III CZP 113/08

Sygn. akt III CZP 113/08 
 
 
POSTANOWIENIE 
 
Dnia 20 listopada 2008 r. 
Sąd Najwyższy w składzie: 
 
SSN Jacek Gudowski (przewodniczący) 
SSN Antoni Górski (sprawozdawca) 
SSN Grzegorz Misiurek 
 
w sprawie z wniosku H. K. i J. Z. 
przy uczestnictwie S. N., A. H., A. M., A. P., M. M., J. W., M. K., J. P., W. P., E. K., B. K., 
J. G., A. K. i L. K. 
o zniesienie współwłasności, 
na posiedzeniu jawnym w Izbie Cywilnej w dniu 20 listopada 2008 r., 
na skutek zagadnienia prawnego przedstawionego przez Sąd Okręgowy w K. 
postanowieniem z dnia 2 czerwca 2008 r., sygn. akt II Cz (…), II CZ (…): 
 
"1. Czy na postanowienie o przyznaniu wynagrodzenia zarządcy nieruchomości 
ustanowionemu w ramach zabezpieczenia roszczenia w sprawie o zniesienie 
współwłasności przysługuje zażalenie? 
2. Czy na postanowienie o zatwierdzeniu sprawozdania z zarządu takiegoż zarządcy 
przysługuje zażalenie ?" 
 
odmawia podjęcia uchwały. 
 
Uzasadnienie 
 
W sprawie o zniesienie współwłasności nieruchomości położonej w K. przy ul. D., 
Sąd Rejonowy w K. wydał w dniu 16 maja 2001 r. w ramach postępowania 
zabezpieczającego zarządzenie tymczasowe, ustanawiając na czas trwania sprawy 
zarząd tymczasowy nieruchomością, sprawowany obecnie przez „S.(…)” sp. z o.o. w K. 

 
 
2 
Postanowieniem z dnia 19 kwietnia 2007 r. Sąd Rejonowy przyznał zarządcy 
wynagrodzenie za sprawowanie zarządu, a postanowieniem z dnia 14 czerwca 2007 r. 
zatwierdził sprawozdanie z zarządu wykonywanego w okresie od 1 stycznia 2003 r. do 30 
września 2006 r. 
Oba postanowienia zostały zaskarżone zażaleniami przez część uczestników 
postępowania. Przy rozpoznawaniu zażaleń Sąd Okręgowy w K. powziął wątpliwość co 
do dopuszczalności zaskarżenia tych postanowień zażaleniami, którą na podstawie art. 
390 k.p.c. przedstawił do rozstrzygnięcia Sądowi Najwyższemu. 
Sąd Najwyższy zważył, co następuje: 
Wymaga podkreślenia, że przedmiotowe rozstrzygnięcia, dotyczące zarządu 
nieruchomości, zapadły nie na podstawie przepisów prawa materialnego (art. 203 bądź 
art. 269 § 1 k.c.), lecz w ramach postępowania zabezpieczającego wniosek o zniesienie 
współwłasności. Formułując zagadnienia prawne dotyczące tej materii, Sąd Okręgowy nie 
przywiązał należytej uwagi do kwestii intertemporalnych, które mają w niniejszej sprawie 
zasadnicze znaczenie, w związku z nowelizacją procedury cywilnej dokonaną ustawą z 
dnia 2 lipca 2004 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania cywilnego oraz niektórych 
innych ustaw (Dz. U. Nr 172, poz. 1804). Ustawa nowelizująca weszła w życie z dniem 5 
lutego 2005 r., jednakże zgodnie z jej art. 7, postępowania zabezpieczające i egzekucyjne 
wszczęte przed dniem jej wejścia w życie toczą się według przepisów dotychczasowych. 
Oznacza to, że do rozważanej w sprawie problematyki zaskarżenia postanowień 
wydanych w ramach zabezpieczenia wniosku mają zastosowanie przepisy kodeksu 
postępowania cywilnego sprzed wspomnianej nowelizacji. Podstawowe znaczenie ma 
zatem ma art. 757 k.p.c. w ówczesnym brzmieniu , zgodnie z którym, jeżeli jako 
zabezpieczenie ustanowiono zarząd, będzie on wykonywany według przepisów o 
zarządzie w toku egzekucji z nieruchomości, z tym zastrzeżeniem, że dłużnik nie może 
być ustanowiony zarządcą. Nie ulega kwestii, że na mocy odesłania zawartego w tym 
przepisie, do zaskarżenia postanowienia w przedmiocie wynagrodzenia zarządcy będzie 
miał zastosowanie art. 939 § 3 k.p.c., który przewidywał możliwość zakwestionowania 
takiego postanowienia zażaleniem. 
Z kolei problematyka dotycząca sprawozdania z wykonywanego zarządu w toku 
egzekucji regulowana była i jest nadal w art. 937 k.c. Zgodnie z § 2 tego przepisu, sąd, po 
wysłuchaniu wierzycieli, dłużnika i zarządcy oraz po rozpatrzeniu sprawozdań, a 
zwłaszcza przedstawionych w nich pozycji rachunkowych, zatwierdza sprawozdania 
zarządcy albo odmawia ich zatwierdzenia w całości lub w części. Przepisy postępowania 

 
 
3 
egzekucyjnego sprzed nowelizacji, mające tu zastosowanie z mocy odesłania zawartego 
w art. 757 k.p.c. nie przewidywały zażalenia na postanowienie sądu wydane w tym 
przedmiocie, w związku z czym zarówno w doktrynie, jak i w judykaturze przyjmowano 
zgodnie, że zażalenie tu nie przysługuje (por. uzasadnienie uchwały Sądu Najwyższego z 
dnia 31 stycznia 2001 r., III CZP 51/00, OSNC 2001, nr 6, poz. 61). 
Z powyższych rozważań wynika, że w stanie prawnym obowiązującym przed 
dniem 5 lutego 2005 r., który ma zastosowanie do problematyki zarządu ustanowionego 
przez sąd w ramach zabezpieczenia wniosku o zniesienie współwłasności w niniejszej 
sprawie, kwestia dopuszczalności zaskarżenia obu postanowień objętych przedstawionym 
zagadnieniem prawnym nie nasuwa wątpliwości. 
W orzecznictwie przyjmuje się jednolicie, że przedmiotem zagadnienia prawnego 
przedstawionego na podstawie art. 390 § 1 k.p.c. może być tylko taka poważna 
wątpliwość prawna, której wyjaśnienie uchwałą Sądu Najwyższego jest niezbędne do 
rozstrzygnięcia sprawy (por. przykładowo postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 14 
listopada 2006 r., III CZP 84/06, czy z dnia 19 stycznia 2007 r., III CZP 144,06, niepubl.). 
Skoro, jak się okazało, w niniejszej sprawie nie zachodzą takiego rodzaju wątpliwości, 
należało odmówić podjęcia uchwały (art. 61 § 1 ustawy z dnia 23 listopada 2002 r., Dz. U. 
Nr 240, poz. 2052, ze zm.).