III CZP 15/21
Podsumowanie
Sąd Najwyższy w uchwale zajął stanowisko w kwestii dopuszczalności stosowania klauzul niedozwolonych w umowach o kredyt denominowany w walucie obcej.
Uchwała Sądu Najwyższego rozstrzyga o dopuszczalności stosowania klauzul niedozwolonych w umowach o kredyt denominowany w walucie obcej. Dotyczy to sytuacji, gdy bank nie zapewnił konsumentowi możliwości uzyskania kredytu w złotych. Sąd wyjaśnił, że takie klauzule mogą być uznane za niedozwolone, jeśli naruszają zasady współżycia społecznego lub dobre obyczaje.
Sąd Najwyższy w uchwale z dnia 26 maja 2021 r. (sygn. akt III CZP 15/21) rozstrzygnął istotne zagadnienie prawne dotyczące stosowania klauzul niedozwolonych w umowach o kredyt denominowany w walucie obcej. Sprawa dotyczyła sytuacji, w której bank nie zaoferował konsumentowi możliwości uzyskania kredytu w złotych, a jedynie w walucie obcej, co mogło prowadzić do nieuczciwych praktyk. Sąd uznał, że klauzule umowne dotyczące przeliczenia waluty mogą być uznane za niedozwolone, jeśli naruszają zasady współżycia społecznego lub dobre obyczaje, a także jeśli bank nie wykazał, że konsument miał realną możliwość wyboru kredytu w złotych. Uchwała ta ma istotne znaczenie dla ochrony konsumentów na rynku finansowym.
Potrzebujesz głębszej analizy? Agent AI przeanalizuje tę sprawę na tle orzecznictwa i odpowiedniego stanu prawnego.
SprawdźZagadnienia prawne (1)
Odpowiedź sądu
Tak, postanowienia dotyczące sposobu przeliczenia waluty w umowie o kredyt denominowany w walucie obcej, w której bank nie zaoferował konsumentowi możliwości uzyskania kredytu w złotych, mogą być uznane za niedozwolone postanowienia umowne w rozumieniu art. 385[1] § 1 k.c.
Uzasadnienie
Sąd Najwyższy uznał, że brak możliwości uzyskania kredytu w złotych stanowi naruszenie dobrych obyczajów i interesów konsumenta, co uzasadnia uznanie klauzul przeliczeniowych za abuzywne. Kluczowe jest, aby bank wykazał, że konsument miał realną alternatywę w postaci kredytu złotowego.
Rozstrzygnięcie
Decyzja
uchwała
Przepisy (2)
Główne
k.c. art. 385¹ § § 1
Kodeks cywilny
Postanowienia umowne (w tym dotyczące przeliczenia waluty w kredycie denominowanym) mogą być uznane za niedozwolone, jeśli spełniają przesłanki z art. 385[1] § 1 k.c., tj. kształtują prawa i obowiązki konsumenta w sposób sprzeczny z dobrymi obyczajami, rażąco naruszając jego interesy.
Pomocnicze
k.c. art. 58 § § 1
Kodeks cywilny
Czynność prawna sprzeczna z ustawą albo mająca na celu obejście ustawy jest nieważna, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej.
Argumenty
Godne uwagi sformułowania
klauzule niedozwolone kredyt denominowany w walucie obcej dobre obyczaje rażące naruszenie interesów konsumenta możliwość uzyskania kredytu w złotych
Skład orzekający
Mirosław Bączek
przewodniczący
Janusz Strózyk
sprawozdawca
Anna Kozłowska
członek
Tomasz Artymiuk
członek
Krzysztof Strzelczyk
członek
Informacje dodatkowe
Wartość merytoryczna
Ocena: 7/10
Uchwała Sądu Najwyższego dotyczy powszechnego problemu kredytów walutowych i klauzul abuzywnych, co czyni ją bardzo istotną dla wielu konsumentów i prawników.
“Kredyt walutowy: Kiedy klauzule przeliczeniowe są abuzywne? Wyjaśnia Sąd Najwyższy.”
Sektor
bankowość
Masz pytanie dotyczące tej sprawy?
Zapytaj AI Research — przeanalizuje to orzeczenie w kontekście ponad 1,4 mln innych spraw i aktualnych przepisów.
Powiązane tematy
Nie znalazłeś odpowiedzi?
Zadaj pytanie naszemu agentowi AI — przeszuka orzecznictwo i przepisy za Ciebie.
Rozpocznij analizę