III CZP 15/21
Podsumowanie
Sąd Najwyższy w uchwale III CZP 15/21 rozstrzygnął kwestię dopuszczalności stosowania klauzul niedozwolonych w umowach o świadczenie usług turystycznych.
Uchwała Sądu Najwyższego III CZP 15/21 dotyczy dopuszczalności stosowania klauzul niedozwolonych w umowach o świadczenie usług turystycznych. Sąd rozstrzygnął, czy postanowienia umowne dotyczące odpowiedzialności organizatora turystyki za niewykonanie lub nienależyte wykonanie umowy mogą być uznane za niedozwolone w rozumieniu przepisów o ochronie konsumentów. Analizie poddano specyfikę umów turystycznych i ich odrębności w stosunku do umów o świadczenie usług.
Sąd Najwyższy w uchwale z dnia 23 czerwca 2021 r. (sygn. akt III CZP 15/21) zajął stanowisko w kwestii dopuszczalności stosowania klauzul niedozwolonych w umowach o świadczenie usług turystycznych. Uchwała ta stanowi odpowiedź na pytanie prawne dotyczące możliwości uznania za niedozwolone postanowień umownych, które kształtują odpowiedzialność organizatora turystyki za niewykonanie lub nienależyte wykonanie umowy. Sąd rozważył, czy specyfika umów turystycznych, w tym ich złożoność i często występujące elementy niepewności, uzasadnia odmienne traktowanie pewnych postanowień w porównaniu do standardowych umów o świadczenie usług. Kluczowe było ustalenie, czy tego typu klauzule mogą naruszać równowagę kontraktową stron i interesy konsumentów, a tym samym podlegać kontroli w trybie przepisów o klauzulach niedozwolonych.
Asystent AI do analizy prawnej
Przeanalizuj tę sprawę w kontekście orzecznictwa, przepisów i doktryny. Uzyskaj pogłębioną analizę, projekt pisma lub odpowiedź na pytanie prawne.
Zagadnienia prawne (1)
Odpowiedź sądu
Tak, postanowienia umowne dotyczące odpowiedzialności organizatora turystyki za niewykonanie lub nienależyte wykonanie umowy mogą być uznane za niedozwolone w rozumieniu art. 385¹ § 1 k.c.
Uzasadnienie
Sąd Najwyższy uznał, że specyfika umów turystycznych nie wyłącza stosowania przepisów o klauzulach niedozwolonych. Kluczowe jest, czy dane postanowienie rażąco narusza prawa konsumenta i jest sprzeczne z dobrymi obyczajami. Odpowiedzialność organizatora za niewykonanie lub nienależyte wykonanie umowy jest istotnym elementem umowy turystycznej, a jej nadmierne ograniczanie lub wyłączanie może stanowić klauzulę niedozwoloną.
Rozstrzygnięcie
Decyzja
uchwała
Przepisy (2)
Główne
k.c. art. 385¹ § § 1
Kodeks cywilny
Przepis ten określa przesłanki uznania postanowienia umownego za niedozwolone. Dotyczy postanowień, które kształtują stosunek prawny, a nie tych dotyczących głównego świadczenia stron, jeśli są one jasne i zrozumiałe.
Pomocnicze
u.u.t.
Ustawa o usługach turystycznych
Przepisy tej ustawy regulują specyfikę umów o świadczenie usług turystycznych, co było przedmiotem analizy w kontekście stosowania art. 385¹ k.c.
Argumenty
Godne uwagi sformułowania
specyfika umów o świadczenie usług turystycznych nie wyłącza stosowania przepisów o niedozwolonych postanowieniach umownych klauzule kształtujące odpowiedzialność organizatora turystyki za niewykonanie lub nienależyte wykonanie umowy mogą być uznane za niedozwolone
Skład orzekający
Mirosław Bączek
przewodniczący
Krzysztof Strzelczyk
sprawozdawca
Anna Kozłowska
członek
Janusz Strzelce
członek
Grzegorz Myszka
członek
Informacje dodatkowe
Wartość merytoryczna
Ocena: 7/10
Uchwała Sądu Najwyższego dotyczy powszechnie zawieranych umów turystycznych i kwestii ochrony konsumentów przed nieuczciwymi klauzulami, co jest tematem interesującym dla szerokiego grona odbiorców.
“Czy organizatorzy turystyki mogą ograniczać swoją odpowiedzialność? Sąd Najwyższy wyjaśnia!”
Sektor
turystyka
Twój asystent do analizy prawnej
Zadaj pytanie prawne, zleć analizę orzecznictwa i przepisów, lub poproś o projekt pisma — AI przeszuka ponad 1,4 mln orzeczeń i aktualne akty prawne.
Powiązane tematy
Potrzebujesz pomocy prawnej?
Asystent AI przeanalizuje Twoje pytanie w oparciu o orzecznictwo, przepisy i doktrynę — jak rozmowa z ekspertem.
Zadaj pytanie Asystentowi AI