przeniesionego na podstawie wadliwej decyzji Ministra Sprawiedliwości, gdyż wątpliwości zostały wyjaśnione w późniejszej uchwale pełnego składu SN.
Sąd Najwyższy rozpatrywał zagadnienie prawne dotyczące nieważności postępowania, w którym orzekał sędzia przeniesiony na podstawie decyzji wydanej przez podsekretarza stanu w zastępstwie Ministra Sprawiedliwości. Sąd Okręgowy powziął wątpliwości w związku z rozbieżnościami w orzecznictwie SN. Ostatecznie Sąd Najwyższy odmówił podjęcia uchwały, wskazując, że wątpliwości zostały wyjaśnione w uchwale pełnego składu SN, która ma moc zasady prawnej.
Przedmiotem rozważań Sądu Najwyższego było zagadnienie prawne przedstawione przez Sąd Okręgowy w Ł., dotyczące nieważności postępowania, w którym uczestniczył sędzia przeniesiony na inne miejsce służbowe decyzją wydaną w zastępstwie Ministra Sprawiedliwości przez podsekretarza stanu. Sąd pierwszej instancji odrzucił skargę w sprawie egzekucyjnej, a sędzia orzekający w tej sprawie został przeniesiony w związku ze zniesieniem Sądu Rejonowego w R. Sąd Okręgowy powziął wątpliwości prawne w związku z rozbieżnościami w orzecznictwie Sądu Najwyższego dotyczącymi możliwości zastępstwa Ministra Sprawiedliwości przez podsekretarza stanu przy wydawaniu decyzji o przeniesieniu sędziego. Sąd Najwyższy, powołując się na uchwałę pełnego składu SN z dnia 28 stycznia 2014 r. (BSA-I-4110/13), która stwierdziła, że Minister Sprawiedliwości nie może być zastąpiony w tej kwestii, uznał, że wątpliwości zostały wyjaśnione. W związku z tym, że późniejsza uchwała SN wyjaśniła kwestię będącą przedmiotem zagadnienia prawnego, Sąd Najwyższy odmówił podjęcia uchwały, zgodnie z utrwalonym orzecznictwem.
Asystent AI do analizy prawnej
Przeanalizuj tę sprawę w kontekście orzecznictwa, przepisów i doktryny. Uzyskaj pogłębioną analizę, projekt pisma lub odpowiedź na pytanie prawne.
Zagadnienia prawne (1)
Odpowiedź sądu
Nie, ale Sąd Najwyższy odmówił podjęcia uchwały.
Uzasadnienie
Sąd Najwyższy odmówił podjęcia uchwały, ponieważ wątpliwości prawne dotyczące możliwości zastępstwa Ministra Sprawiedliwości przez podsekretarza stanu przy wydawaniu decyzji o przeniesieniu sędziego zostały wyjaśnione w późniejszej uchwale pełnego składu Sądu Najwyższego, która ma moc zasady prawnej i wiąże wszystkie sądy.
Rozstrzygnięcie
Decyzja
odmowa podjęcia uchwały
Strony
| Nazwa | Typ | Rola |
|---|---|---|
| Burmistrz Miasta R. | organ_państwowy | wnioskodawca |
| P. W. | inne | dłużnik |
| Komornik Sądowy przy Sądzie Rejonowym w S. | instytucja | organ egzekucyjny |
Przepisy (6)
Główne
Pr. o u.s.p. art. 75 § § 3 w zw. z § 2 pkt 1
Ustawa Prawo o ustroju sądów powszechnych
Decyzja o przeniesieniu sędziego na inne miejsce służbowe na podstawie art. 75 § 3 w zw. z art. 75 § 2 pkt 1 Pr. o u.s.p. nie może być wydana przez sekretarza ani podsekretarza stanu w zastępstwie Ministra Sprawiedliwości.
Pomocnicze
k.p.c. art. 390 § § 1
Kodeks postępowania cywilnego
ustawa o Sądzie Najwyższym art. 61 § § 1
Ustawa o Sądzie Najwyższym
ustawa o Sądzie Najwyższym art. 61 § § 6
Ustawa o Sądzie Najwyższym
ustawa o Sądzie Najwyższym art. 62
Ustawa o Sądzie Najwyższym
Konstytucja art. 183 § ust. 1
Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej
Argumenty
Skuteczne argumenty
Wątpliwości prawne zostały usunięte przez późniejszą uchwałę pełnego składu Sądu Najwyższego. Uchwała pełnego składu Sądu Najwyższego ma moc zasady prawnej i wiąże wszystkie sądy.
Godne uwagi sformułowania
rozbieżności w orzecznictwie Sądu Najwyższego uchwała pełnego składu Sądu Najwyższego z dnia 28 stycznia 2014r. BSA-I-4110/13, w której stwierdzono, że w wydaniu decyzji na podstawie art. 75 § 3 w zw. z art. 75 § 2 pkt 1 Pr. o u.s.p. o przeniesieniu sędziego na inne miejsce służbowe, Minister Sprawiedliwości nie może być zastąpiony przez sekretarza ani podsekretarza stanu, z zastrzeżeniem, że wykładnia dokonana w uchwale wiąże od chwili jej podjęcia. podjęcie uchwały pełnego składu Sądu Najwyższego po wydaniu przez sąd drugiej instancji postanowienia o przedstawieniu Sądowi Najwyższemu [...] zagadnienia prawnego do rozstrzygnięcia – wyjaśniającej wątpliwości będące przedmiotem przedstawionego zagadnienia – uzasadnia odmowę podjęcia uchwały
Skład orzekający
Marta Romańska
przewodniczący
Dariusz Dończyk
członek
Irena Gromska-Szuster
sprawozdawca
Informacje dodatkowe
Wartość precedensowa
Siła: Wysoka
Powoływalne dla: "Interpretacja przepisów dotyczących przenoszenia sędziów oraz zasady prawnej wiążącej Sąd Najwyższy."
Ograniczenia: Dotyczy specyficznej sytuacji reorganizacji sądów i wadliwych decyzji o przeniesieniu sędziego.
Wartość merytoryczna
Ocena: 6/10
Sprawa dotyczy ważnych kwestii ustrojowych sądownictwa i legalności działań władzy wykonawczej wobec sędziów, co jest istotne dla prawników i osób zainteresowanych praworządnością.
“Czy decyzja wiceministra sprawiedliwości o przeniesieniu sędziego może unieważnić całe postępowanie?”
Twój asystent do analizy prawnej
Zadaj pytanie prawne, zleć analizę orzecznictwa i przepisów, lub poproś o projekt pisma — AI przeszuka ponad 1,4 mln orzeczeń i aktualne akty prawne.
Powiązane tematy
Pełny tekst orzeczenia
Oryginał, niezmienionySygn. akt III CZP 4/14 POSTANOWIENIE Dnia 23 maja 2014 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Marta Romańska (przewodniczący) SSN Dariusz Dończyk SSN Irena Gromska-Szuster (sprawozdawca) Protokolant Bożena Kowalska w sprawie egzekucyjnej prowadzonej przez Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym w S. z wniosku Burmistrza Miasta R. przeciwko P. W. o egzekucję świadczenia pieniężnego, na posiedzeniu jawnym w Izbie Cywilnej w dniu 23 maja 2014 r., na skutek zagadnienia prawnego przedstawionego przez Sąd Okręgowy w Ł. postanowieniem z dnia 7 listopada 2013 r., sygn. akt III Cz […], "Czy postępowanie przed sądem, w składzie którego uczestniczył sędzia zniesionego Sądu Rejonowego, przeniesiony na swój wniosek na inne miejsce służbowe decyzją wydaną i podpisaną w zastępstwie Ministra Sprawiedliwości w trybie artykułu 75 § 2 pkt 1 i § 3 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r., Prawo o ustroju sądów powszechnych (Dz. U. 2012.427.j.t.) przez Podsekretarza Stanu, dotknięte jest nieważnością?" odmawia podjęcia uchwały. 2 Uzasadnienie Postanowieniem z dnia 4 kwietnia 2013 r. Sąd Rejonowy w S. VIII Zamiejscowy Wydział Cywilny z siedzibą w R. odrzucił skargę Burmistrza Miasta R. na postanowienie Komornika Sądowego z dnia 12 marca 2013 r. w sprawie Km […]. Postanowienie w Sądzie pierwszej instancji wydał sędzia, który w związku ze zniesieniem z dniem 1 stycznia 2013 r. Sądu Rejonowego w R., został przeniesiony na swój wniosek na stanowisko sędziego Sądu Rejonowego w S. decyzją Ministra Sprawiedliwości podpisaną przez podsekretarza stanu, wydaną na podstawie art. 75 § 3 w zw. z art. 75 § 2 pkt1 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. – Prawo o ustroju sądów powszechnych (jedn. tekst: Dz. U. z 2013 r., poz. 427 ze zm.- dalej: „Pr. o u.s.p.”) w związku z reorganizacją sądów dokonaną rozporządzeniami Ministra Sprawiedliwości z dnia 5 października 2012 r. w sprawie zniesienia niektórych sądów rejonowych (Dz. U. z 2012 r., poz. 1121) i z dnia 25 października 2012 r. w sprawie ustalenia siedzib i obszarów właściwości sądów apelacyjnych, sądów okręgowych i sądów rejonowych (Dz. U. z 2012 r., poz. 1223). Rozpoznając zażalenie Burmistrza Miasta R. na opisane na wstępie postanowienie, Sąd Okręgowy w Ł. powziął poważne wątpliwości sformułowane jako zagadnienie prawne w postanowieniu z dnia 7 listopada 2013 r., które przedstawił Sądowi Najwyższemu do rozstrzygnięcia na podstawie art. 390 § 1 k.p.c. Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Zagadnienie prawne zostało przedstawione do rozstrzygnięcia Sądowi Najwyższemu w czasie, gdy ujawniły się rozbieżności w orzecznictwie Sądu Najwyższego i mogły powstać wątpliwości dotyczące legalności decyzji o przeniesieniu sędziego na inne miejsce służbowe na podstawie art. 75 § 3 w zw. z art. 75 § 2 pkt 1 Pr. o u.s.p., wydanej w zastępstwie Ministra Sprawiedliwości przez sekretarza lub podsekretarza stanu. Po podjęciu bowiem uchwały składu siedmiu sędziów Sądu Najwyższego z dnia 17 lipca 2013 r. III CZP 46/13 (OSNC 3 2013, nr 12, poz. 135), stwierdzającej, że przewidziane w art. 75 § 3 w zw. z art. 75 § 2 pkt 1 Pr. o u.s.p. uprawnienie do przeniesienia sędziego na inne miejsce służbowe przysługuje wyłącznie Ministrowi Sprawiedliwości i nie może być przekazane innej osobie, w tym sekretarzowi ani podsekretarzowi stanu, zapadł wyrok Sądu Najwyższego z dnia 16 października 2013 r. III KK 280/13 (nie publ.) przyjmujący, że Minister Sprawiedliwości może być zastąpiony w realizacji uprawnienie wynikającego z art. 75 §3 w zw. z art. 75 § 2 pkt 1 Pr. o u.s.p. przez sekretarza lub podsekretarza stanu. Rozbieżności te jednak zostały usunięte, a istniejące wątpliwości jednoznacznie wyjaśnione - także w odniesieniu do decyzji o przeniesieniu służbowym wydanych za zgodą sędziego – w uchwale pełnego składu Sądu Najwyższego z dnia 28 stycznia 2014r. BSA-I-4110/13 (OSNC 2014, nr 5, poz. 49), w której stwierdzono, że w wydaniu decyzji na podstawie art. 75 § 3 w zw. z art. 75 § 2 pkt 1 Pr. o u.s.p. o przeniesieniu sędziego na inne miejsce służbowe, Minister Sprawiedliwości nie może być zastąpiony przez sekretarza ani podsekretarza stanu, z zastrzeżeniem, że wykładnia dokonana w uchwale wiąże od chwili jej podjęcia. Uchwała ta, mająca moc zasady prawnej, wiąże wszystkich sędziów Sądu Najwyższego (art. 61 § 6 i art. 62 ustawy z dnia 23 listopada 2002 r. o Sądzie Najwyższym (jedn. tekst: Dz. U. z 2013 r., poz. 499), a w związku z funkcją oraz pozycją ustrojową i jurysdykcyjną Sądu Najwyższego, wpływa także bezpośrednio na orzecznictwo sądów powszechnych i wojskowych (art. 183 ust. 1 Konstytucji i art. 1 pkt 1 Pr. o u.s.p.). W tej sytuacji należy przyjąć, że podjęcie uchwały pełnego składu Sądu Najwyższego po wydaniu przez sąd drugiej instancji postanowienia o przedstawieniu Sądowi Najwyższemu na podstawie art. 390 § 1 k.p.c. zagadnienia prawnego do rozstrzygnięcia – wyjaśniającej wątpliwości będące przedmiotem przedstawionego zagadnienia – uzasadnia odmowę podjęcia uchwały (porównaj postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 10 maja 2000 r., III CZP 7/00, OSNCP 2000, nr 12, poz. 221). 4 Biorąc to pod uwagę Sąd Najwyższy na podstawie art. 61 § 1 ustawy o Sądzie Najwyższym postanowił jak w sentencji. aw
Potrzebujesz pomocy prawnej?
Asystent AI przeanalizuje Twoje pytanie w oparciu o orzecznictwo, przepisy i doktrynę — jak rozmowa z ekspertem.
Zadaj pytanie Asystentowi AI