III CZ 50/10
Podsumowanie
Przejdź do pełnego tekstuSąd Najwyższy oddalił zażalenie Szpitala w M. na postanowienie Sądu Apelacyjnego odrzucające apelację, uznając, że współpozwany nie może być interwenientem ubocznym po stronie powodowej.
Sąd Najwyższy rozpatrzył zażalenie Szpitala w M. na postanowienie Sądu Apelacyjnego, które odrzuciło apelację szpitala wniesioną jako interwenient uboczny po stronie powodowej. Sąd Najwyższy uznał, że współpozwany nie może występować jako interwenient uboczny po stronie powodowej, gdyż zniekształciłoby to strukturę podmiotową postępowania i doprowadziłoby do rozpoznania sporu między współpozwanymi. W związku z tym zażalenie zostało oddalone.
Sąd Najwyższy w składzie sędziów Kazimierza Zawady (przewodniczącego), Mariana Kocona (sprawozdawcy) i Huberta Wrzeszcza rozpoznał sprawę z powództwa D. S.A. przeciwko Szpitalowi w M. i Skarbowi Państwa, przy interwencji ubocznej Szpitala w M. po stronie powodowej. Przedmiotem postępowania było zażalenie Szpitala w M. na postanowienie Sądu Apelacyjnego z dnia 11 sierpnia 2010 r., które odrzuciło apelację szpitala. Sąd Apelacyjny odrzucił apelację, uznając interwencję uboczną Szpitala w M. po stronie powodowej za niedopuszczalną. Sąd Najwyższy, analizując zarzuty zażalenia, stwierdził, że choć interwenient uboczny przystępuje do sprawy jako jeden z podmiotów procesu, to jednak nie ma podstaw prawnych do dopuszczenia przez sąd z urzędu badania interesu prawnego zgłaszanego przez interwenienta, z wyjątkiem spraw o prawa stanu cywilnego, gdzie brak interesu prawnego wynika z samych twierdzeń zgłaszającego. Jednakże, sąd z urzędu powinien uwzględniać wadliwość interwencji ubocznej, gdy wynika ona ze zgłoszenia jej po stronie powodowej przez współpozwanego. Sąd Najwyższy podzielił pogląd Sądu Apelacyjnego, że podmiot będący współpozwanym w procesie nie może być jednocześnie interwenientem ubocznym po stronie powodowej, ponieważ prowadziłoby to do zniekształcenia struktury podmiotowej postępowania i rozpoznania sporu między współpozwanymi. W konsekwencji, Sąd Najwyższy oddalił zażalenie.
Asystent AI do analizy prawnej
Przeanalizuj tę sprawę w kontekście orzecznictwa, przepisów i doktryny. Uzyskaj pogłębioną analizę, projekt pisma lub odpowiedź na pytanie prawne.
Zagadnienia prawne (2)
Odpowiedź sądu
Nie, współpozwany nie może być interwenientem ubocznym po stronie powodowej, gdyż prowadziłoby to do zniekształcenia struktury podmiotowej postępowania.
Uzasadnienie
Sąd Najwyższy uznał, że dopuszczenie współpozwanego jako interwenienta ubocznego po stronie powodowej naruszyłoby podstawowe zasady struktury podmiotowej postępowania cywilnego, prowadząc do sytuacji, w której sąd musiałby rozpoznać spór między współpozwanymi.
Rozstrzygnięcie
Decyzja
oddalenie zażalenia
Strona wygrywająca
Skarb Państwa, Wojewoda X., Wojewoda Y., D. S.A.
Strony
| Nazwa | Typ | Rola |
|---|---|---|
| D. S.A. | spółka | powód |
| Szpital w M. | instytucja | współpozwany |
| Skarb Państwa | organ_państwowy | pozwany |
| Wojewoda X. | organ_państwowy | reprezentujący Skarb Państwa |
| Wojewoda Y. | organ_państwowy | reprezentujący Skarb Państwa |
| Powiat M. | instytucja | interwenient uboczny po stronie pozwanego Szpitala w M. |
Przepisy (3)
Pomocnicze
k.p.c. art. 78
Kodeks postępowania cywilnego
Nie daje podstaw do wykładni, która chciałaby dopuścić badanie przez sąd z urzędu, czy rzeczywiście istnieje interes prawny, na który powołuje się interwenient uboczny. Nie wyłącza jednak obowiązku sądu niedopuszczenia interwencji ubocznej również z urzędu, jeżeli brak interesu prawnego wynika z samych twierdzeń zgłaszającego interwencję uboczną (wyjątek dla spraw o prawa stanu cywilnego).
k.p.c. art. 76
Kodeks postępowania cywilnego
Dotyczy interwencji ubocznej.
k.p.c. art. 77
Kodeks postępowania cywilnego
Dotyczy interwencji ubocznej.
Argumenty
Skuteczne argumenty
Współpozwany nie może być interwenientem ubocznym po stronie powodowej, gdyż zniekształciłoby to strukturę podmiotową postępowania. Sąd z urzędu powinien uwzględniać wadliwość interwencji ubocznej, gdy wynika ona ze zgłoszenia jej po stronie powodowej przez współpozwanego.
Odrzucone argumenty
Sąd Apelacyjny z naruszeniem art. 78 k.p.c. z urzędu uznał interwencję uboczną za niedopuszczalną.
Godne uwagi sformułowania
interwenient uboczny „wstępuje do sprawy” i przystępuje do wskazanej przez siebie strony i od tej chwili jest już jednym z podmiotów procesu, a nie żąda dopuszczenia go przez sąd do udziału w sprawie Tekst art. 76-78 k.p.c. nie daje bowiem żadnej podstawy do wykładni, która chciałaby dopuścić badanie przez sąd z urzędu, czy rzeczywiście istnieje interes prawny, na który powołuje się interwenient uboczny sąd z urzędu powinien uwzględniać wadliwości (niedopuszczalności) interwencji ubocznej, która, jak w sprawie, wynika ze zgłoszenia jej po stronie powodowej przez współpozwanego interwenientem ubocznym po stronie powodowej nie może być podmiot, który w tym procesie jest współpozwanym Pogląd przeciwny, z przyczyn oczywistych, zniekształciłby strukturę podmiotową postępowania, gdyż doprowadziłby do rozpoznania sporu także między współpozwanymi.
Skład orzekający
Kazimierz Zawada
przewodniczący
Marian Kocon
sprawozdawca
Hubert Wrzeszcz
członek
Informacje dodatkowe
Wartość precedensowa
Siła: Średnia
Powoływalne dla: "Uzasadnienie dopuszczalności lub niedopuszczalności interwencji ubocznej, w szczególności w sytuacji, gdy interwenient jest jednocześnie współpozwanym."
Ograniczenia: Dotyczy specyficznej sytuacji procesowej, gdzie współpozwany próbuje przystąpić jako interwenient uboczny po stronie powodowej.
Wartość merytoryczna
Ocena: 5/10
Orzeczenie dotyczy istotnej kwestii procesowej związanej z interwencją uboczną i pozycją współpozwanego w procesie, co jest ważne dla praktyków prawa procesowego.
“Współpozwany nie może być interwenientem ubocznym po stronie powodowej – wyjaśnia Sąd Najwyższy.”
Twój asystent do analizy prawnej
Zadaj pytanie prawne, zleć analizę orzecznictwa i przepisów, lub poproś o projekt pisma — AI przeszuka ponad 1,4 mln orzeczeń i aktualne akty prawne.
Powiązane tematy
Pełny tekst orzeczenia
Oryginał, niezmienionySygn. akt III CZ 50/10 POSTANOWIENIE Dnia 25 listopada 2010 r. Sąd Najwyższy w składzie : SSN Kazimierz Zawada (przewodniczący) SSN Marian Kocon (sprawozdawca) SSN Hubert Wrzeszcz w sprawie z powództwa D. S.A. w W. przeciwko Szpitalowi w M. i Skarbowi Państwa reprezentowanemu przez Wojewodę X. i przez Wojewodę Y. przy interwencji ubocznej po stronie pozwanego Szpitala w M.: Powiatu M. o zapłatę, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 25 listopada 2010 r., zażalenia Szpitala w M. na postanowienie Sądu Apelacyjnego z dnia 11 sierpnia 2010 r., oddala zażalenie. Uzasadnienie 2 Postanowieniem z dnia 11 sierpnia 2010 r. Sąd Apelacyjny odrzucił apelację wniesioną przez współpozwany Szpital w M., który działał jako interwenient uboczny po stronie powodowej. W zażaleniu wnoszący apelację zażądał uchylenia tego postanowienia. Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Bezzasadnie żalący zarzucił, że z naruszeniem art. 78 k.p.c. Sąd Apelacyjny z urzędu uznał interwencję uboczną za niedopuszczalną. Rację ma żalący jedynie o tyle, o ile twierdzi, ogólnie ujmując, że interwenient uboczny „wstępuje do sprawy” i przystępuje do wskazanej przez siebie strony i od tej chwili jest już jednym z podmiotów procesu, a nie żąda dopuszczenia go przez sąd do udziału w sprawie. Tekst art. 76-78 k.p.c. nie daje bowiem żadnej podstawy do wykładni, która chciałaby dopuścić badanie przez sąd z urzędu, czy rzeczywiście istnieje interes prawny, na który powołuje się interwenient uboczny i tym samym dawała sądowi możliwość wydawania w tym zakresie jakichś rozstrzygnięć nie znanych ustawie. Kodeks przewiduje tylko rozstrzygnięcie co do opozycji „po przeprowadzeniu co do niej rozprawy”. Zauważyć jedynie trzeba, iż Sąd Najwyższy dla spraw o prawa stanu cywilnego uczynił wyjątek od tej zasady stwierdzając, że art. 78 k.p.c. nie wyłącza obowiązku sądu niedopuszczenia interwencji ubocznej również z urzędu, jeżeli brak interesu prawnego wynika z samych twierdzeń zgłaszającego interwencję uboczną (por. orzeczenia Sądu Najwyższego z dnia 5 kwietnia 1968 r., I CR 33/68, OSPiKA 1969/3/66, 8 czerwca 1967 r., I CZ 24/67, OSNC 1968/1/9). Żalący pomija jednak, że sąd z urzędu powinien uwzględniać wadliwości (niedopuszczalności) interwencji ubocznej, która, jak w sprawie, wynika ze zgłoszenia jej po stronie powodowej przez współpozwanego. Wbrew natomiast stanowisku żalącego sytuacji takiej nie dotyczy uchwała Sądu Najwyższego z dnia 31 października 1968 r., III CZP 80/68 OSNCP 1969, poz. 106, w której współpozwany (PZU), wobec którego powództwo oddalono, zgłosił interwencję po stronie pozwanego i wniósł rewizję (podobnie w sprawie II CR 205/78, OSPiKA 1979, poz. 139). 3 Reasumując, Sąd Najwyższy podziela pogląd, który legł u podłoża zaskarżonego postanowienia, że interwenientem ubocznym po stronie powodowej nie może być podmiot, który w tym procesie jest współpozwanym. Pogląd przeciwny, z przyczyn oczywistych, zniekształciłby strukturę podmiotową postępowania, gdyż doprowadziłby do rozpoznania sporu także między współpozwanymi. Z tych przyczyn orzeczono, jak w postanowieniu.
Potrzebujesz pomocy prawnej?
Asystent AI przeanalizuje Twoje pytanie w oparciu o orzecznictwo, przepisy i doktrynę — jak rozmowa z ekspertem.
Zadaj pytanie Asystentowi AI