III CZ 55/11

Sygn. akt III CZ 55/11 
 
 
 
 
 
 
POSTANOWIENIE 
 
Dnia 26 października 2011 r. 
Sąd Najwyższy w składzie : 
 
 
SSN Dariusz Zawistowski (przewodniczący) 
SSN Jan Górowski 
SSN Wojciech Katner (sprawozdawca) 
 
 
w sprawie z wniosku P. S. 
przy uczestnictwie Kongregacji Kupieckiej w K. 
o stwierdzenie zasiedzenia nieruchomości, 
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej  
w dniu 26 października 2011 r., 
zażalenia wnioskodawcy na postanowienie Sądu Okręgowego  
z dnia 27 października 2011 r.,  
 
 
 
oddala zażalenie. 
 
 
 

 
2 
Uzasadnienie 
 
 
Postanowieniem z dnia 27 października 2010 r. Sąd Okręgowy oddalił 
zażalenie wnioskodawcy P. S. od punktu drugiego postanowienia Sądu 
Rejonowego z dnia 28 grudnia 2009 r. i zasądził na rzecz uczestnika postępowania 
Kongregacji Kupieckiej w K. w sprawie o zasiedzenie nieruchomości kwotę  150 
złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania zażaleniowego. Zażalenie dotyczyło 
zasądzonych od wnioskodawcy kosztów postępowania na  rzecz uczestnika w 
kwocie 3617 złotych, bez uwzględnienia wniosku wnioskodawcy o odstąpienie od 
obciążania 
go kosztami 
postępowania 
na 
podstawie 
art. 
102 
k.p.c. 
Przyczyną nieuwzględnienia wniosku była - zdaniem Sądu drugiej instancji - jego 
bezzasadność. 
W zażaleniu wnioskodawcy, reprezentowanego przez pełnomocnika 
ustanowionego z urzędu zarzucone zostało naruszenie przez Sąd Okręgowy 
art. 102 k.p.c. poprzez jego niezastosowanie w postępowaniu zażaleniowym 
i obciążenie skarżącego kwotą 150 złotych kosztów tego postępowania, co przy już 
zasądzonych prawomocnie kosztach postępowania przed Sądem pierwszej 
instancji, stanowiących łącznie wysokość bliską trzymiesięcznej emerytury 
wnioskodawcy, rażąco go krzywdzi i narusza zasady słuszności. 
Sąd Najwyższy zważył, co następuje: 
Wnioskodawca zaskarżył postanowienie o obciążeniu go kwotą 150 złotych 
kosztów przegranego postępowania zażaleniowego. Zasądzenie tych kosztów Sąd 
uzasadnił powołując art. 98 w związku z art. 391 § 1 i art. 397 § 1 w związku z art. 
13 § 2 k.p.c. Jak wyjaśnił w uzasadnieniu Sąd Okręgowy, mimo znaczącej kwoty 
kosztów zasądzonych od wnioskodawcy z tytułu przegranej sprawy, brak było 
podstaw do nieobciążania go niewielką już kwotą kosztów z tytułu nieuwzględnienia 
zażalenia. Nie zostały bowiem wykazane, jak i uprzednio żadne szczególne 
okoliczności, aby uczestnikowi postępowania wygrywającemu kolejne już 
postępowanie sądowe, wszczęte przez wnioskodawcę wniesionym zażaleniem 
odmawiać zwrotu jego kosztów z tego tytułu. Sąd powołał się przy tym na utrwalone 

 
3 
orzecznictwo w tym względzie, w uzasadnieniu przytaczając spośród wielu, 
postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 11 lutego 2010 r. (I CZ 112/09, Lex nr 
564753). 
Na podstawie okoliczności przywołanych w uzasadnieniu zażalenia nie można 
się dopatrzeć żadnych przesłanek skłaniających do zastosowania art. 102 k.p.c. Nie są 
nimi, same przez się, ani podeszły wiek uczestnika, ani stosowanie leczenia, ani też 
konieczność pokrycia z emerytury kosztów najmowanego mieszkania. Przyczyną do 
nieobciążania kosztami postępowania nie jest także uzyskanie przez wnioskodawcę 
zwolnienia od kosztów w niniejszym postępowaniu, dotyczy ono bowiem tylko kosztów 
sądowych (art. 108 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach 
cywilnych, jedn. tekst Dz. U. z 2010 r. Nr 90, poz. 594 ze zm.). Z uzasadnienia 
zażalenia wynika, że wnioskodawca, mający ustanowionego pełnomocnika z urzędu 
na tym etapie postępowania, za krzywdzące i niesprawiedliwe uważa obciążenie go 
jakimikolwiek kosztami związanymi z postępowaniem sądowym o zasiedzenie przez 
niego zajmowanego lokalu mieszkalnego, ponieważ nie może się także pogodzić 
z tym, iż ze względu na brak jakichkolwiek przesłanek do zasiedzenia tego lokalu 
prawomocnie oddalony został jego wniosek w tej sprawie. 
W 
zażaleniu 
nie 
wykazano, 
aby 
Sąd 
drugiej 
instancji 
zasądzając 
od wnioskodawcy koszty postępowania zażaleniowego naruszył art. 102 k.p.c. 
poprzez jego niezastosowanie, gdyż przepis ten jest wyjątkiem od zasady zwrotu 
kosztów postępowania drugiej stronie przez stronę przegrywającą, a żadne 
okoliczności zastosowania tego wyjątku nie wystąpiły w niniejszej sprawie. 
Z tych względów Sąd Najwyższy na podstawie art. 3941 § 3 w związku 
z  art. 39814 
oddalił 
zażalenie, 
rozstrzygając 
o 
kosztach 
postępowania 
zażaleniowego na podstawie art. 98 w związku z art. 391 § 1 i art. 39821 w związku 
z art. 13 § 2 k.p.c. Pełnomocnikowi wnioskodawcy ustanowionemu z urzędu 
w postępowaniu zażaleniowym nie zostało przyznane wynagrodzenie ze względu 
na brak wniosku w tym zakresie i oświadczenia, że koszty te nie zostały uiszczone 
w całości lub w części.