III CZ 48/12
Podsumowanie
Przejdź do pełnego tekstuSąd Najwyższy oddalił zażalenie strony pozwanej na postanowienie Sądu Apelacyjnego odrzucające zażalenie na postanowienie o odrzuceniu apelacji, uznając je za niedopuszczalne.
Sąd Najwyższy rozpoznał zażalenie strony pozwanej na postanowienie Sądu Apelacyjnego, które odrzuciło zażalenie pozwanej na postanowienie o odrzuceniu jej apelacji. Sąd Apelacyjny uznał zażalenie za niedopuszczalne na podstawie art. 3941 § 2 k.p.c. Sąd Najwyższy podtrzymał to stanowisko, wskazując, że zażalenie na postanowienie sądu drugiej instancji wydane po rozpoznaniu zażalenia na postanowienie sądu pierwszej instancji nie przysługuje. Oddalono zażalenie.
Sąd Najwyższy w składzie orzekającym w Izbie Cywilnej rozpoznał zażalenie strony pozwanej na postanowienie Sądu Apelacyjnego z dnia 26 marca 2012 r. Sąd Apelacyjny odrzucił zażalenie strony pozwanej na wcześniejsze postanowienie tegoż Sądu, które oddalało zażalenie pozwanej na postanowienie Sądu Okręgowego o odrzuceniu apelacji pozwanej Spółki. Sąd Apelacyjny uzasadnił odrzucenie zażalenia niedopuszczalnością środka odwoławczego w świetle art. 3941 § 2 k.p.c. oraz wymogiem posiadania kwalifikacji adwokacko-radcowskich przez reprezentanta strony. Strona pozwana w swoim zażaleniu domagała się uchylenia zaskarżonego postanowienia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania, zarzucając naruszenie art. 5 k.p.c. (nieudzielenie pouczeń), naruszenie Konstytucji RP w zakresie praw podstawowych oraz art. 6 EKPC. Sąd Najwyższy, powołując się na art. 3941 § 2 k.p.c., stwierdził, że zażalenie na postanowienie sądu drugiej instancji wydane po rozpoznaniu zażalenia na postanowienie sądu pierwszej instancji nie jest dopuszczalne. Podkreślono, że odrzucenie apelacji strony pozwanej nastąpiło w dwuinstancyjnym postępowaniu, a wskazane przepisy prawa są zgodne z Konstytucją. Zarzuty strony pozwanej dotyczyły postanowień o odrzuceniu apelacji, a nie zaskarżonego postanowienia o odrzuceniu zażalenia, dlatego nie mogły być przedmiotem oceny Sądu Najwyższego w tym postępowaniu. W konsekwencji, na podstawie art. 39814 k.p.c. w związku z art. 3941 § 3 k.p.c., Sąd Najwyższy oddalił zażalenie.
Asystent AI do analizy prawnej
Przeanalizuj tę sprawę w kontekście orzecznictwa, przepisów i doktryny. Uzyskaj pogłębioną analizę, projekt pisma lub odpowiedź na pytanie prawne.
Zagadnienia prawne (3)
Odpowiedź sądu
Nie, takie zażalenie nie jest dopuszczalne na podstawie art. 3941 § 2 k.p.c.
Uzasadnienie
Przepis art. 3941 § 2 k.p.c. wprost wyłącza dopuszczalność zażalenia do Sądu Najwyższego na postanowienia wydane w wyniku rozpoznania zażalenia na postanowienie sądu pierwszej instancji.
Rozstrzygnięcie
Decyzja
oddalenie zażalenia
Strona wygrywająca
Sąd Najwyższy (utrzymał w mocy postanowienie Sądu Apelacyjnego)
Strony
| Nazwa | Typ | Rola |
|---|---|---|
| P. L. P. sp. z o.o. w K. | spółka | powód |
| P. T. sp. z o.o. w S. | spółka | pozwany |
Przepisy (6)
Główne
k.p.c. art. 3941 § § 2
Kodeks postępowania cywilnego
Wyłącza dopuszczalność zażalenia do Sądu Najwyższego na postanowienia wydane w wyniku rozpoznania zażalenia na postanowienie sądu pierwszej instancji.
k.p.c. art. 39814
Kodeks postępowania cywilnego
Podstawa do orzeczenia przez Sąd Najwyższy w przedmiocie zażalenia.
Pomocnicze
k.p.c. art. 3981
Kodeks postępowania cywilnego
k.p.c. art. 5
Kodeks postępowania cywilnego
Dotyczy pouczeń strony działającej bez profesjonalnego pełnomocnika, podniesiony w zarzutach strony pozwanej.
Konstytucja RP art. 176 § ust. 1
Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej
Gwarantuje co najmniej dwuinstancyjne postępowanie sądowe.
Konstytucja RP art. 188
Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej
Określa wyłączną kompetencję Trybunału Konstytucyjnego do orzekania o zgodności ustaw z Konstytucją.
Argumenty
Skuteczne argumenty
Niedopuszczalność zażalenia do Sądu Najwyższego na podstawie art. 3941 § 2 k.p.c. Zgodność przepisów k.p.c. z Konstytucją RP w zakresie ograniczenia środków odwoławczych. Zarzuty strony pozwanej nie dotyczyły zaskarżonego postanowienia, lecz postanowień o odrzuceniu apelacji.
Odrzucone argumenty
Naruszenie art. 5 k.p.c. przez nieudzielenie pouczeń. Naruszenie Konstytucji RP w zakresie praw podstawowych. Naruszenie art. 6 EKPC przez uniemożliwienie sprawiedliwego rozpatrzenia sprawy.
Godne uwagi sformułowania
zażalenie jest niedopuszczalne w świetle art. 3941 § 2 in fine k.p.c. w postępowaniu zażaleniowym przed Sądem Najwyższym obowiązuje przymus adwokacko-radcowski Takim postanowieniem jest postanowienie Sądu Apelacyjnego z dnia 26 stycznia 2012 r., skoro sąd drugiej instancji oddalił nim zażalenie strony na postanowienie sądu pierwszej instancji. Na takie postanowienie zażalenie nie przysługuje. Wskazane unormowanie nie narusza standardów konstytucyjnych. Domniemanie zgodności ustawy z Konstytucją może być obalone jedynie wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego.
Skład orzekający
Dariusz Zawistowski
przewodniczący
Maria Szulc
członek
Andrzej Niedużak
sprawozdawca
Informacje dodatkowe
Wartość precedensowa
Siła: Średnia
Powoływalne dla: "Interpretacja przepisów dotyczących dopuszczalności zażaleń do Sądu Najwyższego, w szczególności w kontekście postanowień wydanych po rozpoznaniu zażalenia na postanowienie sądu pierwszej instancji."
Ograniczenia: Dotyczy specyficznej sytuacji procesowej, gdzie zażalenie dotyczy postanowienia sądu drugiej instancji wydanego po rozpoznaniu zażalenia na postanowienie sądu pierwszej instancji.
Wartość merytoryczna
Ocena: 3/10
Orzeczenie dotyczy kwestii proceduralnych związanych z dopuszczalnością środków odwoławczych, co jest istotne dla prawników procesowych, ale nie zawiera elementów zaskakujących ani szeroko interesujących.
Twój asystent do analizy prawnej
Zadaj pytanie prawne, zleć analizę orzecznictwa i przepisów, lub poproś o projekt pisma — AI przeszuka ponad 1,4 mln orzeczeń i aktualne akty prawne.
Powiązane tematy
Pełny tekst orzeczenia
Oryginał, niezmienionySygn. akt III CZ 48/12 POSTANOWIENIE Dnia 8 sierpnia 2012 r. Sąd Najwyższy w składzie : SSN Dariusz Zawistowski (przewodniczący) SSN Maria Szulc SSA Andrzej Niedużak (sprawozdawca) w sprawie z powództwa P. L. P. sp. z o.o. w K. przeciwko P. T. sp. z o.o. w S. o zapłatę, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 8 sierpnia 2012 r., zażalenia strony pozwanej na postanowienie Sądu Apelacyjnego z dnia 26 marca 2012 r., oddala zażalenie. 2 Uzasadnienie Zaskarżonym postanowieniem Sąd Apelacyjny odrzucił zażalenie strony pozwanej na postanowienie tego Sądu oddalające jej zażalenie na postanowienie Sądu Okręgowego o odrzuceniu apelacji pozwanej Spółki. W uzasadnieniu orzeczenia Sąd Apelacyjny wskazał, że zażalenie jest niedopuszczalne w świetle art. 3941 § 2 in fine k.p.c., a nadto w postępowaniu zażaleniowym przed Sądem Najwyższym obowiązuje przymus adwokacko- radcowski. Reprezentant pozwanej nie wykazał się takimi kwalifikacjami zawodowymi. W złożonym zażaleniu strona pozwana domagała się uchylenia zaskarżonego postanowienia i przekazania sprawy Sądowi drugiej instancji do ponownego rozpoznania. Skarżąca zarzuciła rażące naruszenie art. 5 k.p.c. przez nieudzielenie stronie działającej bez profesjonalnego pełnomocnika niezbędnych pouczeń co do trybu wnoszenia środka odwoławczego, naruszenie przepisów Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej w zakresie podstawowych praw i wolności przez uniemożliwienie skarżącemu ochrony swoich interesów w postępowaniu zażaleniowym oraz art. 6 Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności w związku z art. 91 Konstytucji przez uniemożliwienie sprawiedliwego rozpatrzenia sprawy. Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Postanowieniem Sądu Apelacyjnego z dnia 26 marca 2012 r. odrzucono zażalenie na wcześniejsze postanowienie Sądu Apelacyjnego, wydane po rozpoznaniu zażalenia na postanowienie Sądu pierwszej instancji, którym odrzucono apelację strony pozwanej. Stosownie do art. 3941 § 2 k.p.c. w sprawach, w których przysługuje skarga kasacyjna, zażalenie do Sądu Najwyższego przysługuje na postanowienie sądu drugiej instancji kończące postępowanie w sprawie z wyjątkiem postanowień, o których mowa w art. 3981 k.p.c., a także postanowień wydanych w wyniku rozpoznania zażalenia na postanowienie sądu pierwszej instancji. Takim 3 postanowieniem jest postanowienie Sądu Apelacyjnego z dnia 26 stycznia 2012 r., skoro sąd drugiej instancji oddalił nim zażalenie strony na postanowienie sądu pierwszej instancji. Na takie postanowienie zażalenie nie przysługuje. Wskazane unormowanie nie narusza standardów konstytucyjnych. Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej gwarantuje w art. 176 ust. 1 co najmniej dwuinstancyjne postępowanie sądowe. W takim, dwuinstancyjnym postępowaniu odrzucona została apelacja strony pozwanej. Zażalenie na postanowienie Sądu Apelacyjnego z dnia 26 stycznia 2012 r. nie było więc dopuszczalne i jako takie podlegało odrzuceniu na podstawie przepisów prawidłowo przez Sąd wskazanych. Podniesione w zażaleniu zarzuty nie odnoszą się do zaskarżonego postanowienia, ale do postanowień sądów obu instancji w przedmiocie odrzucenia apelacji. Te zarzuty w niniejszym postępowaniu nie mogą być przedmiotem oceny Sądu Najwyższego. Niedopuszczalność odrzuconego zażalenia, jak wykazano powyżej, wynika wprost z przepisu ustawy. Przepisy prawa obowiązującego są zgodne z Konstytucją. Domniemanie zgodności ustawy z Konstytucją może być obalone jedynie wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego, którego wyłączną kompetencję do orzekania w sprawach zgodności obowiązującego ustawodawstwa z Konstytucją zastrzega art. 188 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej (por. wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 20 lipca 2004 r., SK 19/02 – uzasadnienie, OTK-A 2004/7/67). Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 39814 k.p.c. w związku z art. 3941 § 3 k.p.c. Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji.
Potrzebujesz pomocy prawnej?
Asystent AI przeanalizuje Twoje pytanie w oparciu o orzecznictwo, przepisy i doktrynę — jak rozmowa z ekspertem.
Zadaj pytanie Asystentowi AI