III CZP 25/07

Sygn. akt III CZP 25/07 
 
 
 
 
POSTANOWIENIE 
 
Dnia 19 czerwca 2007 r. 
Sąd Najwyższy w składzie : 
 
SSN Henryk Pietrzkowski (przewodniczący) 
SSN Teresa Bielska-Sobkowicz 
SSN Marian Kocon (sprawozdawca) 
 
Protokolant Bożena Nowicka 
 
w sprawie ze skargi wykonawcy A. S. A. 
przeciwko zamawiającemu Zakładowi Zamówień Publicznych przy Ministrze 
Zdrowia 
z udziałem  E. S.A.S. oraz  E. D. GmBH 
o zamówienie publiczne, 
po rozstrzygnięciu w Izbie Cywilnej na posiedzeniu jawnym 
w dniu 19 czerwca 2007 r., 
zagadnienia prawnego przedstawionego 
przez Sąd Okręgowy w W. 
postanowieniem z dnia 11 stycznia 2007 r.,  
 
 
"Czy dopuszczenie do udziału w postępowaniu przed Zespołem 
Arbitrów podmiotu przystępującego do udziału w sprawie wymaga 
wydania postanowienia na podstawie § 17 ust. 4 rozporządzenia 
Prezesa Rady Ministrów z dnia 17 maja 2006 r. w sprawie 
regulaminu postępowania przy rozpatrywaniu odwołań, Dz. U. Nr 87 
poz. 603, czy też może nastąpić per facta concludentia ?" 
 
odmawia podjęcia uchwały. 
 
 
 
 

 
2 
Uzasadnienie 
 
Wykonawca A. S. A. złożyła skargę od postanowienia zespołu arbitrów z 
dnia 25 października 2006 r. o odrzuceniu odwołań od protestu. Prezes Urzędu 
Zamówień Publicznych, do którego skarga wpłynęła,  przekazał skargę Sądowi 
Okręgowemu w W.  
Sąd Okręgowy, rozpoznając tę skargę,  stwierdził, że skarżąca nie doręczyła 
jej odpisów wykonawcom, którzy zgłosili przystąpienie do postępowania 
odwoławczego po stronie zamawiającego, tj. – E. SAS oraz E. D. GmBH, po czym 
postanowieniem z dnia 11 stycznia 2007 r. przedstawił Sądowi Najwyższemu 
zagadnienie prawne sformułowane w sentencji uchwały. 
Sąd Okręgowy wskazał, że zespół arbitrów wprawdzie nie wydał 
postanowienia w przedmiocie dopuszczenia E. SAS oraz E. D. GmBH  do 
postępowania odwoławczego, to jednak umożliwił im zajęcie stanowiska w sprawie, 
a następnie wymienił ich w postanowieniu kończącym to postępowanie.  W ocenie  
Sądu Okręgowego, gdyby przyjąć, że E. SAS oraz E. D. GmBH skutecznie 
przystąpili do postępowania odwoławczego, to skarżący miał obowiązek przesłać 
im odpis skargi (art. 195 ust. 2 Prawa zamówień publicznych, dalej: p.z.p.). 
Zaniechanie zaś spełnienia tego wymagania prowadziłoby do odrzucenia skargi na 
podstawie art. 197 ust. 1 p.z.p. 
 
Sąd Najwyższy zważył, co następuje: 
Sąd Okręgowy wychodzi z założenia, że ustawodawca traktuje wykonawcę, 
który uczestniczy w postępowaniu odwoławczym na zasadzie art. 184 ust. 4 p.z.p., 
jako przeciwnika skargi w rozumieniu art. 195 ust. 2 p.z.p. 
Z tym stanowiskiem Sądu nie sposób się zgodzić.  
Przepis art. 184 ust. 4 p.z.p. wyraźnie  wyodrębnia wykonawcę 
przystępującego do postępowania oraz stronę postępowania, do której 
wykonawca ów przystępuje. Podobne znaczenie mają  art. 184 ust. 5 p.z.p. oraz 
art.  192 ust. 5 p.z.p. Pierwszy przeciwstawiający czynności wykonawcy, który 
przystąpił do postępowania odwoławczego, czynnościom i oświadczeniom strony, 
do której ten wykonawca przystąpił. Drugi mówiący o tym, że odpisy wyroku lub 

 
3 
postanowienia kończącego postępowanie odwoławcze wraz z uzasadnieniem 
przekazuje 
się 
niezwłocznie 
stronom 
oraz 
uczestnikom 
postępowania 
odwoławczego. 
Do tego, że wykonawca korzystający z uprawnienia wynikającego z art. 184 
ust. 4 p.z.p., nie staje się stroną postępowania odwoławczego, przekonują także 
przepisy rozporządzenia. W szczególności nie do pogodzenia z takim stanowiskiem 
byłby fakt, że w razie cofnięcia odwołania przez stronę, postępowanie odwoławcze 
podlega umorzeniu, bez 
względu na 
wcześniejsze przystąpienie innych 
wykonawców (§ 7 ust. 4 i 6 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów w sprawie 
regulaminu postępowania przy rozpatrywaniu odwołań, Dz. U. nr 87, poz. 603, 
dalej: 
rozporządzenie). 
Inne 
postanowienia 
rozporządzenia 
jednoznacznie 
wyodrębniają również „odwołującego się” oraz „wykonawcę, który przystąpił do 
odwołania po jego stronie” (§ 21 ust. 3 i 4, § 24 ust. 2, § 29 ust. 3 rozporządzenia).  
Zauważyć 
trzeba, 
że 
postępowanie 
wywołane 
wniesieniem 
skargi 
(dosłownie: "toczące się wskutek wniesienia skargi") regulowane jest stosownymi 
przepisami kodeksu postępowania cywilnego o apelacji, chyba że przepisy prawa 
zamówień publicznych nie stanowią inaczej. Natomiast samo postępowanie 
dotyczące wniesienia skargi jest regulowane w art. 195-197 p.z.p. Inaczej mówiąc, 
prawo zamówień publicznych zawiera własne uregulowania dotyczące wymagań, 
jakie powinna zawierać skarga na orzeczenie zespołu arbitrów (art. 196 ust. 1 i art. 
195 ust. 2). 
Postępowanie 
inicjowane 
skargą 
na 
orzeczenie 
zespołu 
arbitrów 
analogicznie 
jak 
postępowanie 
odwoławcze 
przed 
tym 
 
zespołem 
jest 
postępowaniem dwustronnym, opartym na strukturze trybu  procesowego. Stroną 
postępowania jest skarżący, którym może być również zamawiający  (art. 179 ust. 
1a p.z.p.) oraz przeciwnik skargi (odwołujący się wykonawca albo zamawiający). 
Przepisy ustawy – prawo zamówień publicznych, nie dają podstawy do 
konstruowania postępowania ze skargi jako postępowania, w którym występuje 
mnogość stron (np. art. 477 § 1 k.p.c.). Oznacza to, że nie ma dostatecznego 
argumentu na rzecz przyjętego przez Sąd Okręgowy założenia, iż przeciwnikiem 
skargi w rozumieniu art. 195 ust. 2 p.z.p. jest także wykonawca, który przystąpił do 

 
4 
postępowania  odwoławczego przed zespołem arbitrów po stronie zamawiającego, 
zgodnie z art. 184 ust. 4 p.z.p.  
Powyższe uwagi przekonują, że będąca przedmiotem wątpliwości Sądu 
Okręgowego kwestia sposobu dopuszczenia wykonawcy do postępowania 
odwoławczego nie może mieć w ogóle zastosowania do oceny, czy skarga na 
orzeczenie zespołu arbitrów spełnia również wymóg „przesyłania jednocześnie jej 
odpisu przeciwnikowi skargi” (art. 195 ust. 2 in fine w związku z art. 196 ust. 1 i art. 
197 ust. 1 p.z.p.).  
W rezultacie nie było dopuszczalne podjęcie przez Sąd Najwyższy uchwały 
rozstrzygającej przedstawione zagadnienie prawne, gdyż w myśl art. 390 § 1 
w związku z art. 397 § 2 k.p.c. sąd drugiej instancji może przedstawić Sądowi 
Najwyższemu 
do 
rozstrzygnięcia 
zagadnienie 
prawne 
budzące 
poważne 
wątpliwości tylko wtedy, gdy jest to niezbędne do rozpatrzenia skargi. 
Z tych przyczyn Sąd Najwyższy odmówił podjęcia uchwały na podstawie art. 
61 § 1 ustawy z dnia 23 listopada 2002 r. o Sądzie Najwyższym (Dz. U. Nr 240, 
poz. 2052 ze zm.), zgodnie z którym skład Sądu Najwyższego podejmuje uchwałę, 
jeżeli uzna, że przedstawione zagadnienie wymaga wyjaśnienia, a rozbieżności - 
rozstrzygnięcia, w przeciwnym razie odmawia jej podjęcia, a jeżeli podjęcie uchwały 
stało się zbędne - umarza postępowanie.