V CZ 147/11

Sygn. akt V CZ 147/11 
 
 
 
 
 
 
POSTANOWIENIE 
 
 
 
Dnia 8 marca 2012 r. 
Sąd Najwyższy w składzie : 
 
 
SSN Katarzyna Tyczka-Rote (przewodniczący, sprawozdawca) 
SSN Iwona Koper 
SSN Krzysztof Strzelczyk 
 
 
w sprawie z powództwa Wojskowej Agencji Mieszkaniowej w Warszawie Oddział 
Regionalny  
przeciwko J. S., . S., D. S. reprezentowanemu przez J. S.  
o eksmisję, 
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 8 marca 2012 r., 
zażalenia pozwanych na postanowienie Sądu Okręgowego w O. 
z dnia 14 lipca 2011 r.,  
 
 
 
oddala zażalenie. 
 
 
 
 
 
 
Uzasadnienie 
 

 
2 
 
Postanowieniem z dnia 14 lipca 2011 r. Sąd Okręgowy w O. na podstawie 
art. 3986 § 2 k.p.c. odrzucił skargę kasacyjną pozwanych, wyjaśniając 
w  uzasadnieniu, że jest ona niedopuszczalna w rozumieniu art. 3982 § 1 k.p.c. 
z  uwagi na zbyt niską wartość przedmiotu zaskarżenia (1 836 zł). Pozwani 
w  zażaleniu na to postanowienie zarzucili błędną wykładnię i niezastosowanie do 
ustalenia opłaty od skargi kasacyjnej art. 12, art. 26 ust. 1 pkt 6 i ewentualnie 
art. 14 ust. 2 w zw. z art. 3 ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach 
sądowych w sprawach cywilnych (Dz.U. Nr 167, poz. 1398 ze zm.) oraz błędne 
zastosowanie art. 3941 § 1 k.p.c. i art. 23 k.p.c. Zdaniem skarżących powództwo 
o  eksmisję nie ma charakteru niemajątkowego na co wskazuje niepodanie 
w  pozwie wartości przedmiotu sporu. We wnioskach skarżący domagali się 
uchylenia zaskarżonego postanowienia, ewentualnie orzeczenia co do istoty 
sprawy i zasądzenia kosztów postępowania zażaleniowego. 
Sąd Najwyższy zważył, co następuje: 
Artykuł 3982 § 1 k.p.c. ogranicza co do zasady dopuszczalność skargi 
kasacyjnej w sprawach o prawa majątkowe. Skargę w takiej sprawie można wnieść 
jedynie wówczas, kiedy wartość przedmiotu zaskarżenia wynosi co najmniej 
50 000  zł, w sprawach gospodarczych – co najmniej 75 000 zł, a w sprawach 
z  zakresu pracy i ubezpieczeń społecznych – jest nie niższa niż 10 000 zł. Za 
sprawy o prawa majątkowe powszechnie uznaje się takie, w których zgłoszone 
zostało żądanie mające na celu realizację prawa lub uprawnienia wpływającego 
bezpośrednio 
na 
stosunki majątkowe 
stron. 
Powództwo 
może 
dotyczyć 
świadczenia, ustalenia albo ukształtowania prawa lub stosunku prawnego 
(por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 8 listopada 2001 r., III CKN 568/01, 
nie publ. poza bazą Lex nr 553697). W orzecznictwie ugruntowany jest też pogląd, 
że sprawa o eksmisję obejmuje powództwo o świadczenie, którym jest zwrot 
zajmowanych pomieszczeń (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 
19  listopada 1996 r., III CKN 13/96, OSNC 1997/3/33 oraz z dnia 5 grudnia 2000 r., 
IV CZ 82/00, nie publ. poza bazą Lex nr 610223). Odzyskanie lokalu zajmowanego 
przez osoby, które utraciły do tego prawo obligacyjne, przez stronę, która im 
wcześniej lokal wynajmowała ma niewątpliwie wartość materialną, a roszczenie 

 
3 
o  jego zwrot jest roszczeniem majątkowym. Wartość przedmiotu sporu, 
a  w  konsekwencji także przedmiotu zaskarżenia w przypadku takiego roszczenia 
wyznacza art. 23 k.p.c., co prawidłowo przyjął Sąd odwoławczy. To, że strona 
powodowa nie oznaczyła, wbrew obowiązkowi wynikającemu z art. 187 § 1 pkt 1 
k.p.c., wartości przedmiotu sporu, nie decyduje o charakterze zgłoszonego przez 
nią powództwa, który wyznaczony jest treścią żądania. Skoro wartość przedmiotu 
zaskarżenia nie sięgała kwoty określonej w art. 3982 § 1 k.p.c., skarga kasacyjna 
nie była dopuszczalna. 
W tym stanie rzeczy nie zostały naruszone wskazane przez pozwanych 
przepisy art. 12, art. 26 ust. 1 pkt 6 i ewentualnie art. 14 ust. 2 w zw. z art. 3 ust. 2 
pkt 3 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych 
przez ich błędną wykładnię i niezastosowanie, ponieważ dotyczą one zasad 
określania opłat, a nie wyznaczania wartości przedmiotu sporu i wartości 
przedmiotu zaskarżenia, ani tym bardziej kryteriów rozróżniania spraw o prawa 
majątkowe od spraw o prawa niemajątkowe. Nie został także naruszony art. 23 
k.p.c., który Sąd Okręgowy zastosował prawidłowo. Natomiast zarzut naruszenia 
art. 3941 § 1 pkt 1 k.p.c. jest niezrozumiały, jeżeli zważyć, że zażaleniu pozwanych 
został nadany prawidłowy bieg. 
Z przytoczonych względów zażalenie podlegało oddaleniu na podstawie 
art. 3941 § 3 w zw. z art. 39814 k.p.c. 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
md