III CZ 7/14

Sygn. akt III CZ 7/14 
 
 
 
 
 
 
POSTANOWIENIE 
 
Dnia 27 marca 2014 r. 
 
Sąd Najwyższy w składzie: 
 
SSN Mirosław Bączyk (przewodniczący) 
SSN Iwona Koper (sprawozdawca) 
SSN Krzysztof Pietrzykowski 
 
 
w sprawie z wniosku A. K. 
przy uczestnictwie U. T.S, M. T. i W. K. 
o zmianę postanowienia o stwierdzeniu nabycia spadku z dnia 13 maja 1993 r.  
w sprawie o sygn. akt I Ns …/93, 
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej  
w dniu 27 marca 2014 r., 
zażalenia uczestniczki U. T.  
na postanowienie Sądu Okręgowego w K. 
z dnia 6 września 2013 r.,  
 
 
oddala zażalenie i pozostawia rozstrzygnięcie o kosztach 
postępowania 
zażaleniowego 
w 
orzeczeniu 
kończącym 
postępowanie w sprawie. 
 
 
 
 
 
Uzasadnienie 

 
2 
 
Postanowieniem z dnia 6 września 2013 r. Sąd Okręgowy w K., na skutek 
apelacji wnioskodawcy, na podstawie art. 386 § 4 k.p.c. uchylił postanowienie Sądu 
Rejonowego w O. z dnia 28 czerwca 2012 r. i  przekazał sprawę temu Sądowi do 
ponownego rozpoznania wskazując, że Sąd pierwszej instancji nie rozpoznał istoty 
sprawy. Sąd Rejonowy oddalił wniosek o  zmianę postanowienia z dnia 13 maja 
1993 r. o stwierdzeniu nabycia spadku po zmarłym W. K. ze względu na upływ 
terminu przewidzianego w art. 679 § 1 k.p.c., jednak w ocenie Sądu Okręgowego 
podjętej po rozważeniu materiału dowodowego sprawy, stanowisko to nie jest 
uzasadnione. 
Uczestniczka postępowania U. T. zaskarżyła zażaleniem postanowienie 
Sądu Okręgowego w całości. Zarzuciła naruszenie art. 233 § 1 k.p.c. poprzez 
zaniechanie 
przeprowadzenia 
rzetelnego 
postępowania 
dowodowego 
i 
wszechstronnego zbadania materiału dowodowego zebranego w  sprawie, a także 
przez dowolną ocenę zgromadzonych dowodów; naruszenie art. 328 § 2 k.p.c. 
przez niewskazanie przyczyn, z powodu których części dowodów odmówiono 
wiarygodności i mocy dowodowej. Wskazała na sprzeczności istotnych ustaleń 
Sądu z treścią zebranego w sprawie materiału dowodowego. 
Wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do 
ponownego 
rozpoznania 
Sądowi 
Okręgowemu 
oraz 
zasądzenie 
kosztów 
postępowania. 
W odpowiedzi na zażalenie wnioskodawca A. K. podniósł, że  zarzuty 
uczestniczki są sprzeczne z procesową formą instytucji zażalenia do Sądu 
Najwyższego uregulowanego w art. 3941 § 11 k.p.c., która pozwala jedynie na 
badanie, czy Sąd drugiej instancji mógł uchylić zaskarżone postanowienie przy 
powołaniu się na przepis art. 386 § 4 k.p.c. Wniósł o oddalenie zażalenia 
i  zasądzenie od uczestniczki na rzecz wnioskodawcy kosztów postępowania 
zażaleniowego. 
 
Sąd Najwyższy zważył, co następuje: 

 
3 
Zakres 
kognicji 
Sądu 
Najwyższego 
przy 
rozpoznawaniu 
zażalenia 
wniesionego na podstawie art. 3941 § 11 k.p.c. jest ograniczony jedynie do 
zbadania istnienie formalnych, procesowych podstaw wydania zaskarżonego 
orzeczenia, które określa art. 386 § 2 lub § 4 k.p.c. (postanowienie Sądu 
Najwyższego z dnia 7  listopada 2012 r. IV CZ 147/12, OSNC 2013 r., nr 3, poz. 
41). Tak określony zakres kontroli nie obejmuje oceny zasadności roszczeń ani 
merytorycznego badania stanowiska prawnego sądu drugiej instancji, jak również 
badania prawidłowości zastosowania przepisów prawa procesowego, które nie 
odnoszą się ściśle do wskazanych w art. 386 § 2 i § 4 k.p.c. podstaw 
uzasadniających uchylenie orzeczenia sądu pierwszej instancji. Sąd Najwyższy 
uwzględnia zażalenie, jeżeli stwierdzi błędne zakwalifikowanie przez sąd 
odwoławczy określonej sytuacji procesowej, jako odpowiadającej powołanej w 
zaskarżonym wyroku podstawie kasatoryjnej. 
W okolicznościach niniejszej sprawy słusznie Sąd Okręgowy przyjął, 
że  w  następstwie bezpodstawnego uznanie przez Sąd Rejonowy istnienia 
przesłanki unicestwiającej żądanie w postaci upływu terminu przewidzianego w art. 
679 § 1 k.p.c., doszło do oddalenia wniosku mimo nierozpoznania istoty sprawy 
w  rozumieniu art. 386 § 4 k.p.c. 
Nie może odnieść skutku zażalenie uczestniczki, w którym skarżąca 
zarzucając naruszenie przepisów postępowania, nie podnosi zarzutu naruszenia 
art. 386 § 4 k.p.c. i nie kwestionuje oceny Sądu Okręgowego, odnośnie do 
nierozpoznania istoty sprawy przez Sąd pierwszej instancji. 
Z tych względów na podstawie art. 39814 w zw. z art. 3941 § 3 k.p.c. i art. 
108 § 2 w zw. z art. 39821 k.p.c. orzeczono jak sentencji. 
 
 
 
 
 
 
 
 
es