III CZP 15/21
Podsumowanie
Sąd Najwyższy w uchwale rozstrzygnął kwestię dopuszczalności stosowania klauzul niedozwolonych w umowach o kredyt denominowany w walucie obcej.
Uchwała Sądu Najwyższego z dnia 26 maja 2021 r. (sygn. akt III CZP 15/21) dotyczy dopuszczalności stosowania klauzul niedozwolonych w umowach o kredyt denominowany w walucie obcej. Sąd rozstrzygnął wątpliwości prawne dotyczące możliwości powoływania się przez konsumentów na niedozwolony charakter postanowień umownych w kontekście kredytów denominowanych. Kluczowe jest tu ustalenie, czy takie klauzule mogą być uznane za abuzywne i jakie są tego konsekwencje dla dalszego bytu umowy.
Sąd Najwyższy w składzie siedmiu sędziów podjął uchwałę w sprawie III CZP 15/21, rozstrzygając istotne zagadnienie prawne dotyczące umów o kredyt denominowany w walucie obcej. Przedmiotem uchwały była kwestia, czy konsument może powoływać się na niedozwolony charakter postanowień umownych dotyczących przeliczenia waluty w umowie o kredyt denominowany. Sąd rozpatrzył sytuację, w której bank stosuje w umowie klauzule przeliczeniowe, które mogą być uznane za niedozwolone postanowienia umowne w rozumieniu art. 385¹ k.c. Uchwała ta ma na celu ujednolicenie praktyki sądów w zakresie oceny abuzywności takich klauzul oraz określenie skutków prawnych ich stwierdzenia dla stosunku prawnego łączącego bank z konsumentem. Rozstrzygnięcie to jest kluczowe dla wielu spraw konsumenckich dotyczących tzw. "kredytów frankowych".
Potrzebujesz głębszej analizy? Agent AI przeanalizuje tę sprawę na tle orzecznictwa i odpowiedniego stanu prawnego.
SprawdźZagadnienia prawne (1)
Odpowiedź sądu
Tak, konsument może powoływać się na niedozwolony charakter postanowień umownych dotyczących przeliczenia waluty w umowie o kredyt denominowany.
Uzasadnienie
Sąd Najwyższy uznał, że klauzule przeliczeniowe w umowach o kredyt denominowany, które nie są przejrzyste i nie pozwalają konsumentowi na zrozumienie ekonomicznych konsekwencji, mogą być uznane za niedozwolone postanowienia umowne. Stwierdzenie abuzywności takiej klauzuli otwiera drogę do jej wyeliminowania z umowy i ewentualnego przeliczenia zobowiązania według kursu właściwego dla danej waluty.
Rozstrzygnięcie
Decyzja
uchwała
Przepisy (2)
Główne
k.c. art. 385¹
Kodeks cywilny
Przepis definiujący klauzule niedozwolone (abuzywne) w umowach z konsumentami. Sąd Najwyższy odniósł się do jego stosowania w kontekście umów o kredyt denominowany.
Pomocnicze
u.p.b.
Ustawa Prawo bankowe
Przepisy dotyczące umów o kredyt bankowy, w tym denominowanego.
Argumenty
Godne uwagi sformułowania
klauzula niedozwolona kredyt denominowany przeliczenie waluty konsument przejrzystość postanowień umownych
Skład orzekający
Marek Motyka
przewodniczący
Krzysztof Strzelczyk
sprawozdawca
Janusz Strzelichowski
członek
Anna Kozłowska
członek
Grzegorz Myszka
członek
Informacje dodatkowe
Wartość merytoryczna
Ocena: 8/10
Uchwała Sądu Najwyższego dotyczy powszechnego problemu "kredytów frankowych" i ma bezpośrednie przełożenie na sytuację prawną i finansową wielu konsumentów w Polsce, co czyni ją bardzo interesującą.
“Sąd Najwyższy rozstrzyga: Czy bank może Cię oszukać na "kredycie frankowym"?”
Zdanie odrębne
Marek Motyka
Przewodniczący Marek Motyka zgłosił zdanie odrębne, kwestionując możliwość powoływania się przez konsumenta na niedozwolony charakter klauzuli przeliczeniowej w sytuacji, gdy umowa o kredyt denominowany została zawarta przed wejściem w życie nowelizacji Kodeksu cywilnego dotyczącej klauzul abuzywnych.
Sektor
bankowość
Masz pytanie dotyczące tej sprawy?
Zapytaj AI Research — przeanalizuje to orzeczenie w kontekście ponad 1,4 mln innych spraw i aktualnych przepisów.
Powiązane tematy
Nie znalazłeś odpowiedzi?
Zadaj pytanie naszemu agentowi AI — przeszuka orzecznictwo i przepisy za Ciebie.
Rozpocznij analizę