III Cz 658/16

Sąd Okręgowy w Gliwicach, III Wydział Cywilny Odwoławczy, rozpoznał zażalenie powoda A. G. na postanowienie Sądu Rejonowego w Żorach z dnia 7 marca 2016 r., które odrzuciło apelację powoda – pozwanego wzajemnego. Sąd Rejonowy uzasadnił odrzucenie apelacji faktem nieuiszczenia przez powoda opłaty od apelacji w wyznaczonym terminie, pomimo wezwania do uzupełnienia braków pod rygorem odrzucenia. Powód w swoim zażaleniu podniósł, że nie otrzymał żadnego pisma informującego o konieczności wniesienia opłaty, nie odebrał go osobiście 2 lutego 2016 r., a podpis na elektronicznym potwierdzeniu odbioru nie należy do niego. Sąd Okręgowy uznał jednak, że zażalenie powoda nie zasługuje na uwzględnienie. Przyjął, że Sąd Rejonowy prawidłowo ustalił stan faktyczny i zastosował właściwe przepisy prawa, w tym art. 130 § 1 k.p.c. w zw. z art. 370 k.p.c. oraz art. 142 § 1 k.p.c. Sąd Okręgowy podkreślił, że elektroniczne potwierdzenie odbioru (EPO) stanowi dowód doręczenia pisma i jego daty, zgodnie z ugruntowanym stanowiskiem doktryny i orzecznictwa, w tym Sądu Najwyższego. Choć domniemanie doręczenia nie jest bezwzględne, ciężar dowodu obalenia tego domniemania spoczywa na adresacie. Powód jedynie zaprzeczył otrzymaniu przesyłki i autentyczności podpisu, ale nie zawnioskował o przeprowadzenie żadnych dowodów, takich jak przesłuchanie doręczyciela czy opinia biegłego grafologa, które mogłyby potwierdzić jego twierdzenia. Sąd zauważył, że podpis powoda na innych dokumentach odpowiada graficznie podpisowi na potwierdzeniu odbioru wezwania. Wobec braku wystarczających dowodów ze strony powoda, Sąd Okręgowy uznał, że nie obalił on domniemania prawdziwości wypływającego z potwierdzenia odbioru. W konsekwencji, zażalenie powoda zostało oddalone jako bezzasadne na podstawie art. 385 k.p.c. w zw. z art. 397 § 2 k.p.c.

Zagadnienia prawne (2)

Skład orzekający