III CZP 147/22

Sąd Najwyższy rozpatrywał sprawę z powództwa M. K. przeciwko T. sp. z o.o. w B. o ustalenie nieistnienia, stwierdzenie nieważności lub uchylenie uchwał Nadzwyczajnego Zgromadzenia Wspólników. Sąd Apelacyjny w Gdańsku, rozpoznając apelację, przedstawił Sądowi Najwyższemu pięć zagadnień prawnych. Dotyczyły one przede wszystkim kwestii dowodów przejścia praw ze zmarłego wspólnika na spadkobiercę (art. 187 § 1 k.s.h. w zw. z art. 1027 k.c.), ważności zgromadzeń wspólników i podejmowanych uchwał (art. 241 k.s.h.), wymogów kworum (art. 240 k.s.h. i umowa spółki), legitymacji procesowej do zaskarżania uchwał (art. 250 pkt 4 k.s.h.) oraz momentu rozpoczęcia biegu terminów do zaskarżenia uchwał w kontekście domniemania znajomości wpisów do KRS (art. 251, 252 § 3 k.s.h. i art. 15 ust. 1 ustawy o KRS). Sąd Najwyższy, powołując się na liczne orzecznictwo dotyczące instytucji pytań prawnych (art. 390 § 1 k.p.c.), stwierdził, że Sąd Apelacyjny nie wykazał, iż przedstawione zagadnienia budzą poważne wątpliwości prawne o decydującym znaczeniu dla rozstrzygnięcia sprawy, ani że nie mógł ich rozstrzygnąć samodzielnie. Sąd Apelacyjny przedstawił swoje stanowisko i wątpliwości faktyczne, nie wykazując jednak rzeczywistych trudności interpretacyjnych ani rozbieżności w orzecznictwie czy doktrynie, które uzasadniałyby skorzystanie z trybu pytania prawnego. Sąd Najwyższy podkreślił, że jego rolą nie jest wyręczanie sądów niższych instancji w interpretacji prawa ani potwierdzanie ich stanowiska. Wobec braku podstaw do zastosowania art. 390 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy odmówił podjęcia uchwały.

Zagadnienia prawne (5)

Skład orzekający