III CZP 25/10

Sygn. akt III CZP 25/10 
 
 
 
POSTANOWIENIE 
 
Dnia 27 maja 2010 r. 
Sąd Najwyższy w składzie : 
 
SSN Zbigniew Kwaśniewski (przewodniczący) 
SSN Dariusz Dończyk (sprawozdawca) 
SSN Wojciech Katner 
 
 
w sprawie ze skargi konsorcjum-B. B. Polska sp. z o.o. we W. (lider) 
i  B. B. GmbH w P. (Niemcy)  
przy uczestnictwie zamawiającego Gminy O. 
o zamówienie publiczne, 
na posiedzeniu jawnym w Izbie Cywilnej 
w dniu 27 maja 2010 r., 
na skutek zagadnienia prawnego przedstawionego  
przez Sąd Okręgowy  
postanowieniem z dnia 5 stycznia 2010 r.,  
"Czy wykonawca, którego oferta została odrzucona w toku 
postępowania o udzielenie zamówienia publicznego, posiada interes 
prawny w rozumieniu art. 179 ust. 1 ustawy - Prawo zamówień 
publicznych do wnoszenia środków ochrony prawnej przewidzianych 
w dziale VI ustawy - Prawo zamówień publicznych w zakresie 
kwestionowania przez niego czynności zamawiającego, polegającej 
na zatrzymaniu wadium wraz z odsetkami w trybie art. 46 ust. 4a 
ustawy - Prawo zamówień publicznych?" 
 
odmawia podjęcia uchwały. 
 
Uzasadnienie 
 

 
2 
 
Gmina O. wszczęła w trybie przetargu nieograniczonego postępowanie o 
udzielenie zamówienia na Budowę kompleksu sportowo-rekreacyjnego w O. 
(lodowiska z funkcją kortów, zapleczem socjalnym i fitness oraz przebudowę i 
rozbudowę basenu wraz z zagospodarowaniem terenu). Pismem z dnia 18 sierpnia 
2009 r. zamawiający poinformował wykonawcę konsorcjum firm: B. B. Polska 
Spółka z o.o. we W. (lider konsorcjum) i B. B. GmbH z siedzibą w P. o zatrzymaniu 
wadium wraz z odsetkami. Wniesiony na tę czynność protest odwołującego – 
konsorcjum wyżej wymienionych firm - został w dniu 31 sierpnia 2009 r. oddalony z 
uzasadnieniem, że podstawą zatrzymania wadium stanowił art. 46 ust. 4a ustawy 
Prawo zamówień publicznych. Odwołanie od rozstrzygnięcia dotyczącego protestu 
zostało oddalone wyrokiem z dnia 4 listopada 2009 r. Krajowej Izby Odwoławczej, 
która przyjęła, że odwołujący nie posiada interesu prawnego w rozumieniu art. 179 
ust. 1 Prawa zamówień publicznych, gdyż jego oferta została skutecznie 
odrzucona, a zasadności dokonania tej czynności odwołujący nie kwestionował. 
Instytucja zatrzymania wadium nie jest związana z samym uzyskaniem 
zamówienia. Odwołujący może domagać się od zamawiającego zwrotu wadium 
przed sądem powszechnym. 
Od wyroku Krajowej Izby Odwoławczej skargę do Sądu Okręgowego wniosło 
konsorcjum firm B. B. Polska Spółka z o.o. we W. oraz B. B. GmbH w P. W trakcie 
rozpoznawania skargi Sąd Okręgowy postanowieniem z dnia 5 stycznia 2010 r. 
przedstawił Sądowi Najwyższemu do rozstrzygnięcia zagadnienie prawne budzące 
poważne wątpliwości, a mianowicie czy wykonawca, którego oferta została 
odrzucona w toku postępowania o udzielenie zamówienia publicznego, posiada 
interes prawny w rozumieniu art. 179 ust. 1 ustawy – Prawo zamówień publicznych 
do wnoszenia środków ochrony prawnej przewidzianych w dziale VI ustawy – 
Prawo zamówień publicznych w zakresie kwestionowania przez niego czynności 
zamawiającego, polegającej na zatrzymaniu wadium wraz z odsetkami. 
Przedstawiając zagadnienie prawne Sąd Okręgowy miał na uwadze 
wątpliwości dotyczące sposobu wykładni pojęcia posiadania interesu prawnego 
w rozumieniu art. 179 ust. 1 ustawy Prawo zamówień publicznych w brzmieniu 
sprzed nowelizacji tego przepisu dokonanej ustawą z dnia 2 grudnia 2009 r. 

 
3 
o zmianie ustawy – Prawo zamówień publicznych oraz niektórych innych ustaw 
(Dz. U. Nr 223, poz. 1778), która weszła w życie z dniem 1 stycznia 2010 r. 
i stanowiła implementację dyrektywy 2007/66/WE Parlamentu Europejskiego i Rady 
z dnia 11 grudnia 2007 r. zmieniającą dyrektywy Rady 89/656/EWG i 92/13/EWG 
w zakresie poprawy skuteczności procedur odwoławczych w dziedzinie zamówień 
publicznych (Dz. U. UE.L.2007.335.31). Według art. 4 ust. 1 wymienionej ustawy 
z dnia 2 grudnia 2009 r. do postępowań o udzielenie zamówienia publicznego 
przed dniem wejścia w życie ustawy oraz protestów, odwołań i skarg dotyczących 
tych postępowań stosuje się przepisy dotychczasowe.  
Wykładnia pojęcia interesu prawnego może być wąska – tak jak to przyjęła 
Krajowa Izba Odwoławcza – i szeroka, tj. obejmująca nie tylko sytuację, gdy 
interes  podmiotu wnoszącego środek ochrony w uzyskaniu zamówienia doznał lub 
może doznać uszczerbku. Wąska interpretacja interesu prawnego pozostaje 
w sprzeczności z art. 1 ust. 3 zd. 1 dyrektywy Rady 89/665/EWG z dnia 21 grudnia 
1989 
r. 
w 
sprawie 
koordynacji 
przepisów 
ustawowych, 
wykonawczych 
i administracyjnych odnoszących się do stosowania procedur odwoławczych 
w zakresie udzielania zamówień publicznych na dostawy i roboty budowlane. 
Sąd Okręgowy 
powołał 
się 
na 
orzeczenia 
Europejskiego 
Trybunału 
Sprawiedliwości, w których przyjęto możliwość bezpośredniego stosowania 
przepisów dyrektywy Rady 89/665/EWG, jak również orzecznictwo Sądu 
Najwyższego, który potwierdził dopuszczalność bezpośredniego stosowania 
dyrektyw. Wykładnia pro wspólnotowa oraz funkcjonalna uzasadniałaby szeroką 
interpretację pojęcia interesu prawnego, o którym stanowi art. 179 ust. 1 ustawy 
Prawo zamówień publicznych. Taką  interpretację uzasadnia także zasada 
odwoływalności wyrażona w art. 78 Konstytucji RP.  
Sąd Najwyższy zważył, co następuje: 
Podjęcie przez Sąd Najwyższy uchwały w trybie przewidzianym w art. 390 
§ 1 k.p.c. poprzedzone jest kontrolą, czy zostały spełnione przesłanki określone 
w tym przepisie warunkujące podjęcie uchwały, w tym więc prawidłowość wydania 
przez sąd drugiej instancji postanowienia o przedstawieniu zagadnienia prawnego 
(por. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 18 marca 2005 r., III CZP 93/2004, 
Rejent z 2005 r., Nr 3, str. 141, z dnia 19 listopada 2008 r., III CZP 21/2008, 

 
4 
Biuletyn Sądu Najwyższego z 2008 r., Nr 11, z dnia 19 sierpnia 2009 r., III CZP 
48/2009, OSNC ZD, z 2010 r., z. B, poz. 53). 
Skarga na wyrok Krajowej Izby Odwoławczej została wniesiona w imieniu 
konsorcjum firm: B. B. Polska Spółki z o.o. we W. oraz B. B. GmbH w P. przez 
pełnomocnika procesowego radcę prawnego Annę S., która do skargi załączyła 
pełnomocnictwo procesowe z dnia 13 listopada 2009 r. (k. 89) podpisane w imieniu 
konsorcjum przez Thomasa L. Do skargi zostało również załączone – 
poświadczone za zgodność z oryginałem przez radcę prawnego Annę S. (k. 91) – 
pełnomocnictwo z dnia 3 sierpnia 2009 r. dla Thomasa L. i Manfreda W. udzielone 
im w imieniu B. B. GmbH w P. przez Karla G. Pełnomocnictwo to uprawniało 
Thomasa L. do podejmowania w imieniu B. B. GmbH oraz konsorcjum firm B. B. 
Polska spółka z o.o. i B. B. GmbH wszelkich czynności faktycznych i prawnych w 
postępowaniu 
o udzielenie 
zamówienia 
publicznego 
dotyczącego 
budowy 
kompleksu sportowo-rekreacyjnego w O., w tym wnoszenia środków ochrony 
prawnej (protestu, odwołania, skargi), wnoszenia i przyjmowania pism procesowych 
w postępowaniu przed Sądem Okręgowym, reprezentowania na posiedzeniu i 
rozprawie przed Sądem Okręgowym, prowadzenia korespondencji związanej z 
postępowaniem i ustanawiania dalszych pełnomocników. Do skargi załączono 
również – w formie kopii poświadczonych za zgodność z oryginałem przez radcę 
prawnego Annę S. – odpis z dnia 16 października 2009 r. z Rejestru 
Przedsiębiorców Krajowego Rejestru Sądowego w części dotyczącej B. B. Polska 
Spółki z o.o. we W. (k. 82) oraz wydruk urzędowy z dnia 9 lipca 2009 r. z Rejestru 
Handlowego prowadzonego przez Sąd Okręgowy w części dotyczącej B. B. GmbH 
w P. (k. 78) wraz z tłumaczeniem (k. 80). 
Wykonawcy wspólnie ubiegający się o udzielenie zamówienia, zgodnie z art. 
23 ust. 2 ustawy z dnia 29 stycznia 2004 r. Prawo zamówień publicznych (j.t. Dz. U. 
z 2007 r. Nr 223, poz. 1655 z późn. zm.), mają obowiązek ustanowienia 
pełnomocnika do reprezentowania ich w postępowaniu o udzielenie zamówienia 
albo reprezentowania w postępowaniu i zawarcia umowy w sprawie zamówienia 
publicznego. Pełnomocnikiem wykonawców może jeden z członków konsorcjum, 
nazywany zwyczajowo liderem, albo osoba trzecia. Regulacja zawarta w art. 23 ust. 
2 ustawy Prawo zamówień publicznych nie zmienia zasad dotyczących 

 
5 
ustanawiana pełnomocników procesowych. Z treści art. 23 ust. 2 ustawy Prawo 
zamówień publicznych wynika, że obejmuje ono reprezentowanie wykonawców 
jedynie w postępowaniu o udzielenie zamówienia albo w postępowaniu i zawarcia 
umowy w sprawie zamówienia publicznego. Do tak udzielonego pełnomocnictwa 
mają zastosowanie przepisy kodeksu cywilnego dotyczące pełnomocnictw. 
Postępowanie wywołane skargą wniesioną od wyroku Krajowej Izby Odwoławczej 
nie jest już postępowaniem o udzielenie zamówienia publicznego, lecz 
postępowaniem sądowym, do którego zgodnie z art. 198a ust. 2 ustawy z dnia 
29 stycznia 2004 r. Prawo zamówień publicznych (j.t. Dz. U. z 2007 r. Nr 223, poz. 
1655 z późn. zm.) stosuje się odpowiednio przepisy ustawy kodeksu postępowania 
cywilnego o apelacji, jeżeli przepisy rozdziału, w którym umieszczony jest ten 
przepis, nie stanowią inaczej. W postępowaniu tym, oprócz przepisów dotyczących 
postępowania apelacyjnego, mają także zastosowanie przepisy ogólne dotyczące 
postępowania procesowego, w tym przepisy o pełnomocnictwie procesowym. 
Przepisy kodeksu postępowania cywilnego zawierają odrębne w stosunku do 
ogólnych przepisów zawartych w kodeksie cywilnym oraz innych ustawach 
regulacje odnoszące się do pełnomocnictwa procesowego. Różnice dotyczą m.in. 
ograniczeniu swobody wyboru osób, które mogą być pełnomocnikiem procesowym 
(por. uzasadnienie uchwały siedmiu sędziów Sądu Najwyższego z dnia 8 lipca 
2008 r., III CZP 154/07, OSNC z 2008 r. Nr 12, poz. 133). Ograniczenia te dotyczą 
także pełnomocnika, o którym stanowi art. 23 ust. 2 ustawy Prawo zamówień 
publicznych. 
W rozpoznawanej sprawie skarga do Sądu Okręgowego została wniesiona 
przez wykonawców: B. B. Spółkę z o.o. we W. oraz B. B. GmbH w P. tworzących 
konsorcjum. Konsorcjum nie posiada podmiotowości prawnej, a tym samym nie 
posiada zdolności sądowej. Stroną w znaczeniu procesowym są więc oba podmioty 
wchodzące w skład konsorcjum. Z tej przyczyny należy ocenić prawidłowość 
pełnomocnictwa procesowego udzielonego radcy prawnemu, który w imieniu 
wykonawców tworzących konsorcjum wniósł skargę od wyroku Krajowej Izby 
Odwoławczej.  
Thomas L. podpisał pełnomocnictwo w imieniu B. B. Polska Spółki z o.o. we 
W. jako osoba wchodząca w skład zarządu tej spółki i uprawniona do jej 

 
6 
jednoosobowej reprezentacji. W przypadku prawidłowego wykazania umocowania 
tej osoby do działania w charakterze organu tej spółki nie budziło wątpliwości, że 
Thomas L. mógł udzielić pełnomocnictwa procesowego dla radcy prawnego do 
reprezentowania tej spółki w postępowaniu sądowym.  
 Thomas L. był równocześnie pełnomocnikiem B. B. GmbH w P. na 
podstawie pełnomocnictwa z dnia 3 sierpnia 2009 r. udzielonego mu w imieniu tej 
spółki przez Karla G. Pełnomocnictwo to upoważniało go do wnoszenia środków 
ochrony oraz skargi do Sądu Okręgowego, reprezentowania w  sprawie sądowej tej 
spółki oraz prawo do udzielania dalszych pełnomocnictw. W   oparciu o to 
pełnomocnictwo Thomas L. udzielił kolejnego pełnomocnictwa z dnia 13 listopada 
2009 r. upoważniającego radcę prawnego Annę S. do reprezentowania konsorcjum 
firm w sprawie sądowej wywołanej skargą na wyrok Krajowej Izby Odwoławczej. 
Ponieważ konsorcjum firm nie jest stroną postępowania sądowego, lecz podmioty 
tworzące do konsorcjum, to wykładnia oświadczenia zawartego w pełnomocnictwie 
uzasadnia wniosek, że  obejmowało ono umocowanie do działania w imieniu 
poszczególnych firm wchodzących w skład tego konsorcjum, w tym więc do 
reprezentowania B. B. GmbH w P. Uwzględniając powyższe należy stwierdzić, że 
radca prawny Anna S., która podpisała skargę wniesioną do Sądu Okręgowego we 
W., była pełnomocnikiem substytucyjnym B. B. GmbH w P. skoro jej umocowanie 
do działania w sprawie wynikało z pełnomocnictwa podpisanego przez wcześniej 
ustanowionego pełnomocnika tej firmy Thomasa L. Pełnomocnik substytucyjny nie 
może mieć szerszego umocowania do działania w imieniu i na rzecz mocodawcy 
niż pełnomocnik udzielający mu dalszego pełnomocnictwa. Thomas L. mógł więc 
skutecznie ustanowić pełnomocnika procesowego do reprezentowania B. B. GmbH 
w P. w  postępowaniu sądowym tylko wtedy, gdy sam mógł reprezentować tę firmę 
jako pełnomocnik procesowy. 
Pełnomocnikiem procesowym może być wyłącznie osoba wymieniona w art. 
87 k.p.c. a ściślej ze względu na okoliczności rozpoznawanej sprawy, w art. 87 § i 1 
i 2 k.p.c., tj. adwokat lub radca prawny, a ponadto osoba sprawująca zarząd 
majątkiem lub interesami strony oraz osoba pozostająca ze stroną w stałym 
stosunku zlecenia, jeżeli przedmiot sprawy wchodzi w zakres tego zlecenia. 
Według art. 87 § 2 k.p.c. pełnomocnikiem osoby prawnej lub przedsiębiorcy, może 

 
7 
być również pracownik tej jednostki albo jej organu nadrzędnego. W takim 
wypadku, gdy zgłaszający się pełnomocnik procesowy nie jest adwokatem lub 
radcą prawnym, powinien powołać się i wykazać jedną z okoliczności 
uzasadniających możliwość udzielenia mu pełnomocnictwa procesowego. Radca 
prawny Anna S., która podpisała skargę wniesioną do Sądu Okręgowego, nie 
powołała oprócz pełnomocnictwa udzielonego Thomasowi L. - który nie jest 
adwokatem lub radcą prawnym - innego dokumentu, który wykazywałby, że 
Thomas L. jest pracownikiem B. B. GmbH w P. albo że sprawuje zarząd majątkiem 
lub interesami tej strony, czy też pozostaje z tą stroną w stałym stosunku zlecenia, 
a przedmiot sprawy wchodzi w  zakres tego zlecenia. Prawidłowości umocowania 
Thomasa L. jako pełnomocnika procesowego B. B. GmbH w P., nie uzasadniało to, 
że  został on ustanowiony pełnomocnikiem konsorcjum spółek występujących 
w postępowaniu o zamówienie publiczne na podstawie art. 23 ust. 2 ustawy Prawo 
zamówień publicznych przez wykonawców ubiegających się wspólnie o udzielenie 
zamówienia. Pełnomocnik wykonawców ustanowiony na podstawie art. 23 ust. 2 
ustawy Prawo zamówień publicznych, może być pełnomocnikiem procesowym 
podmiotów tworzących konsorcjum, gdy spełnia wymagania określone w art. 87 § 1 
lub 2 k.p.c. 
W skardze wniesionej do Sądu Okręgowego pełnomocnik procesowy radca 
prawny Anna S. powołała się również na okoliczność, że B. B. Polska Spółka z o.o. 
we W. jest liderem konsorcjum oraz na pełnomocnictwo udzielone tej spółce. 
Określenie, że B. B. Polska Spółka z o.o. we W. jest liderem konsorcjum wskazuje 
na to, że również ta spółka posiadała pełnomocnictwo, o którym stanowi art. 23 ust. 
2 ustawy Prawo zamówień publicznych, do reprezentowania w postępowaniu o 
zamówienie publiczne, obu wykonawców starających się o zamówienie publiczne, 
w tym B. B. GmbH w P. Jako współuczestnik sporu, zgodnie z art. 87 § 1 k.p.c., B. 
B. Polska Spółka z o.o. we W. mogła być także pełnomocnikiem procesowym B. B. 
GmbH w P. W skardze wniesionej do Sądu Okręgowego wprawdzie powołano się 
również na pełnomocnictwo udzielone B. B. Polska Spółce z o.o. we W. jako 
liderowi konsorcjum, ale do skargi załączono jedynie odpis pełnomocnictwa z dnia 
3 sierpnia 2009 r. udzielonego osobom fizycznym: Thomasowi L. i Manfredowi W. 
przez Karla G. W treści tego pełnomocnictwa pojawia się zwrot, że B. B. Polska 

 
8 
Spółka z o.o. we W. jest liderem konsorcjum w postępowaniu o zamówienie 
publiczne. Z takiego sformułowania nie wynika jednak dokładny zakres 
umocowania lidera konsorcjum, w szczególności udzielenie pełnomocnictwa 
procesowego dla lidera konsorcjum. Powyższe okoliczności uzasadniają wniosek, 
że Thomas L. nie wykazał odpowiednim dokumentem, że może występować w 
sprawie w charakterze pełnomocnika procesowego B. B. GmbH w P., a w 
konsekwencji, że był umocowany do udzielenia dalszego pełnomocnictwa 
procesowego radcy prawnemu Annie S., która wniosła skargę od wyroku Krajowej 
izby Odwoławczej w imieniu firm tworzących konsorcjum. 
Niezależnie od powyższego w przypadku, gdy stroną jest osoba prawna 
wraz z pełnomocnictwem należy przedłożyć odpowiedni dokument bądź dokumenty 
wykazujące umocowanie osób, które w imieniu tej strony podpisały pełnomocnictwo 
procesowe. Właściwym dokumentem wykazującym to umocowanie może być m.in. 
odpis z odpowiedniego rejestru sądowego prowadzonego dla danej osoby prawnej. 
Mając na uwadze ten wymóg należy podnieść, że do pełnomocnictwa procesowego 
złożonego wraz ze skargą zostały załączone kserokopie odpisów z rejestrów 
sądowych prowadzonych dla obu firm wchodzących w skład konsorcjum (k. 78 
i 82), które zostały poświadczone za zgodność z oryginałem przez radcę prawnego 
Annę S. Jednakże dopiero w ustawie z dnia 23 października 2009  r. o zmianie 
ustaw w zakresie uwierzytelniania dokumentów (Dz. U. Nr 216, poz. 1676) 
przewidziano 
możliwość 
uwierzytelniania 
odpisów 
dokumentów 
przez 
występującego w sprawie pełnomocnika strony będącego m.in. radcą prawnym. 
Przepisy zawarte w tej ustawie, w tym nowelizujące art. 89 § 1 k.p.c., weszły 
w życie z dniem 1 stycznia 2010 r. oraz 31 grudnia 2009 r., a więc przed datą 17 
listopada 2009 r. (k. 92), kiedy radca prawny Anna S. złożyła wraz ze skargą 
pełnomocnictwo procesowe z uwierzytelnionymi przez siebie dokumentami 
w postaci odpisów z rejestrów sądowych prowadzonych dla firm wchodzących 
w skład konsorcjum. Uzasadnia to wniosek, że wraz z pełnomocnictwem nie zostały 
złożone dokumenty, które w sposób prawidłowy wykazują umocowanie Karla G., 
który w dniu 3 sierpnia 2009 r. w imieniu B. B. GmbH w P. podpisał pełnomocnictwo 
dla Thomasa L. oraz umocowanie tego ostatniego do działania w charakterze 
organu B. B. Polska Spółki z o.o. we W. Tylko więc ubocznie podnieść należy, że 

 
9 
treść poświadczeń odpisów wyżej wymienionych dokumentów za zgodność z 
oryginałem nie odpowiada wymogom formalnym przewidzianym dla takiego 
poświadczenia określonych w art. 6 ust. 3 ustawy o radcach prawnych (Dz. U. z 
2002 r., Nr 123, poz. 1059 z późn. zm.), gdyż nie wskazuje daty i miejsca 
sporządzenia tych poświadczeń. Należy mieć także na uwadze, że zgodnie z art. 
11 ustawy z dnia 23 października 2009 r. o zmianie ustaw w zakresie 
uwierzytelniania dokumentów w sprawach wszczętych przed dniem wejścia w życie 
ustawy stosuje się, do czasu zakończenia postępowania w pierwszej instancji, 
dotychczasowe przepisy w  zakresie uwierzytelniania dokumentów. Przepisy te 
przewidywały, że jedynie notariusze uprawnieni byli do uwierzytelniania odpisów 
dokumentów. Przepis zawarty w art. 11 ustawy o zmianie ustaw w zakresie 
uwierzytelniania dokumentów należy stosować odpowiednio do zakończenia 
postępowania sądowego także w innych instancjach, które zostały wszczęte przed 
dniem wejścia w życie przepisów tej ustawy, a więc także do postępowania w 
rozpoznawanej sprawie, które zostało zainicjowane skargą wniesioną do Sądu 
Okręgowego przed dniem 1  stycznia 2010 r. 
Powyższe rozważania uzasadniają wniosek, że w postępowaniu przed 
Sądem Okręgowym strony, które wniosły skargę od wyroku Krajowej Izby 
Odwoławczej są reprezentowane przez nienależycie umocowanego pełnomocnika. 
W takim przypadku postępowanie dotknięte jest nieważnością (art. 379 pkt 2 k.p.c. 
w zw. z art. 391 § 1 k.p.c.), co uzasadnia odmowę udzielenia odpowiedzi na 
przedstawione zagadnienie prawne (por. postanowienia  Sądu Najwyższego z dnia 
9 lipca 2009 r., III CZP 19/09, niepubl., postanowienie SN z dnia 19 sierpnia 2009 
r., III CZP 48/2009). 
Ze względu na powyższe nie zachodziła możliwość merytorycznego 
ustosunkowania się do zagadnienia prawnego przedstawionego przez Sąd 
Okręgowy. Zagadnienie prawne – jak wynika z oceny prawnej Sądu Okręgowego – 
polega na konieczności rozstrzygnięcia kolizji normy prawa krajowego (art. 179 ust. 
1 ustawy Prawo zamówień publicznych w brzmieniu sprzed nowelizacji tego 
przepisu dokonanej ustawą z dnia 2 grudnia 2009 r. o zmianie ustawy – Prawo 
zamówień publicznych oraz niektórych innych ustaw - Dz. U. Nr 223, poz. 1778) 
z normą prawa wspólnotowego (art. 1 ust. 3 zd. 1 dyrektywy Rady 89/665/EWG 

 
10
z dnia 21 grudnia 1989 r. w sprawie koordynacji przepisów ustawowych, 
wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do stosowania procedur 
odwoławczych w zakresie udzielania zamówień publicznych na dostawy i roboty 
budowlane). Należy więc jedynie zasygnalizować, że w takim przypadku Sąd 
Okręgowy jako sąd drugiej instancji, od którego orzeczeń nie służą dalsze środki 
odwoławcze, 
powinien 
w 
pierwszej 
kolejności 
rozważyć 
konieczność 
przedstawienia pytania prejudycjalnego, w trybie przewidzianym w art. 267 
(poprzednio art. 234 TWE) Traktatu o Funkcjonowaniu Unii Europejskiej (Dz. U. 
z 2004 r. Nr 90, poz. 864/2 z późn. zm.) Trybunałowi Sprawiedliwości Unii 
Europejskiej, 
do 
kompetencji 
którego 
należy 
wykładnia 
norm 
prawa 
wspólnotowego. Realizacja przez sąd drugiej instancji obowiązku wynikającego 
z art. 267 Traktatu nie może następować przez wykorzystanie instytucji 
przewidzianej w art. 390 § 1 k.p.c. przedstawienia do rozstrzygnięcia Sądowi 
Najwyższemu zagadnienia prawnego budzącego poważne wątpliwości, jeżeli 
przedmiotem zagadnienia jest rozstrzygnięcie kolizji pomiędzy ustawą krajową 
z  prawem 
unijnym, 
wymagającej 
wykładni 
przepisów 
tego 
prawa 
(por.  postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 28 kwietnia 2010 r., III CZP 3/10, 
niepubl.). 
Mając powyższe na uwadze Sąd Najwyższy na podstawie art. 61 § 1 ustawy 
z dnia 23 listopada 2002 r. o Sądzie Najwyższym (Dz. U. z 2002 r. Nr 240, poz. 
2052 ze zm.) postanowił jak w sentencji. 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 

 
11