III CZ 51/07

Sygn. akt III CZ 51/07 
 
 
 
 
 
 
POSTANOWIENIE 
 
Dnia 29 listopada 2007 r. 
Sąd Najwyższy w składzie : 
 
SSN Kazimierz Zawada (przewodniczący, sprawozdawca) 
SSN Iwona Koper 
SSN Katarzyna Tyczka-Rote 
 
 
w sprawie z powództwa „I.” sp. z o.o.  
przeciwko A.M. i B.M. 
przy uczestnictwie interwenienta ubocznego po stronie powoda „H.” S.A.  
o zapłatę, 
po rozpoznaniu w Izbie Cywilnej na posiedzeniu niejawnym 
w dniu 29 listopada 2007 r., 
zażalenia interwenienta ubocznego  
na postanowienie Sądu Apelacyjnego  
z dnia 25 kwietnia 2007 r., sygn. akt [...], 
 
 
oddala zażalenie i zasądza od interwenienta ubocznego na rzecz 
pozwanych kwotę 3600 (trzy tysiące sześćset) zł tytułem zwrotu 
kosztów postępowania zażaleniowego. 
 
 
 
 
 

 
 
2 
Uzasadnienie 
 
Sąd Apelacyjny postanowieniem z dnia 25 kwietnia 2007 r. odrzucił apelację 
interwenienta ubocznego po stronie powodowej, „H.” Spółki Akcyjnej, od wyroku 
tego Sądu z dnia 21 sierpnia 2006 r. W uzasadnieniu postanowienia  Sąd 
Apelacyjny wyjaśnił, że apelacja interwenienta ubocznego została wniesiona z 
naruszeniem art. 369 k.p.c. Wniosek o  sporządzenie i doręczenie odpisu wyroku z 
uzasadnieniem wniósł z  zachowaniem wymaganego terminu jedynie pełnomocnik 
strony powodowej. Odpis wyroku z uzasadnieniem został mu doręczony 15 
września 2006 r. Interwenient uboczny wniósł apelację w dniu 29 września 2006 r. 
Sąd Apelacyjny podkreślił, że H. jest interwenientem ubocznym niesamoistnym, nie 
ma zatem do niego zastosowania art. 73 § 2 w związku z art. 81 k.p.c. Złożenie 
wniosku o doręczenie odpisu wyroku z uzasadnieniem przez stronę powodową nie 
odniosło więc skutku wobec H. Uprawnienie do wniesienia apelacji przez H. w 
terminie otwartym dla strony powodowej nie wynikało też z art. 79 zdanie pierwsze  
k.p.c.  
W zażaleniu interwenient uboczny zakwestionował zasadność odrzucenia 
wniesionej przez niego apelacji w świetle art. 73 § 2, art. 79, 80, 81 i 369 k.p.c.   
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:  
Skoro nie ulega wątpliwości, że H. jest interwenientem ubocznym 
niesamoistnym, do oceny zasadności zaskarżonego postanowienia nie może mieć 
zastosowania art. 73 § 2 w związku z art. 81 k.p.c. 
Zgodnie z art. 79 k.p.c., interwenient uboczny jest uprawniony do wszelkich 
czynności procesowych dopuszczonych według stanu sprawy. Nie jest więc 
wykluczone wniesienie przez interwenienta ubocznego, jeżeli pozwala na to stan 
sprawy, także apelacji. Te jednak czynności procesowe, w stosunku do których – 
tak jak w odniesieniu do apelacji - zastrzeżony jest pod rygorem bezskuteczności 
określony termin, muszą być dokonane przez interwenienta ubocznego w tym 
terminie. Bieg tego terminu określa się zgodnie z przepisami kodeksu 
postępowania cywilnego w stosunku do interwenienta ubocznego. Jeżeli więc 
chodzi o apelację, określony w art. 369 k.p.c. dwutygodniowy termin do jej 

 
 
3 
wniesienia 
przez 
interwenienta 
ubocznego 
należy 
liczyć 
od 
doręczenia 
interwenientowi ubocznemu odpisu wyroku z uzasadnieniem, a jeżeli interwenient 
uboczny nie zażądał w terminie tygodniowym od ogłoszenia sentencji doręczenia 
odpisu wyroku z uzasadnieniem – od dnia, w którym upłynął ten tygodniowy termin. 
Nie ma natomiast znaczenia w świetle art. 79 k.p.c. przy określaniu biegu terminu 
do wniesienia apelacji przez interwenienta ubocznego – jak trafnie przyjął Sąd 
Apelacyjny - fakt zażądania doręczenia odpisu wyroku z uzasadnieniem przez 
stronę, do której interwenient przystąpił, ani data doręczenia jej odpisu wyroku 
z  uzasadnieniem. Innymi słowy, w świetle art. 79 k.p.c. termin do wniesienia 
apelacji przez stronę, do której przystąpił interwenient uboczny, nie jest terminem 
do wniesienia apelacji przez interwenienta ubocznego; termin do wniesienia 
apelacji przez interwenienta ubocznego należy określić w odniesieniu do niego 
indywidualnie. Od tej reguły dopuszcza się wyjątek jedynie wtedy, gdy wniesienie 
apelacji następuje wraz ze zgłoszeniem interwencji ubocznej.  Wówczas apelacja 
powinna być wniesiona w terminie wiążącym stronę, do której interwenient 
przystępuje (por. uchwałę Sądu Najwyższego z dnia 31 października 1968 r., 
III CZP 80/68, OSNC 1969, nr 6, poz. 106). W sprawie taka jednak sytuacja nie 
występuje. 
Z powyższych względów Sąd Najwyższy  oddalił zażalenie na podstawie art. 
39814 w związku z art. 3941 § 3 k.p.c., a kosztach postępowania zażaleniowego 
orzekł zgodnie z art. 98 w związku z art. 108 § 1, art. 39821 i art. 3941 § 3 k.p.c. oraz 
§ 6 pkt 7 i § 12 ust. 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 
2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez 
Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego 
ustanowionego z urzędu (Dz.U. nr 163, poz. 1349 ze zm.).