III Cz 878/14
Podsumowanie
Przejdź do pełnego tekstuSąd Okręgowy uchylił postanowienie Sądu Rejonowego o sprostowaniu oczywistej omyłki pisarskiej w oznaczeniu dłużnika, uznając brak podstaw do takiej korekty po wydaniu pierwotnego orzeczenia.
Sąd Okręgowy rozpoznał zażalenie dłużniczki na postanowienie Sądu Rejonowego, które sprostowało oczywistą omyłkę pisarską w oznaczeniu dłużnika. Dłużniczka zarzuciła naruszenie przepisów procesowych, wskazując, że błąd został wykryty po wydaniu orzeczenia i nie wynikał z materiałów sprawy. Sąd Okręgowy przyznał rację skarżącej, stwierdzając, że sprostowanie nie może opierać się na informacjach uzyskanych po wydaniu orzeczenia ani prowadzić do zmian podmiotowych. W związku z tym uchylił zaskarżone postanowienie.
Sąd Okręgowy w Gliwicach rozpoznał zażalenie dłużniczki, spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w T., na postanowienie Sądu Rejonowego w Gliwicach z dnia 22 listopada 2013 r. (sygn. akt II Co 4745/12). Postanowieniem tym Sąd Rejonowy sprostował oczywistą omyłkę pisarską w postanowieniu z dnia 21 czerwca 2013 r., poprawiając błędne oznaczenie nazwy dłużnika. Dłużniczka wniosła zażalenie, zarzucając naruszenie art. 13 § 2 k.p.c. w związku z art. 316 k.p.c. i art. 350 k.p.c. Argumentowała, że błąd został wykryty na podstawie informacji uzyskanych po wydaniu orzeczenia i że nie było podstaw do sprostowania, skoro z dokumentów nie wynikała nazwa dłużnika wskazana w sentencji. Sąd Okręgowy, powołując się na art. 350 § 1 k.p.c. oraz orzecznictwo Sądu Najwyższego, uznał, że sprostowanie jest dopuszczalne jedynie w przypadku niedokładności, błędów pisarskich lub rachunkowych, które nie wynikają z działania strony i nie prowadzą do zmiany rozstrzygnięcia ani zmian podmiotowych. Stwierdził, że w niniejszej sprawie błąd został wykryty na podstawie informacji uzyskanych po wydaniu postanowienia, a prawidłowe oznaczenie dłużnika ustalono na podstawie odpisu z rejestru przedsiębiorców z późniejszej daty. Wobec tego brak było podstaw do sprostowania, a rozstrzygnięcie Sądu Rejonowego podlegało uchyleniu. Sąd Okręgowy orzekł o uchyleniu zaskarżonego postanowienia i umorzeniu postępowania zażaleniowego.
Asystent AI do analizy prawnej
Przeanalizuj tę sprawę w kontekście orzecznictwa, przepisów i doktryny. Uzyskaj pogłębioną analizę, projekt pisma lub odpowiedź na pytanie prawne.
Zagadnienia prawne (1)
Odpowiedź sądu
Nie, sąd nie może sprostować oczywistej omyłki pisarskiej w oznaczeniu strony, jeśli informacja o prawidłowym oznaczeniu została uzyskana po wydaniu pierwotnego orzeczenia, a sprostowanie miałoby charakter zmiany podmiotowej.
Uzasadnienie
Sąd Okręgowy powołał się na art. 350 § 1 k.p.c. oraz orzecznictwo Sądu Najwyższego, zgodnie z którym sprostowanie jest dopuszczalne jedynie w przypadku niedokładności, błędów pisarskich lub rachunkowych, które nie wynikają z działania strony i nie prowadzą do zmiany rozstrzygnięcia ani zmian podmiotowych. W sytuacji, gdy błąd został wykryty na podstawie informacji uzyskanych po wydaniu orzeczenia, a prawidłowe oznaczenie ustalono na podstawie późniejszych dokumentów, brak było podstaw do sprostowania.
Rozstrzygnięcie
Decyzja
uchylenie postanowienia i umorzenie postępowania zażaleniowego
Strona wygrywająca
dłużniczka
Strony
| Nazwa | Typ | Rola |
|---|---|---|
| Zakład Ubezpieczeń Społecznych w W. | instytucja | wierzyciel |
| (...) spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w T. | spółka | dłużniczka |
Przepisy (5)
Główne
k.p.c. art. 350 § § 1
Kodeks postępowania cywilnego
Sąd może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. Sprostowanie nie może prowadzić do zmiany rozstrzygnięcia ani do zmian podmiotowych w orzeczeniu.
Pomocnicze
k.p.c. art. 13 § § 2
Kodeks postępowania cywilnego
k.p.c. art. 316
Kodeks postępowania cywilnego
k.p.c. art. 386 § § 3
Kodeks postępowania cywilnego
k.p.c. art. 397 § § 2
Kodeks postępowania cywilnego
Argumenty
Skuteczne argumenty
Brak podstaw do sprostowania oczywistej omyłki pisarskiej, gdyż informacja o prawidłowym oznaczeniu dłużnika została uzyskana po wydaniu pierwotnego orzeczenia. Sprostowanie nie może prowadzić do zmian podmiotowych w orzeczeniu.
Godne uwagi sformułowania
sprostowanie nie może prowadzić do zmiany rozstrzygnięcia, jak również do zmian podmiotowych w orzeczeniu, a jedynie do „uściślenia” jego nazwy
Skład orzekający
Andrzej Dyrda
sprawozdawca
Danuta Pacześniowska
przewodniczący
Tomasz Tatarczyk
członek
Informacje dodatkowe
Wartość precedensowa
Siła: Średnia
Powoływalne dla: "Uzasadnienie dopuszczalności i granic sprostowania oczywistych omyłek pisarskich w orzeczeniach sądowych, w szczególności w kontekście oznaczenia stron postępowania."
Ograniczenia: Dotyczy specyficznej sytuacji, w której informacja o błędzie została uzyskana po wydaniu orzeczenia.
Wartość merytoryczna
Ocena: 4/10
Sprawa dotyczy kwestii proceduralnej związanej ze sprostowaniem omyłki pisarskiej, co jest istotne dla praktyków prawa, ale nie zawiera elementów zaskakujących czy szeroko interesujących.
Twój asystent do analizy prawnej
Zadaj pytanie prawne, zleć analizę orzecznictwa i przepisów, lub poproś o projekt pisma — AI przeszuka ponad 1,4 mln orzeczeń i aktualne akty prawne.
Powiązane tematy
Pełny tekst orzeczenia
Oryginał, niezmienionySygn. akt III Cz 878/14 POSTANOWIENIE Dnia 30 września 2014 r. Sąd Okręgowy w Gliwicach III Wydział Cywilny Odwoławczy w następującym składzie : Przewodniczący - Sędzia SO Danuta Pacześniowska SO Tomasz Tatarczyk SO Andrzej Dyrda (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 30 września 2014 r. w Gliwicach sprawy z wniosku wierzyciela Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w W. przeciwko dłużniczce (...) spółce z ograniczoną odpowiedzialnością w T. o nadanie klauzuli wykonalności na skutek zażalenia dłużniczki na postanowienie Sądu Rejonowego w Gliwicach z dnia 22 listopada 2013 r., sygn. akt II Co 4745/12 postanawia : uchylić zaskarżone postanowienie i umorzyć postępowanie zażaleniowe. SSO Andrzej Dyrda SSO Danuta Pacześniowska SSO Tomasz Tatarczyk Sygn. akt III Cz 878/14 UZASADNIENIE Zaskarżonym postanowieniem z dnia 22 listopada 2013 roku Sąd Rejonowy w Gliwicach sprostował oczywistą omyłkę pisarską w postanowieniu wydanym przez Sąd Rejonowy w Gliwicach w dniu 21 czerwca 2013 roku (sygn. akt II Co 4745/12), w ten sposób, iż w nagłówku postanowienia w miejsce błędnego oznaczenia nazwy dłużnika, jako (...) Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w T. ”, wpisać prawidłowe brzmienie nazwy dłużnika jako (...) Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w T. ”. Zażalenie na to postanowienie wniósł dłużnik, zarzucając naruszenie przepisów prawa procesowego, a to art. 13 § 2 k.p.c. w związku z art. 316 k.p.c. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i orzeczenie w oparciu o materiały i dowody ujawnione po wydaniu orzeczenia i orzekania bez analizy treści tytułów wykonawczych, art. 13 § 2 k.p.c. w związku z art. 350 k.p.c. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i orzeczenie o oczywistej pomyłce pisarskiej w sytuacji gdy z treści znajdujących się w aktach sprawy dokumentów, w tym tytułów wykonawczych nie wynika nazwa dłużnika jak w sentencji rozstrzygnięcia. Na tych podstawach wniósł o zmianę zaskarżonego orzeczenia poprzez jego uchylenie oraz zasądzenie zwrotu kosztów w postępowaniu zażaleniowym według norm przepisanych, w tym kosztów zastępstwa procesowego ewentualnie uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozstrzygnięcia z pozostawieniem temu sądowi rozstrzygnięcia o kosztach instancji odwoławczej. Sąd Okręgowy zważył, co następuje: Stosownie do regulacji prawnej art. 350 § 1 k.p.c. Sąd może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. Przytoczony powyżej przepis dopuszcza możliwość sprostowania orzeczenia, jedynie w sytuacjach, gdy błąd taki nie został spowodowany działaniem strony (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 8 czerwca 1977r., IV PRN 4/77). Nadto sprostowanie nie może prowadzić do zmiany rozstrzygnięcia, jak również do zmian podmiotowych w orzeczeniu, a jedynie do „uściślenia” jego nazwy (wyrok Sądu Najwyższego z 28 kwietnia 2004r., V CK 472/03; postanowienie Sądu Najwyższego z 11 sierpnia 2005r., V CK 758/04). Rację należy przyznać skarżącemu, że w niniejszym przypadku brak było podstaw do sprostowania oznaczenia dłużnika w postanowieniu z dnia 21 czerwca 2013r., gdyż „błąd” ten został wykryty na podstawie informacji uzyskanych przez Sąd po wydaniu zaskarżonego postanowienia. Prawidłowe oznaczenie dłużnika zostało ustalone przez Sąd Rejonowy na podstawie informacji odpowiadającej odpisowi aktualnemu z rejestru przedsiębiorców na dzień 31 lipca 2013r. (k. 42 – 46). Nie zachodził zatem w przypadku dyssens pomiędzy rzeczywistą wolą i wiedzą sądu a ich wyrażeniem na piśmie. Z tych względów rozstrzygnięcie to podlegało uchyleniu. Niemniej jednak wobec uchylenia postanowienia z dnia 21 czerwca 2013r. postanowieniem Sądu Okręgowego w Gliwicach z 30 września 2014r. (sygn. akt III Cz 949/14), Sąd Okręgowy orzekł jak w sentencji po myśli art. 386 § 3 k.p.c. w związku z art. 397 § 2 k.p.c. i art. 13 § 2 k.p.c. SSO Andrzej Dyrda SSO Danuta Pacześniowska SSO Tomasz Tatarczyk
Potrzebujesz pomocy prawnej?
Asystent AI przeanalizuje Twoje pytanie w oparciu o orzecznictwo, przepisy i doktrynę — jak rozmowa z ekspertem.
Zadaj pytanie Asystentowi AI