III CZ 70/11

Sygn. akt III CZ 70/11 
 
 
 
 
 
 
 
POSTANOWIENIE 
 
 
 
Dnia 2 grudnia 2011 r. 
Sąd Najwyższy w składzie : 
 
 
SSN Hubert Wrzeszcz (przewodniczący) 
SSN Wojciech Katner (sprawozdawca) 
SSN Anna Kozłowska 
 
 
w sprawie z wniosku J. K. 
przy uczestnictwie W. Ż., W. B., W. K., J. K., M. S. i T. J. 
o zasiedzenie, 
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej  
w dniu 2 grudnia 2011 r., 
zażalenia wnioskodawczyni na postanowienie Sądu Okręgowego  
z dnia 12 lipca 2011 r.,  
 
 
 
oddala zażalenie. 
 
 
 
 
 
 
Uzasadnienie 
 

 
2 
 
Postanowieniem z dnia 12 lipca 2011 r. Sąd Okręgowy odrzucił skargę 
kasacyjną wnioskodawczyni J. K. od postanowienia Sądu Okręgowego z dnia 1 
lutego 2011 r. Przyczyną odrzucenia skargi było jej wniesienie po upływie 
ustawowego terminu, określonego w art. 3985 § 1 w  związku z art. 13 § 2 k.p.c. 
W zażaleniu wnioskodawczyni zarzuciła zaskarżonemu postanowieniu 
naruszenie art. 112 k.c. przez niewłaściwe określenie dnia, w którym upływał 
dwumiesięczny termin do wniesienia skargi kasacyjnej, a Sąd Okręgowy dokonał 
w  postanowieniu jednostronnej interpretacji powołanego przepisu. W uzasadnieniu 
wnioskodawczyni, poprzez swojego pełnomocnika stwierdziła, że art. 112 k.c., 
mający zastosowanie poprzez art. 165 § 2 k.p.c. stanowi o dniu, który nazwą lub 
datą odpowiada początkowemu dniowi terminu. To sprawia, że „z punktu widzenia 
logiki” występuje alternatywa, sprowadzająca się do konstrukcji „albo” (nazwą), 
„albo” (datą), a żaden przepis k.p.c. nie określa, który człon alternatywy i w jakiej 
kolejności należy stosować. Ze względu na otrzymanie pisemnego postanowienia 
z  uzasadnieniem w poniedziałek, dnia 23 lutego 2011 r. dwa miesiące upływałyby, 
jak się uzasadnia w zażaleniu, w poniedziałek, dnia 25 kwietnia 2011 r. Jednakże 
był to Poniedziałek Wielkanocny, więc termin na wniesienie skargi kasacyjnej 
upływał w następny poniedziałek, tj. dnia 2 maja 2011 r. i to tylko wtedy, gdy się 
uzna, że ustawodawca miał na myśli miesiące ziemskie, a nie księżycowe. 
Wnioskodawczyni wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia i nadanie 
biegu sprawie oraz o przywrócenie na podstawie art. 168 § 1 k.p.c. terminu do 
złożenia skargi kasacyjnej. 
Sąd Najwyższy zważył, co następuje: 
Zażalenie jest bezpodstawne, a zaprezentowany w nim tok rozumowania jest 
całkowicie chybiony. 
Wskazany w art. 112 k.c. termin oznacza, że termin oznaczony 
w  miesiącach kończy się z upływem dnia, który datą odpowiada początkowemu 
dniowi terminu, a gdyby takiego dnia w ostatnim miesiącu nie było – w ostatnim 
dniu tego miesiąca. W niniejszej sprawie tylko początek biegu terminu dotyczy 
miesiąca, który jest krótszy (luty, mający 28 dni w 2011 r.), ale dwa miesiące, 

 
3 
liczone od dnia 28 lutego 2011 r. upłynęły, zgodnie z art. 112 k.c. – dnia 
28  kwietnia 2011 r. Sąd Okręgowy prawidłowo zatem ustalił tę datę. Powołany 
przepis nazwę dnia tygodnia odnosi wyłącznie do terminów liczonych w tygodniach, 
a nie w miesiącach i nie wtedy, gdy chodzi o termin ciągły (art. 114 k.c.). Jak 
wyjaśnił Sąd Najwyższy w postanowieniu z dnia 6 sierpnia 1997 r. (II UZ 53/97, 
OSNAPiUS 1998, nr 15, poz. 467), wydanym na gruncie dawnego art. 3944 k.p.c. 
termin miesięczny do wniesienia kasacji jest terminem ciągłym, a więc kończy się 
z  upływem dnia, który datą odpowiada dniowi doręczenia orzeczenia stronie 
skarżącej, a nie z upływem 30 dni. W ten sam sposób należy liczyć dwumiesięczny 
termin do wniesienia skargi kasacyjnej na podstawie art. 3985 § 1 k.p.c.  
Ustawodawca nie skłania także do wątpliwości, jakie wywodzi się 
w  zażaleniu, co do ziemskiego, a nie księżycowego obliczania terminów 
miesięcznych. 
W sprawie nie występują okoliczności wskazane w art. 168 § 1 k.p.c. do 
przywrócenia terminu na wniesienie skargi kasacyjnej. 
Z tych względów Sąd Najwyższy na podstawie art. 39814 w związku z art. 
3941 § 3 oddalił zażalenie.