III CZP 123/13
Podsumowanie
Przejdź do pełnego tekstuSąd Najwyższy odmówił podjęcia uchwały w sprawie legalności przeniesienia sędziego, powołując się na wcześniejszą uchwałę pełnego składu SN wyjaśniającą tę kwestię.
Sąd Okręgowy przedstawił Sądowi Najwyższemu zagadnienie prawne dotyczące legalności składu Sądu Rejonowego, w którym orzekał sędzia przeniesiony decyzją podpisaną przez podsekretarza stanu. Sąd Najwyższy, powołując się na uchwałę pełnego składu SN z dnia 28 stycznia 2014 r., która stwierdziła, że taka decyzja jest niezgodna z prawem, odmówił podjęcia uchwały, uznając, że wątpliwości zostały już wyjaśnione.
Sąd Najwyższy w Izbie Cywilnej rozpoznał zagadnienie prawne przedstawione przez Sąd Okręgowy w S. dotyczące legalności składu Sądu Rejonowego w S., który wydał postanowienie z dnia 3 lipca 2012 r. Wątpliwość dotyczyła sędziego, który został przeniesiony na inne miejsce służbowe decyzją Ministra Sprawiedliwości z dnia 30 grudnia 2008 r., podpisaną przez podsekretarza stanu, w związku z likwidacją Sądu Rejonowego w S. Sąd Okręgowy powziął wątpliwość, czy taka decyzja, podpisana przez podsekretarza stanu, jest zgodna z prawem. Sąd Najwyższy, odwołując się do uchwały pełnego składu Sądu Najwyższego z dnia 28 stycznia 2014 r. (BSA-I-4110-4/13), stwierdził, że Minister Sprawiedliwości nie może być zastąpiony przez sekretarza ani podsekretarza stanu w wydawaniu decyzji o przeniesieniu sędziego. Ponieważ uchwała ta wiąże od chwili jej podjęcia i wyjaśniała wątpliwości będące podstawą przedstawionego zagadnienia, Sąd Najwyższy, zgodnie z art. 61 § 1 ustawy o Sądzie Najwyższym i powołując się na wcześniejsze orzecznictwo, odmówił podjęcia uchwały.
Asystent AI do analizy prawnej
Przeanalizuj tę sprawę w kontekście orzecznictwa, przepisów i doktryny. Uzyskaj pogłębioną analizę, projekt pisma lub odpowiedź na pytanie prawne.
Zagadnienia prawne (1)
Odpowiedź sądu
Nie, decyzja o przeniesieniu sędziego na inne miejsce służbowe, podpisana przez podsekretarza stanu w zastępstwie Ministra Sprawiedliwości, nie jest zgodna z prawem.
Uzasadnienie
Sąd Najwyższy, powołując się na uchwałę pełnego składu SN, stwierdził, że Minister Sprawiedliwości nie może być zastąpiony przez sekretarza ani podsekretarza stanu w wydawaniu decyzji o przeniesieniu sędziego. Uchwała ta wiąże od chwili jej podjęcia.
Rozstrzygnięcie
Decyzja
odmowa podjęcia uchwały
Strony
| Nazwa | Typ | Rola |
|---|---|---|
| Gmina Miasta S. | instytucja | powód |
| A. P. | osoba_fizyczna | pozwany |
| B. P. | osoba_fizyczna | pozwany |
| M. P. | osoba_fizyczna | pozwany |
| T. P. | osoba_fizyczna | pozwany |
Przepisy (5)
Pomocnicze
Pr. o u.s.p. art. 75 § § 2 pkt 1 i § 3
Ustawa Prawo o ustroju sądów powszechnych
Decyzja o przeniesieniu sędziego na inne miejsce służbowe nie może być podpisana przez podsekretarza stanu w zastępstwie Ministra Sprawiedliwości.
k.p.c. art. 390 § § 1
Kodeks postępowania cywilnego
Sąd drugiej instancji może przedstawić Sądowi Najwyższemu zagadnienie prawne do rozstrzygnięcia.
ustawa o Sądzie Najwyższym art. 61 § § 6 i art. 62
Ustawa o Sądzie Najwyższym
Uchwały pełnego składu SN wiążą wszystkich sędziów SN.
Konstytucja art. 183 § ust. 1
Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej
Sąd Najwyższy sprawuje kontrolę nad orzecznictwem sądów powszechnych i wojskowych.
Pr. o u.s.p. art. 1 § pkt 1
Ustawa Prawo o ustroju sądów powszechnych
Sądy powszechne sprawują wymiar sprawiedliwości.
Argumenty
Skuteczne argumenty
Uchwała pełnego składu SN z dnia 28 stycznia 2014 r. wyjaśnia wątpliwości prawne dotyczące legalności przeniesienia sędziego.
Godne uwagi sformułowania
wątpliwości te zostały jednak jednoznacznie wyjaśnione w uchwale pełnego składu Sądu Najwyższego Minister Sprawiedliwości nie może być zastąpiony przez sekretarza ani podsekretarza stanu wykładnia dokonana w uchwale wiąże od chwili jej podjęcia
Skład orzekający
Józef Frąckowiak
przewodniczący
Anna Kozłowska
sprawozdawca
Katarzyna Polańska-Farion
członek
Informacje dodatkowe
Wartość precedensowa
Siła: Wysoka
Powoływalne dla: "Uzasadnienie odmowy podjęcia uchwały przez Sąd Najwyższy w sytuacji, gdy wątpliwości prawne zostały już rozstrzygnięte w uchwale pełnego składu SN."
Ograniczenia: Dotyczy specyficznej sytuacji prawnej związanej z przenoszeniem sędziów i kompetencjami Ministra Sprawiedliwości.
Wartość merytoryczna
Ocena: 6/10
Sprawa dotyczy ważnej kwestii ustrojowej dotyczącej niezależności sądownictwa i legalności działania organów państwa, co jest interesujące dla prawników i osób zainteresowanych praworządnością.
“Czy decyzja wiceministra o przeniesieniu sędziego była legalna? SN wyjaśnia.”
Twój asystent do analizy prawnej
Zadaj pytanie prawne, zleć analizę orzecznictwa i przepisów, lub poproś o projekt pisma — AI przeszuka ponad 1,4 mln orzeczeń i aktualne akty prawne.
Powiązane tematy
Pełny tekst orzeczenia
Oryginał, niezmienionySygn. akt III CZP 123/13 POSTANOWIENIE Dnia 30 maja 2014 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Józef Frąckowiak (przewodniczący) SSN Anna Kozłowska (sprawozdawca) SSA Katarzyna Polańska-Farion Protokolant Katarzyna Bartczak w sprawie z powództwa Gminy Miasta S. przeciwko A. P., B. P., M. P. i T. P. o zapłatę, na posiedzeniu jawnym w Izbie Cywilnej w dniu 30 maja 2014 r. na skutek zagadnienia prawnego przedstawionego przez Sąd Okręgowy w S. postanowieniem z dnia 5 listopada 2013 r. "Czy jest zgodny z przepisami prawa skład Sądu Rejonowego w S. wydający postanowienie z dnia 3 lipca 2012 r., w sprawie I C …/12, w którym orzekał sędzia przeniesiony w trybie art. 75 § 3 w związku z art. 75 § 2 pkt 1 u.s.p., w sytuacji gdy decyzję o przeniesieniu podpisał Podsekretarz Stanu w Ministerstwie Sprawiedliwości?" odmawia podjęcia uchwały. UZASADNIENIE Postanowieniem z dnia 3 lipca 2012 r. Sąd Rejonowy w S. odrzucił sprzeciw pozwanych A. P., B. P., M. P. i T. P. od nakazu zapłaty z dnia 24 marca 2010 r. wydanego przez ten Sąd. Zażalenie na to postanowienie złożył A. P. W toku rozpoznawania zażalenia, Sąd Okręgowy powziął wątpliwość prawną wyrażoną w przytoczonym na wstępie postanowieniu, ponieważ w składzie Sądu pierwszej instancji zasiadał sędzia, który decyzją Ministra Sprawiedliwości z dnia 30 grudnia 2008 r., podpisaną przez podsekretarza stanu w Ministerstwie Sprawiedliwości, na podstawie art. 75 § 2 pkt 1 i § 3 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. - Prawo o ustroju sądów powszechnych (jedn. tekst: Dz.U. z 2013 r., poz. 427 ze zm. - dalej: „Pr. o u.s.p.”), w związku z § 1 pkt 4 lit. b rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 5 października 2012 r. w sprawie zniesienia niektórych sądów rejonowych (Dz.U. z 2012 r., poz. 1121) oraz § 3 pkt 8 lit. b rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 25 października w sprawie ustalenia siedzib i obszarów właściwości sądów apelacyjnych, sądów okręgowych i sądów rejonowych (Dz.U. z 2012 r., poz. 1223), w związku z likwidacją z dniem 1 stycznia 2009 r. Sądu Rejonowego w S., został przeniesiony na stanowisko sędziego Sądu Rejonowego […] w S. Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Przytoczone na wstępie zagadnienie prawne zostało przedstawione do rozstrzygnięcia postanowieniem podjętym przez Sąd Okręgowy w dniu 5 listopada 2013 r., a więc w czasie, gdy - po wydaniu uchwały składu siedmiu sędziów Sądu Najwyższego z dnia 17 lipca 2013 r., III CZP 46/13 (OSNC 2013, nr 12, poz. 135) oraz ujawnieniu się rozbieżności w orzecznictwie Sądu Najwyższego (por. wyrok z dnia 16 października 2013 r., III KK 280/13, nie publ.) - mogły powstać wątpliwości dotyczące legalności decyzji o przeniesieniu sędziego na inne miejsce służbowe na podstawie art. 75 § 3 w związku z art. 75 § 2 pkt 1 Pr. o u.s.p. wydanych, w zastępstwie Ministra Sprawiedliwości, przez sekretarza lub podsekretarza stanu w Ministerstwie Sprawiedliwości. Wątpliwości te zostały jednak jednoznacznie wyjaśnione w uchwale pełnego składu Sądu Najwyższego z dnia 28 stycznia 2014 r., BSA-I-4110-4/13 (OSNC 2014, nr 5, poz. 49), w której stwierdzono, że w wydaniu wymienionej decyzji o przeniesieniu sędziego na inne miejsce służbowe Minister Sprawiedliwości nie może być zastąpiony przez sekretarza ani podsekretarza stanu, z zastrzeżeniem, że wykładnia dokonana w uchwale wiąże od chwili jej podjęcia. Uchwała ta, mająca moc zasady prawnej na podstawie ustawy, wiąże wszystkich sędziów Sądu Najwyższego (art. 61 § 6 i art. 62 ustawy z dnia 23 listopada 2002 r. o Sądzie Najwyższym, jedn. tekst: Dz.U. z 2013 r., poz. 499), a siłą autorytetu Sądu Najwyższego oraz jego pozycji ustrojowej i funkcji w ramach sprawowania wymiaru sprawiedliwości wpływa także bezpośrednio na orzecznictwo sądów powszechnych i wojskowych (art. 183 ust. 1 Konstytucji i art. 1 pkt 1 Pr. o u.s.p.). W tej sytuacji należy przyjąć, że podjęcie uchwały pełnego składu Sądu Najwyższego po wydaniu przez sąd drugiej instancji postanowienia o przedstawieniu Sądowi Najwyższemu na podstawie art. 390 § 1 k.p.c. zagadnienia prawnego do rozstrzygnięcia - wyjaśniającej wątpliwości będące podłożem poważnych wątpliwości powziętych przez sąd drugiej instancji przy rozpatrywaniu apelacji (zażalenia) - uzasadnia odmowę podjęcia uchwały (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 10 maja 2000 r., III CZP 7/00, OSNCP 2000, nr 12, poz. 221). Z tych względów postanowiono, jak w sentencji (art. 61 § 1 ustawy o Sądzie Najwyższym).
Potrzebujesz pomocy prawnej?
Asystent AI przeanalizuje Twoje pytanie w oparciu o orzecznictwo, przepisy i doktrynę — jak rozmowa z ekspertem.
Zadaj pytanie Asystentowi AI