III CZP 15/21
Podsumowanie
Sąd Najwyższy w uchwale III CZP 15/21 rozstrzygnął kwestię dopuszczalności żądania przez wierzyciela od dłużnika zwrotu kosztów zastępstwa procesowego w przypadku, gdy pełnomocnik działał bez wynagrodzenia.
Uchwała Sądu Najwyższego III CZP 15/21 dotyczy sytuacji, w której wierzyciel żąda od dłużnika zwrotu kosztów zastępstwa procesowego, mimo że jego pełnomocnik nie pobrał wynagrodzenia. Sąd Najwyższy stwierdził, że takie żądanie jest dopuszczalne, o ile wierzyciel poniósł szkodę w postaci obowiązku zapłaty wynagrodzenia pełnomocnikowi, nawet jeśli nie zostało ono jeszcze zapłacone. Kluczowe jest istnienie zobowiązania do zapłaty, a nie jego faktyczne uregulowanie.
Sąd Najwyższy w uchwale z dnia 26 maja 2021 r. (sygn. akt III CZP 15/21) rozstrzygnął istotną kwestię procesową dotyczącą zwrotu kosztów zastępstwa procesowego. Sprawa dotyczyła sytuacji, w której wierzyciel dochodził od dłużnika zwrotu kosztów zastępstwa procesowego, mimo że jego pełnomocnik procesowy nie pobrał od niego wynagrodzenia. Sąd Najwyższy podjął uchwałę, zgodnie z którą wierzyciel może żądać od dłużnika zwrotu kosztów zastępstwa procesowego, nawet jeśli jego pełnomocnik nie pobrał od niego wynagrodzenia, o ile wierzyciel poniósł szkodę w postaci obowiązku zapłaty wynagrodzenia pełnomocnikowi. Kluczowe jest istnienie zobowiązania do zapłaty, a nie jego faktyczne uregulowanie. Uchwała ta ma istotne znaczenie praktyczne dla ustalania wysokości kosztów procesu, zwłaszcza w kontekście zasady zwrotu uzasadnionych kosztów poniesionych przez stronę wygrywającą.
Potrzebujesz głębszej analizy? Agent AI przeanalizuje tę sprawę na tle orzecznictwa i odpowiedniego stanu prawnego.
SprawdźZagadnienia prawne (1)
Odpowiedź sądu
Tak, wierzyciel może żądać od dłużnika zwrotu kosztów zastępstwa procesowego, jeżeli poniósł szkodę w postaci obowiązku zapłaty wynagrodzenia pełnomocnikowi.
Uzasadnienie
Sąd Najwyższy uznał, że szkoda w postaci obowiązku zapłaty wynagrodzenia pełnomocnikowi powstaje z chwilą jego ustanowienia, a nie z chwilą faktycznej zapłaty. Kluczowe jest istnienie zobowiązania do zapłaty, a nie jego uregulowanie. Dopuszczenie takiego żądania jest zgodne z celem instytucji kosztów procesu, jakim jest wyrównanie poniesionych przez stronę wygrywającą wydatków.
Rozstrzygnięcie
Decyzja
uchwała
Przepisy (2)
Główne
k.p.c. art. 98 § ust. 1
Kodeks postępowania cywilnego
Sąd Najwyższy odniósł się do art. 98 § 1 k.p.c. w kontekście zasady zwrotu kosztów procesu poniesionych przez stronę wygrywającą.
Pomocnicze
k.c. art. 361 § ust. 1
Kodeks cywilny
Sąd Najwyższy odwołał się do art. 361 § 1 k.c. w zakresie definicji szkody, uznając za szkodę obowiązek zapłaty wynagrodzenia pełnomocnikowi.
Argumenty
Skuteczne argumenty
Szkoda w postaci obowiązku zapłaty wynagrodzenia pełnomocnikowi powstaje z chwilą jego ustanowienia. Kluczowe jest istnienie zobowiązania do zapłaty, a nie jego faktyczne uregulowanie. Celem kosztów procesu jest wyrównanie wydatków strony wygrywającej.
Godne uwagi sformułowania
obowiązek zapłaty wynagrodzenia pełnomocnikowi szkoda w postaci obowiązku zapłaty wynagrodzenia nie jest wymagane, by wierzyciel faktycznie zapłacił pełnomocnikowi wynagrodzenie
Skład orzekający
Mirosław Bączek
przewodniczący
Janusz Strózyk
sprawozdawca
Anna Kozłowska
członek
Tomasz Artymiuk
członek
Grzegorz Myszka
członek
Informacje dodatkowe
Wartość merytoryczna
Ocena: 7/10
Uchwała Sądu Najwyższego dotyczy powszechnego zagadnienia kosztów procesu, które jest istotne dla wszystkich uczestników postępowań sądowych, zwłaszcza dla profesjonalnych pełnomocników i ich klientów.
“Czy można odzyskać koszty zastępstwa procesowego, jeśli pełnomocnik nie dostał zapłaty? Sąd Najwyższy wyjaśnia!”
Sektor
praca
Masz pytanie dotyczące tej sprawy?
Zapytaj AI Research — przeanalizuje to orzeczenie w kontekście ponad 1,4 mln innych spraw i aktualnych przepisów.
Powiązane tematy
Nie znalazłeś odpowiedzi?
Zadaj pytanie naszemu agentowi AI — przeszuka orzecznictwo i przepisy za Ciebie.
Rozpocznij analizę