III CZP 26/12
Podsumowanie
Przejdź do pełnego tekstuSąd Najwyższy odmówił podjęcia uchwały w sprawie legitymacji faktycznego zarządcy nieruchomości do dochodzenia odszkodowania za niewykonanie obowiązku dostarczenia lokali socjalnych z powodu braku pełnego wyjaśnienia stanu faktycznego.
Powód, Lokalnego Zrzeszenia Właścicieli Nieruchomości we W., domagał się odszkodowania od Gminy Miasta W. za niedostarczenie lokali socjalnych eksmitowanym lokatorom, co uniemożliwiło mu ponowne wynajęcie lokali. Sąd Rejonowy oddalił powództwo, wskazując na brak legitymacji powoda do dochodzenia roszczenia. Sąd Okręgowy przedstawił zagadnienie prawne Sądowi Najwyższemu dotyczące legitymacji faktycznego zarządcy. Sąd Najwyższy odmówił podjęcia uchwały z powodu niewystarczającego wyjaśnienia tytułu prawnego powoda do zarządzania nieruchomością.
Sprawa dotyczyła roszczenia odszkodowawczego Lokalnego Zrzeszenia Właścicieli Nieruchomości we W. przeciwko Gminie Miasta W. z tytułu niewykonania przez gminę obowiązku dostarczenia lokali socjalnych eksmitowanym lokatorom. Powód, działając jako faktyczny zarządca nieruchomości, dochodził odszkodowania na podstawie art. 18 ust. 5 ustawy o ochronie praw lokatorów, twierdząc, że brak lokali socjalnych uniemożliwił mu ponowne wynajęcie lokali. Sąd Rejonowy oddalił powództwo, argumentując, że powód nie był właścicielem lokali i nie wykazał możliwości ich ponownego wynajęcia, a także nie posiadał legitymacji do dochodzenia roszczenia na podstawie wskazanego przepisu. Sąd Okręgowy, rozpoznając apelację powoda, przedstawił Sądowi Najwyższemu zagadnienie prawne dotyczące legitymacji faktycznego zarządcy do dochodzenia takiego odszkodowania. Sąd Najwyższy, powołując się na orzecznictwo dotyczące konieczności pełnego wyjaśnienia stanu faktycznego, odmówił podjęcia uchwały, wskazując na brak ustaleń co do tytułu prawnego powoda do zarządzania nieruchomością.
Asystent AI do analizy prawnej
Przeanalizuj tę sprawę w kontekście orzecznictwa, przepisów i doktryny. Uzyskaj pogłębioną analizę, projekt pisma lub odpowiedź na pytanie prawne.
Zagadnienia prawne (1)
Odpowiedź sądu
Sąd Najwyższy odmówił podjęcia uchwały.
Uzasadnienie
Sąd Najwyższy odmówił podjęcia uchwały z powodu braku pełnego wyjaśnienia stanu faktycznego, w szczególności tytułu prawnego powoda do zarządzania nieruchomością, co jest przesłanką do odmowy podjęcia uchwały na podstawie art. 390 k.p.c.
Rozstrzygnięcie
Decyzja
Odmowa podjęcia uchwały
Strony
| Nazwa | Typ | Rola |
|---|---|---|
| Lokalne Zrzeszenie Właścicieli Nieruchomości we W. | instytucja | powód |
| Gmina Miasta W. | organ_państwowy | pozwany |
Przepisy (5)
Główne
u.o.p.l. art. 18 § ust. 5
Ustawa o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego
Przepis przyznaje roszczenie o odszkodowanie wyłącznie właścicielom lokali.
Pomocnicze
k.c. art. 417
Kodeks cywilny
u.o.p.l. art. 14 § ust. 1
Ustawa o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego
k.p.c. art. 390
Kodeks postępowania cywilnego
Może stanowić przesłankę odmowy podjęcia uchwały w przypadku braku pełnego wyjaśnienia okoliczności sprawy.
Ustawa o Sądzie Najwyższym art. 61 § § 1
Argumenty
Godne uwagi sformułowania
faktyczny zarządca nieruchomości brak pełnego wyjaśnienia okoliczności sprawy koniecznych do rozpoznania przedstawionego zagadnienia prawnego powód nie posiadał legitymacji do wystąpienia z roszczeniem na podstawie art. 18 ust. 5 u.o.p.l., który przyznaje to roszczenie wyłącznie właścicielom lokali.
Skład orzekający
Krzysztof Pietrzykowski
przewodniczący, sprawozdawca
Wojciech Katner
członek
Anna Owczarek
członek
Informacje dodatkowe
Wartość precedensowa
Siła: Średnia
Powoływalne dla: "Kwestie legitymacji procesowej zarządcy nieruchomości w sprawach o odszkodowanie za niewykonanie obowiązku dostarczenia lokalu socjalnego."
Ograniczenia: Orzeczenie odmawia podjęcia uchwały z przyczyn proceduralnych, nie rozstrzyga meritum zagadnienia prawnego.
Wartość merytoryczna
Ocena: 5/10
Sprawa dotyczy ważnej kwestii legitymacji procesowej w kontekście ochrony praw lokatorów i odpowiedzialności gmin za lokale socjalne, choć ostateczne rozstrzygnięcie zapadło z przyczyn formalnych.
“Czy faktyczny zarządca może dochodzić odszkodowania za brak lokalu socjalnego? Sąd Najwyższy odmawia uchwały.”
Sektor
nieruchomości
Twój asystent do analizy prawnej
Zadaj pytanie prawne, zleć analizę orzecznictwa i przepisów, lub poproś o projekt pisma — AI przeszuka ponad 1,4 mln orzeczeń i aktualne akty prawne.
Powiązane tematy
Pełny tekst orzeczenia
Oryginał, niezmienionySygn. akt III CZP 26/12 POSTANOWIENIE Dnia 6 czerwca 2012 r. Sąd Najwyższy w składzie : SSN Krzysztof Pietrzykowski (przewodniczący, sprawozdawca) SSN Wojciech Katner SSN Anna Owczarek w sprawie z powództwa Lokalnego Zrzeszenia Właścicieli Nieruchomości we W. przeciwko Gminie Miasta W. o zapłatę, na posiedzeniu jawnym w Izbie Cywilnej w dniu 6 czerwca 2012 r., na skutek zagadnienia prawnego przedstawionego przez Sąd Okręgowy postanowieniem z dnia 9 lutego 2012 r., "Czy faktyczny zarządca nieruchomości, który zawarł umowę najmu lokalu i na rzecz którego Sąd w wyroku eksmisyjnym nakazał wydanie lokalu przez byłego lokatora z ustaleniem po jego stronie prawa do lokalu socjalnego posiada legitymację do dochodzenia odszkodowania na podstawie art. 417 k.c. w zw. z art. 18 ust. 5 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego (tekst jedn. Dz.U. z 2005 r., Nr 31, poz. 266 z późn. zm.)?" odmawia podjęcia uchwały. 2 Uzasadnienie Lokalne Zrzeszenie Właścicieli Nieruchomości we W. zarządzało lokalami mieszkalnymi położonymi w budynku przy ul. M. [...] we W., zawierając we własnym imieniu umowy najmu tych lokali. W toku postępowania nie wykazano, na podstawie jakiego tytułu prawnego zarząd ten był sprawowany. W latach 1999 – 2006 w stosunku do lokatorów zajmujących pięć lokali na zarządzanej nieruchomości została orzeczona eksmisja, z obowiązkiem wydania lokali Zrzeszeniu. W orzeczeniach tych ustalono także, że wszystkim eksmitowanym przysługuje prawo do lokalu socjalnego. Ponieważ pozwana Gmina Miasta W. nie wykonała obowiązku dostarczenia lokali socjalnych, zgodnie z art. 14 ust. 1 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego (jedn. tekst: Dz.U. z 2005 r. Nr 31, poz. 266 ze zm.; dalej: „u.o.p.l.”), powód wystąpił o zasądzenie odszkodowania na podstawie art. 18 ust. 5 u.o.p.l. w kwocie 53 651,82 zł z ustawowymi odsetkami. Sąd Rejonowy nakazem zapłaty w postępowaniu upominawczym z dnia 11 kwietnia 2011 r. zasądził żądaną kwotę na rzecz powoda. Na skutek sprzeciwu wniesionego przez pozwaną, wyrokiem z dnia 20 października 2011 r. Sąd Rejonowy oddalił powództwo, wskazując, że działanie pozwanej nie stanowiło źródła szkody w majątku powoda, który nie był właścicielem wynajmowanych lokali i nie wykazał, by miał prawną możliwość ich ponownego wynajęcia po opuszczeniu przez eksmitowanych lokatorów. Stwierdził także, że powód nie posiadał legitymacji do wystąpienia z roszczeniem na podstawie art. 18 ust. 5 u.o.p.l., który przyznaje to roszczenie wyłącznie właścicielom lokali. Sąd Okręgowy, przy rozpoznawaniu apelacji powoda od wyroku Sądu Rejonowego, powziął wątpliwość wyrażoną w zagadnieniu prawnym przedstawionym do rozstrzygnięcia Sądowi Najwyższemu. Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Z ustaleń Sądów obu instancji wynika, że powodowi nie przysługuje tytuł prawny, który pozwalałby mu na sprawowanie zarządu lokalami we własnym imieniu. Jednocześnie powód uznaje się za zarządcę lokali, mogącego, jako 3 reprezentant właścicieli, podejmować czynności w zakresie zwykłego zarządu, w tym zawierać i wypowiadać umowy najmu oraz dochodzić eksmisji byłych lokatorów. Przyjęcie tego stanowiska wymagałoby ustalenia, że pomiędzy powodem a właścicielem nieruchomości doszło do zawarcia umowy o zarząd nieruchomością. Takie ustalenia nie zostały jednak dokonane w toku postępowania, zaś powód nie przedstawił dowodów świadczących o istnieniu uprawnienia do zarządzania nieruchomością. Stwierdził jedynie, że występuje w roli faktycznego zarządcy nieruchomości. Sąd Okręgowy nie wyjaśnił zaś charakteru relacji prawnej łączącej powoda i właścicieli lokali, stwierdzając jedynie, za powodem, że występuje on w roli faktycznego zarządcy nieruchomości i nie łączy go z właścicielami żaden tytuł prawny. Zgodnie z orzecznictwem Sądu Najwyższego, brak pełnego wyjaśnienia okoliczności sprawy koniecznych do rozpoznania przedstawionego zagadnienia prawnego może stanowić przesłankę odmowy podjęcia uchwały na podstawie art. 390 k.p.c. (zob. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 12 marca 2010 r., III CZP 7/10, nie publ. i z dnia 13 lipca 2011 r., III CZP 40/11, Biul. SN 2011, nr 7, s. 10-11). Z tych względów Sąd Najwyższy na podstawie art. 61 § 1 ustawy z dnia 23 listopada 2002 r. o Sądzie Najwyższym (Dz.U. Nr 240, poz. 2052 ze zm.) postanowił, jak w sentencji.
Potrzebujesz pomocy prawnej?
Asystent AI przeanalizuje Twoje pytanie w oparciu o orzecznictwo, przepisy i doktrynę — jak rozmowa z ekspertem.
Zadaj pytanie Asystentowi AI