III CZ 65/05

Sygn. akt III CZ 65/05 
 
 
POSTANOWIENIE 
 
Dnia 4 sierpnia 2005 r. 
Sąd Najwyższy w składzie: 
 
SSN Gerard Bieniek (przewodniczący) 
SSN Irena Gromska-Szuster (sprawozdawca) 
SSN Maria Grzelka 
 
w sprawie z wniosku Z. N. 
przy uczestnictwie G. N., S. N., M. P., M. Ł., Z. Ł. i Spółki D.(…) we wsi W. o 
ustanowienie drogi koniecznej, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie 
Cywilnej w dniu 4 sierpnia 2005 r., zażalenia uczestnika G. N. na postanowienie Sądu 
Okręgowego w Z. z dnia 17 maja 2005 r., sygn. akt I Ca (…), 
 
oddala zażalenie. 
 
Uzasadnienie 
 
Postanowieniem z dnia 28 kwietnia 2005 r. Sąd Okręgowy w Z. odrzucił kasację 
uczestnika postępowania G. N. od postanowienia tego Sądu z dnia 27 stycznia 2005 r. 
dotyczącego ustanowienia drogi koniecznej stwierdzając, że została wniesiona przez 
adwokata bez uiszczenia stałej opłaty sądowej. 
Zażalenie pełnomocnika uczestnika na to postanowienie, wniesione także bez 
uiszczenia wpisu sądowego, zostało odrzucone przez Sąd Okręgowy w Z. zaskarżonym 
postanowieniem z dnia 17 maja 2005 r. ze wskazaniem, iż zażalenie to podlega opłacie 
ułamkiem wpisu stałego w wysokości 1/5 tego wpisu, co stanowi także wpis stały w 
rozumieniu art. 17 ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych, a zatem nie 
uiszczenie tego wpisu przez adwokata prowadzi do odrzucenia zażalenia. 
W zażaleniu na powyższe postanowienie pełnomocnik uczestnika zarzucił, iż 
odrzucenie oczywiście uzasadnionej kasacji i zażalenia z powodu drobnych braków 

 
2 
formalnych wywołanych chorobą adwokata i przez niego uzupełnionych, narusza prawo, 
przeczy względom słuszności i zamyka uczestnikowi drogę do dochodzenia swoich racji 
w postępowaniu sądowym. Wnosił o uchylenie zaskarżonego postanowienia. 
Sąd Najwyższy zważył, co następuje: 
Z uwagi na to, że zaskarżone kasacją orzeczenie zapadło przed dniem 6 lutego 
2005 r., do złożenia (i rozpoznania) kasacji stosuje się, zgodnie z art. 3 ustawy z dnia 22 
grudnia 2004 r. o zmianie ustawy- kodeks postępowania cywilnego oraz ustawy - prawo 
o ustroju sądów powszechnych (Dz. U. z 2005 r. Nr 13, poz. 98), przepisy kodeksu 
postępowania cywilnego w brzmieniu sprzed nowelizacji. 
Zażalenie jest oczywiście bezzasadne. Zgodnie z wymogami procedury cywilnej, 
każdy środek odwoławczy musi spełniać określone wymagania formalne, których brak 
wywołuje wskazane w ustawie skutki procesowe. Jednym z takich wymogów, 
uregulowanych w przepisach ustawy z dnia 13 czerwca 1967 r. o kosztach sądowych w 
sprawach cywilnych (j.t: Dz. U. z 2002 r. Nr 9, poz. 88 ze zm.) jest obowiązek uiszczenia 
opłaty sądowej od wnoszonego środka odwoławczego. Zgodnie z art. 17 tej ustawy, nie 
uiszczenie przez wnoszącego środek zaskarżenia adwokata lub radcy prawnego wpisu 
stałego pobieranego od tego środka, powoduje jego odrzucenie wprost, bez wzywania 
do usunięcia tego braku. Przepis ten ma na celu przyspieszenie i uproszczenie 
postępowania międzyinstancyjnego i jest wyrazem przekonania ustawodawcy, że od 
profesjonalnego pełnomocnika procesowego można wymagać znajomości przepisów 
prawa ustalających stałe wpisy sądowe w określonych sprawach i uiszczenia takiego 
wpisu 
przy 
wnoszeniu 
środka 
odwoławczego, 
bez 
uprzedniego 
wezwania 
przewodniczącego 
do 
uzupełnienia 
braku 
fiskalnego. 
Zgodnie 
z utrwalonym 
stanowiskiem Sądu Najwyższego, wniesienie przez adwokata lub radcę prawnego 
nieopłaconego zażalenia, od którego pobiera się ułamkową część wpisu stałego, także 
podlega odrzuceniu, bez wzywania do uiszczenia opłaty (porównaj między innymi 
uchwałę tego Sądu z dnia 13 września 2000 r. III CZP 34/00, OSNC 2001/1/4). 
Odrzucenie środka odwoławczego z powodu nie sprostania przez adwokata 
powyższym wymaganiom, nie może w żadnym wypadku uzasadniać zarzutu 
pozbawienia strony możliwości dochodzenia swych racji w postępowaniu w drugiej 
instancji, jak również naruszenia prawa i względów słuszności. Stawianie takiego 
zarzutu przez adwokata, który uchybił swoim obowiązkom ustawowym i z naruszeniem 
art. 17 uksc nie uiścił wpisu stałego od wnoszonego środka odwoławczego oraz 
określanie tego uchybienia jako „drobnego uchybienia formalnego”, które nie powinno 

 
3 
prowadzić do odrzucenia środka odwoławczego i powoływanie się na późniejsze 
uzupełnienie tego braku - musi być uznane za pozbawione jakiejkolwiek podstawy 
prawnej i świadczące o pomijaniu przez skarżącego podstawowych zasad odnoszących 
się do regulacji prawnych dotyczących środków odwoławczych. 
Z tych wszystkich względów Sąd Najwyższy na podstawie art. 39814 w zw. z art. 
3941 § 3 k.p.c. oddalił zażalenie.