III CZP 19/13

Sąd Najwyższy w Izbie Cywilnej podjął uchwałę w odpowiedzi na zagadnienie prawne przedstawione przez Sąd Okręgowy w K. Dotyczyło ono dopuszczalności zażalenia na postanowienie sądu pierwszej instancji, które rozstrzygało skargę na czynność komornika w przedmiocie rozpoznania wniosku o dodatkowy opis i oszacowanie nieruchomości złożonego w trybie art. 951 k.p.c. Sąd Najwyższy orzekł, że na postanowienie oddalające skargę na czynność komornika, polegającą na oddaleniu wniosku o sporządzenie dodatkowego opisu i oszacowania nieruchomości (art. 951 k.p.c.), zażalenie nie przysługuje. Uzasadnienie opiera się na analizie przepisów Kodeksu postępowania cywilnego, w szczególności art. 7674 § 1 k.p.c. oraz art. 394 § 1 w zw. z art. 13 § 2 k.p.c. Sąd wskazał, że zażalenie przysługuje na postanowienia kończące postępowanie egzekucyjne lub inne wskazane w ustawie. Analiza art. 950 k.p.c. wykazała, że przewiduje on zażalenie wyłącznie na postanowienie uwzględniające lub oddalające skargę na czynność komornika polegającą na dokonaniu opisu i oszacowania, rozumianego jako czynność zamykająca etap egzekucji z nieruchomości. Dodatkowy opis i oszacowanie, o którym mowa w art. 951 k.p.c., nie jest traktowany jako czynność zamykająca etap postępowania. Sąd podkreślił, że postanowienie oddalające skargę na wniosek o dodatkowy opis i oszacowanie nie kończy postępowania egzekucyjnego, a jedynie umożliwia jego dalszy bieg. Argumenty celowościowe, dotyczące szybkości i sprawności postępowania egzekucyjnego, również przemawiają przeciwko dopuszczalności zażalenia, gdyż wnioski o ponowny opis i oszacowanie często składane są przez dłużników w celu przewleczenia postępowania.

Zagadnienia prawne (1)

Skład orzekający